Ξεγελώντας τον εαυτό μου

Χριστούγεννα σήμερα κι όμως, όσο κι αν το παλεύω, δεν αλλάζει η ψυχολογία των τελευταίων ημερών... Πάνω που πήγε να φτιάξει και πήγα κι εγώ με την σειρά μου να πάρω λίγο τα πάνω μου, μπαμ! πέφτω πάλι κάτω... 

Μετά από όλο το άσχημο σκηνικό που δημιουργήθηκε την Κυριακή και βελτιώθηκε την Τρίτη, ήρθε το σήμερα για να διαπιστώσω πως δεν έχεις καταλάβει τίποτα! Ή δεν θες να καταλάβεις... Και δεν ξέρω τι είναι χειρότερο...

Ξεγελάω την μοναξιά μου και συνειδητοποιώ ότι το κάνουν κι άλλοι γύρω μου! Ο αδερφός μου για να μην τον πειράξει το φτύσιμο της κοπέλας του χριστουγεννιάτικα, θα πάει σινεμά (!) με την μητέρα μας (!!!). Λες και δεν υπάρχουν τουλάχιστον 3 εναλλακτικές για το βράδυ των Χριστουγέννων... 

Μην θέλοντας να παραδεχτούμε πως δεν είμαστε στην τέλεια σχέση που πιστεύαμε - και είχαμε κάνει και όλους τους γύρω μας το πιστέψουν - κάνουμε το οτιδήποτε... Πόση μοναξιά κρύβει κάτι τέτοιο... Επιλέγουμε να απασχολούμε το μυαλό μας, να γεμίζουμε τον χρόνο μας με το οτιδηποτε - σημαντικό ή όχι - προκειμένου να μην πούμε αυτό που μας φοβίζει όσο τίποτα στον κόσμο : πως είμαστε μόνοι μας... 

Δεν ξέρω γιατί τα σκέφτομαι όλα αυτά, κυρίως αυτές τις μέρες, αλλά δεν είναι όμορφα... Καθόλου όμορφα... Δυστυχώς τα Χριστούγεννα αυτά καταστράφηκαν και δεν μπορώ να το αλλάξω με τίποτα... Και δεν είμαι σίγουρη πως θέλω να πάω ταξίδι για την Πρωτοχρονιά... Έχω συνεχώς στο μυαλό μου πως όλο αυτό ήταν ένα ράγισμα που δεν θα ξανακολλήσει ποτέ... 

Αναμφισβήτητα σε αγαπάω, αλλά αγαπάω εμένα περισσότερο - νομίζω... Σαν να μην θέλω να έχει συνέχεια όλο αυτό, σαν να μην μπορώ να το ανεχτώ/αντέξω. Νιώθω πως μεγάλωσα και δεν μπορώ να αυτοτραυματίζομαι με τέτοια, όπως έκανα παλιότερα. Ίσως μεγαλώνοντας, να γίνομαι περισσότερο εγωίστρια - δεν ξέρω! Και είμαι σχεδόν σίγουρη πως αύριο που θα βρεθούμε, θα τα έχω ξεχάσει όλα αυτά και θα τα ξαναθυμηθώ την επόμενη φορά που θα κάνεις ΑΚΡΙΒΩΣ τα ίδια... Μέχρι πότε; Δεν ξέρω την ημερομηνία, αλλά ξέρω πως υπάρχει ημερομηνία!

Κι αυτό είναι το πιο θλιβερό, γιατί πίστευα πως δεν θα είχαμε ημερομηνία λήξης εμείς...

1000 νύχτες μακρυά σου τι κι αν πέρασα...

Μπορεί - σίγουρα!! - να μην είναι 1000 οι νύχτες, αλλά δεν μπορώ άλλο... Σε θέλω εδώ! ΤΩΡΑ! Προσπάθησα πολύ να σε μισήσω, αλλά δεν τα κατάφερα με τίποτα... Και με έλιωσες κυριολεκτικά όταν με πήρες χτες μέσα στην τρελή χαρά και μου είπες πως δεν θα αφήσεις να σε επηρεάσει η δική μου αρνητική διάθεση, αλλά εσύ θα είσαι όπως πάντα! Και σου απαντούσα στο τηλέφωνο και ούρλιαζες "μωράκι μου, αγάπη μου" και άλλα τέτοια, προσπαθώντας να φτιάξεις το κλίμα...

