Σκόρπιες σκέψεις κι αναμνήσεις...(2)

"...και να ξυπνήσεις το πρωί με χαμόγελο!" μου ευχήθηκε φιλαράκι συμπληρώνοντας "Ξέρεις τι σημαίνει αυτό, ε;" Ξέρω τσάτσε μου, ξέρω πολύ καλά...

Πόσο μου άρεσε αυτή η ατάκα... Να ξυπνάμε το πρωί με χαμόγελο! Τι καλύτερο;;; Δεν έχω παράπονο, τελευταία ξυπνάω κεφάτη! Κι ας μην έχει συμβεί τίποτα το "σπουδαίο" το βράδυ που προηγήθηκε... Μα είχα τόσο καιρό να το νιώσω αυτό... Συνέβαιναν διάφορα καθημερινά και με άφηναν τόσο μα τόσο αδιάφορη... Οι γύρω μου έλεγαν για τον κούκλο που μου μίλησε κι εγώ αναρωτιόμουν πού ήταν και δεν τον είδα... 

Κάποιος προσπαθεί να με πείσει να βγω μαζί με την παρέα του απόψε... Πολύ κολακευτικό, δεν λέω, αλλά κάτι με σταματάει... Ο φόβος πως ίσως αυτός να με γουστάρει με παγώνει, μου κόβει τα πόδια, με αφοπλίζει... Δεν θέλω να με γουστάρουν γνωστοί μου, γιατί αυτοί μπορούν να με φτάσουν... Το να μου την πέσει ένας άγνωστος είναι ok, γιατί ανά πάσα στιγμή τον ξεκόβω. Αλλά ένας γνωστός, ένα φίλος... Είναι αλλιώς! Αυτός μπορεί να με φτάσει, να με αγγίξει, να με "ρίξει"... Δεν γίνεται, δεν το θέλω αυτό, δεν με παίρνει... 

Πάντα έχω στο πίσω μέρος του μυαλού το να μην θελήσω κάτι για να μη λυπηθώ, να μην ελπίσω, να μην πιστέψω κανέναν ποτέ ξανά για να μην απογητευτώ κι ότι αν δεν αγαπήσω ξανά, δε θα πληγωθώ. Προσπαθώ μάταια να έχω την καρδιά μου σαν δεμένη με λουρί, υπάκουη πάντα κι υποτακτική, να την προστάζω κι αυτή να συμμορφώνεται, εκπαιδευμένη άριστα να μη σκέφτεται για να μη επαναστατεί... Κι όμως δεν το καταφέρνω, γιατί η καρδιά δεν ακούει, δεν με υπακούει και της έχει λείψει τόσο μα τόσο πολύ το να χτυπήσει ξανά, που κάθε φορά κάνει τα δικά της! 

Και αυτό που πραγματικά θα με κάνει να ξυπνήσω με χαμόγελο, είναι το να βρω κάποιον δίπλα μου.... Αυτό ναι! θα μου φτιάξει όλη τη μέρα! Κι ειδικά αν αυτός το βράδυ μπει στο σπίτι και με βρει να χαζεύω τηλεόραση, αυτό θα είναι τα πάντα... Μια νέα ζωή, ένας νέος άνθρωπος, ένα νέο χέρι να βρω εκεί που ψηλαφώ στα σκοτεινά... "Κάποιον να με σφίξει" και να τον σφίξω κι εγώ... Πόσο δύσκολο είναι αυτό; Και γιατί να μοιάζει τόσο μα τόσο ανέφικτο;;;