Μόλις γύρισα σπίτι και λείπω από τις 8:00 το πρωί. Εμφάνιση μεθυσμένη στην έκθεση του Marine, αναμονή ενός τρίωρου μέχρι να ξεμεθύσω, πείνα απίστευτη, παρουσία κόπωσης, ξεπέρασμα, και πιώμα με συναδέλφους πριν το "καληνύχτα". Και ήμουν μόνο με 2 ώρες ύπνο!
Αύριο παντρεύω 2 παιδιά... Γίνομαι κουμπάρα και θα είμαι "πάντα άξια"... Δυο παιδία που αγαπιούνται - αναμφισβήτητα!! - αλλά ταλαιπωρήθηκαν... Δυο παιδιά που ξεκίνησαν την ιστορία τους την ίδια εποχή που ξεκινήσαμε κι εμείς... Θυμάσαι; Είχες έρθει Αθήνα να με βρεις κι είχαμε κάτσει στο μπαλκόνι. Μου είχες φέρει ένα Τσάρλεστον να πιούμε... Και κάναμε έρωτα. Σαν να μην είχαμε ξανακάνει... Σαν να ήταν η πρώτη φορά μας... Γιατί ΗΤΑΝ η πρώτη μας φορά χωρίς κάποιον στο διπλανό δωμάτιο... Και είχα χαρεί τόσο πολύ αυτή μας την... ανεξαρτησία! Μα τόσο πολύ!
Πάλι πάω σε γάμο ασυνόδευτη και δεν έχεις ιδέα πόσο με πληγώνει... Κάποτε είχα κάποιον δικό μου, κάποιον δίπλα μου, είχα τον άνθρωπό μου...
... Και σήμερα που γύρισα σπίτι τόσο κουρασμένη, δεν αντέχω να ξεβαφτώ και να ξεντυθώ. Πέφτω στο κρεβάτι κι ελπίζω να με πάρει γρήγορα ο ύπνος για να μην κλάψω πολύ... Γιατί κλαίω πάλι. Κλαίω για όσα πέρασαν, κλαίω για την αγκαλιά που θέλω να με σφίξει, κλαίω γιατί δεν την μπορώ την μοναξιά μου πια...
Και όλο λέω στον εαυτό μου πως γάμο έχουμε αύριο, πρέπει να σταματήσω να θλίβομαι, αλλά όλο βγαίνει ο "κακός" μου εαυτός στην επιφάνεια. Και δεν είναι τόσο κακό να πονάς, αλλά είναι περισσότερο κακό να μην το ομολογείς... Γιατί κοροϊδεύεις τον ίδιο σου τον εαυτό!
Και ΝΑΙ, πληγώθηκα που σε είδα μαζί της στην φωτογραφία στο δίκτυο, και ΝΑΙ, πεθαίνω που δεν σε νοιάζει το πώς θα νιώσω όταν την δω, και ΝΑΙ, ουρλιάζω τον πόνο μου για να έχει ήχο, να αποκτήσει υπόσταση και να τον φέρω απέναντί μου για να τον αντιμετωπίσω... Αλλά δεν τα καταφέρνω και πολύ καλά...
"Πόσες φορές έχουμε πει τέρμα και δεν ισχύει;" μου είπε ο φίλος μου ο ηθοποιός κι έχει τόσο μα τόσο δίκιο... Δεν υπάρχει κουμπί, διακόπτης να πατήσω και να διαγραφείς. Δυστυχώς... Ίσως ξυπνήσω μια μέρα κι απλά σταματήσει... Ίσως και όχι... Ίσως συνεχίσει για πάντα... Ίσως πάντα θα σε σκέφτομαι και πάντα θα μου λείπεις... Δεν μπορώ να το ξέρω από τώρα!
No comments:
Post a Comment