Και το καλύτερο από όλα το είπες στο λολάκι μου... "Πώς τα βλέπεις;" της είπες, "είμαι υποψήφιος για αποχώρηση;" και ήθελα τόσο πολύ να σε έχω δίπλα μου, να σε πάρω αγκαλιά και να μην σε αφήσω ποτέ! Ρώτησες την δική μου κολλητή αν σκοπεύω να σε χωρίσω... Δεν υπάρχει αυτό, απλά δεν υπάρχει!

Και το βράδυ, πριν κοιμηθώ, σου έγραψα πως κουράστηκα να προσπαθώ να σε μισώ... Γιατί σε αγαπάω ρε γαμώτο... Ό,τι κι αν κάνεις, εγώ σε αγαπάω... Περισσότερο από όσο φαντάζεσαι! Πολύ περισσότερο!

"Χίλιες νύχτες - Κυριάκος Κυανός"

Αυτό το κουτάβι ποιος θα το πάρει;;;;

Driving home for Christmas... Νόμιζα πως είχα βρει πού ήταν το home για μένα, αλλά... Πουθενά δεν είναι τελικά... Στους δρόμους, από εδώ κι από εκεί... Για πάντα, απ' ό,τι φαίνεται... Home δεν είναι 4 τοίχοι, αλλά κάποια ύπαρξη μέσα τους... Να σε περιμένει... Να βιάζεται να σε δει... Να καρδιοχτυπά για σένα και να μην βλέπει την ώρα να σε συναντήσει... Και όλα αυτά δεν τα έχω, οπότε συνεχίζω να γυρνάω στους δρόμους και να περιμένω να... αδειάσει η εθνική - όπως λέει και το τραγούδι - για να βρω τον δρόμο μου για το home που ανήκω κι εγώ... Κι αν δεν ανήκω πουθενά; Δεν πειράζει! Το είχα πιστέψει πέρσι, μετά πνίγηκα στην δύνη σου, θα το ξαναπιστέψω αν το αποφασίσω... 

Κουράστηκα να είμαι μόνη μου τα Χριστούγεννα... Τι πρέπει να κάνω πια για να έχω λίγη παρέα;;; Χριστούγεννα για μένα δεν είναι η 25η Δεκεμβρίου, αλλά οι προηγούμενες μέρες που είναι όλα στολισμένα και ο κόσμος είναι στους δρόμους και όλοι είναι αγαπημένοι και... ζευγαρωμένοι και πάνε στα μαγαζιά και γελάνε και... όλο αυτό το σκηνικό τέλος πάντων! Αλλά για ακόμα μία φορά εγώ δεν τα ζω όλα αυτά κι ούτε θα τα ζήσω... Για ακόμα μια φορά θα είμαι μόνη μου... Κι ειδικά φέτος, δεν ξέρω γιατί αλλά νιώθω τόσο μα τόσο μόνη μου... 

Κι όσο κι αν θέλω να το αποφύγω, δεν μπορώ να αποφύγω να σκέφτομαι πως σε μισώ για ένα και μόνο πράγμα : που με ξύπνησες από τον λήθαργο και με έβαλες και πάλι στο "παιχνίδι"! Εκεί που είχα αποφασίσει πως θα μείνω για πάντα μόνη μου και είχα μπει στην διαδικασία να συνηθίσω στην ιδέα αυτή, ήρθες από το πουθενά και τα τάραξες όλα! Και κάτι τέτοιες ώρες, σκέφτομαι πως ήμουν πολύ καλύτερα μόνη μου... Μπορεί να ζήλευα τα ζευγάρια που έβλεπα, αλλά το είχα συνηθίσει και άρχισα να μαθαίνω να είμαι μόνη μου και θα ζούσα με αυτό, θα ήμουν ok πραγματικά. Γιατί έπρεπε να βρεθεί ο ένας μας στην πορεία του άλλου; Τι νόημα είχε άραγε; Δεν έχω πονέσει αρκετα Θεε μου για αυτή και την επόμενη ζωή; Δεν φτάνει πια; 

Και είσαι εκεί που είσαι και με αποκαλείς υπερβολική και τρελαίνομαι, γιατί εγώ αν σε άκουγα έτσι στο τηλέφωνο και ήξερα πως εγώ το είχα προκαλέσει αυτό, το λιγότερο που θα έκανα για σένα, θα ήταν να τσακιστώ να έρθω να σε βρω! Αλλά εσύ όχι! Εσύ... χασμουριέσαι ενώ μου μιλάς και με ακούς να κλαίω και με λες υπερβολική! Έτσι είσαι εσύ, δικό μου πρόβλημα αν δεν μπορώ να το δεχτώ, σωστά; Και πρώτη φορά σήμερα σκέφτηκα πως δεν μπορώ έτσι, δεν το αντέχω και μήπως πρέπει να χωρίσουμε... Πρώτη φορά που... τόλμησα να το σκεφτώ κι εσύ το είπες τόσο άνετα... "Αν δεν μπορείς, τι να σου πω; Χώρισέ με", μου είπες και με πέθανες ξανά! 

