"Γυρεύεις ξανά ένα χέρι να κρατήσει το δικό σου μέσα στο κρύο...Ένα χέρι να κρατήσει σφιχτά τη ζωή σου..."

Το διάβασα σε άλλο blog, το λάτρεψα, μου ταιριάζει απόλυτα, 100% και το αναδημοσιεύω. Συγχαρητήρια στη συγγραφέα... Είναι απίστευτο πόσο κοινά συναισθήματα έχουμε οι άνθρωποι, και χωρίς ούτε καν να γνωριζόμαστε... Απίστευτο! Τρομακτικό...

"Είναι φορές που φεύγεις μόνο για να φύγεις
χωρίς προορισμό,
χωρίς αποσκευές,
ακολουθείς τους χτύπους της καρδιάς και αυτός ο ήχος
γίνεται ο αγαπημένος σου ρυθμός.
Είναι φορές που ξέρεις πως θα πονέσεις
κι όμως συνεχίζεις να βαδίζεις προς αυτό.
Κάτι σε τραβά,
θαρρείς πως σε έχει δεμένο.
Είναι φορές που η σιωπή είναι τόσο πηχτή
που νομίζεις πως την βλέπεις.
Την αγγίζεις,
αφήνει τα σημάδια της παντού.
Γύρω σου,
μέσα σου.
Ανοίγεις το παράθυρο,
οξυγόνο που περνά στο αίμα σου.
Το έχεις ανάγκη,
για να ξεχάσεις
ή
να ξεχαστείς.
Είναι φορές που ψάχνεις ένα χέρι μέσα στο σκοτάδι,
Ψηλαφίζεις τα πράγματα γύρω σου,
ελπίζεις πως υπάρχει κάπου εκεί.
Για σένα,
μόνο για σένα.
Είναι φορές που νιώθεις πιο μόνος από ποτέ.
Τότε που ο άνεμος φυσάει με μανία πάνω στα παράθυρα σου,
Τότε που τα χρώματα γύρω σου γίνονται σκούρα,
τα βήματα στους δρόμους βιαστικά.
Γυρεύεις ξανά ένα χέρι να κρατήσει το δικό σου μέσα στο κρύο.
Να σου ψιθυρίσει πως σ'αγαπά,
εσένα
μόνο εσένα.....
Είναι φορές που νιώθεις τόσο μόνος...
κι αυτή η μοναξιά
γίνεται ρούχο στο σώμα σου,
άρωμα στο δέρμα σου,
ήχος στην φωνή σου,
δάκρυ στα μάτια σου.
Είναι τότε που γυρεύεις ένα χέρι να κρατήσει σφιχτά τη ζωή σου.
Κι εσένα
μόνο εσένα....
Κλείνεις το παράθυρο,
κρυώνεις,
είναι αργά,
οι δείχτες στο ρολόι δεν σταματούν να τρέχουν.
Ακόμη ένα βράδυ,
σαν χάδι απλώνεται και σε τυλίγει.
Κι εσύ περιμένεις ακόμη....
χωρίς να ξέρεις ποιον...

Νοέμβρης,
ένα ακόμη φθινόπωρο γεμίζει κίτρινα φύλλα την ψυχή μου..."