Δεν θυμάμαι ποιος-α ήταν, αλλά κάποτε μου είχαν πει πως πρέπει να βρω κάποιον να με αγαπάει περισσότερο από όσο τον αγαπάω εγώ και σήμερα το θυμήθηκα. Τώρα καταλαβαίνω τι εννοούσε... Πάλι αγαπάω για δύο εγώ; Ο πόνος είναι πολύ μεγαλύτερος, άρα μάλλον ναι, ε;  

"It takes no time to fall in love, but it takes you years to know what love is"... ακούω στο ράδιο και μάλλον έχει δίκιο... 

Κρυώνω πολύ απόψε και θέλω να μπω κάτω από τα σκεπάσματα και να μην βγω ποτέ από εκεί... Δεν θέλω να πάω στην δουλειά αύριο, καθόλου δεν θέλω! Αυτή είναι η ασφάλειά μου, πάντα ήταν... Όποτε ήμουν σκατά, έκανα όσα έπρεπε να κάνω και γύριζα σε αυτά... Το πάπλωμα ήταν ο φίλος μου και η κουβέρτα το χαρτομάντηλό μου... Και τώρα... απλά με ΣΚΟΤΩΝΕΙ που εσύ με λες υπερβολική! Ποιος αγαπάει τελικά; Εσύ ή εγώ; 

Και αυτό πραγματικά με βασανίζει τελευταία : μήπως εγώ κάνω λάθος που επιλέγω αυτούς τους συγκεκριμένους άντρες; Με ελκύει που έχουν ήδη κάποιο πάθος και βλέποντάς το ανταγωνιστικά, θέλω να γίνω εγώ το πάθος τους κι όταν δεν τα καταφέρνω, βασανίζομαι; Κι αν ναι, τι πρέπει να κάνω για να αλλάξω γούστο; Και τελικά υπάρχει ο ένας που όλες ψάχνουμε; Ναι, όταν τον γνώρισα είπα πως αυτός είναι, αλλά μήπως έκανα λάθος τελικά; Μήπως ήθελα τόσο πολύ να το πιστέψω που αυτό έκανα; Ίσως να μην υπάρχει ο ένας για την καθεμία από εμάς... Ίσως κάποιες από εμάς προορίζονται να μείνουν μόνες τους... 

... Και περνάει η ώρα και δεν με παίρνεις τηλέφωνο και τρελαίνομαι γιατί σκέφτομαι πως έχεις κοιμηθεί! Και δεν κρατήθηκα και στο έστειλα σε μήνυμα και - ευτυχώς ή δυστυχώς, ειλικρινά δεν ξέρω - με πήρες τηλέφωνο. Και από όλη μας την κουβέντα συγκρατώ μόνο ένα πράγμα : "αν δεν μπορείς να καταλάβεις, τι μπορώ να κάνω εγώ;" Μου είπες κι άλλα.... "Πραγματικά συγνώμη" και "Δεν περίμενα να σε πειράξει τόσο" και άλλα τέτοια, αλλά μόνο το πρώτο μετράει για μένα. Το συνηθίζουμε οι άνθρωποι να πιστεύουμε τα αρνητικά και να δυσπιστούμε απέναντι στα θετικά... Δες το και στην καθημερινότητα : ένα αρνητικό σχόλιο στη δουλειά μπορεί να μας πεθάνει, ενώ ένα θετικό, αν δεν περάσει απαρατήρητο, απλά δεν θα το πιστέψουμε... 

Και ο Χατζηγιάννης τραγουδάει "μόνο μην μου πεις πως με αγαπάς" κι έχει τόσο μα τόσο δίκιο... Με το που το ακούμε, είμαστε ΤΟΣΟ έτοιμοι όλοι να ενδώσουμε! Μας λείπει τόσο πολύ απ' ό,τι φαίνεται, που μας τρέχουν τα σάλια! Και δεν μπορώ να ξεχάσω την φορά που το λολάκι μου με είχε περιγράψει σαν κουτάβι που θέλω χάδια κι αγκαλιές κι έχω την γλώσσα κρεμασμένη έξω από το στόμα και είμαι όλο "love me, love me" και μόλις με αγαπήσουν, είμαι καλά. Μέχρι να με... πετάξουν τουλάχιστον! Γιατί ο κόσμος τα βαριέται τα κουτάβια, δυστυχώς, και τα πετάει στο δρόμο μόλις μεγαλώσουν λίγο και δεν είναι τόσο χαριτωμένα πια... 

Οικειότητα...

Μετά από ένα χρόνο σχέσης, που κλείνω μέσα στην εβδομάδα, καταλήγω στο ίδιο συμπέρασμα που έχω ξανακαταλήξει : καμιά μας δεν μπορεί και δεν θα μπορέσει ποτέ να καταλάβει τους άντρες! Έχει λίγη πλάκα αν το σκεφτείς, γιατί κι αυτοί παραπονιούνται πως δεν μπορούν να καταλάβουν εμάς! Τελικά τι από τα 2 ισχύει; Βρισκόμαστε σε μία διαμάχη των 2 φύλων και δεν θα μπορέσουν ποτέ να πλησιαστούν πραγματικά;

Από νωρίς δήλωσα πως θέλω να βγω απόψε. Θέλω να πιω ένα ποτάκι κάπου. Για κάποιο λόγο ένιωθα σέξυ και τον περίμενα να γυρίσει για να του το εκδηλώσω, να το αισθανθεί, να βγούμε και να κάνουμε για ακόμα μία φορά ανεπανάληπτο σεξ! Και μετά... μου είπε πως θέλει να δει το ποδόσφαιρο... Τσαντίστηκα, αλλά δεν το έδειξα κι άρχισα να ψάχνω να βρω παρέα για αυτό το πολυπόθητο ποτάκι πριν τελειώσει η Κυριακή... Πέρασε η ώρα, παρέα δεν βρήκα κι απλώς χάζευα στο σπίτι μου και με πήρε να παραπονεθεί που δεν έχω πάει ακόμα σπίτι του! Τι να κάνω σπίτι σου; είπα, αφού θες να δεις το ποδόσφαιρο; Και δήλωσε πως δεν ήθελε να δει όλο τον αγώνα, αλλά με ήθελε εκεί να με δει και να βλέπαμε τι θα κάναμε. Καλά, έρχομαι, του είπα και μου είπε να κάνω ό,τι θέλω! Ουφ! Τι πρέπει να υποθέσω εγώ μετά από όλο αυτό; Πώς θα μπορώ να καταλάβω πότε είμαι σημαντική γι' αυτόν και πότε ένας απλός αγώνας με ξεπερνάει; Και τελικά, ήθελε ή δεν ήθελε να δει το ποδόσφαιρο; Και τι τον πείραξε; Το ότι δεν πήγα εκεί να στηθώ, απλά να... υπάρχω δίπλα του κάνοντας την γλάστρα ή το ότι επιμένω να θέλω να βγω για ένα γαμημένο ποτό;;;

Χωρίς να σημαίνει πως δεν μου αρέσει η σχέση μου, θυμήθηκα γιατί είχα κόψει τις σχέσεις για περίπου ενάμιση χρόνο : για την γαμημένη την οικειότητα! Η κάθε σχέση μου αρέσει τους πρώτους 6 μήνες, μετά όλα... απλά συμβαίνουν... Θέλω συνεχώς να κάνουμε πράγματα, να αποκτάμε νέες εμπειρίες κι όλο καταλήγουμε σπίτι του, να κυκλοφορούμε με τις πιτζάμες μας και να μην κάνουμε τίποτα... Έτσι ήταν κι η προηγούμενες σχέσεις μου κι αναρωτιέμαι : πάντα έτσι γίνεται; Κι όταν γίνει, ανατρέπεται ποτέ; Μπορώ σήμερα που κλείνω 12 μηνες δίπλα του, να κάνω την σχέση να επιστρέψει στο 2ο μήνα μας; 

Το σεξ - ευτυχώς - παραμένει καταπληκτικό, αλλά αυτό δεν μου αρκεί μάλλον... Μήπως εγώ έχω το πρόβλημα; Μήπως εγώ είμαι νευρωτική και ψυχοπαθής και δεν μπορώ να χαρώ την απλή καθημερινότητα; Μήπως φοβάμαι την οικειότητα και τώρα που την βλέπω να έρχεται, πανικοβάλλομαι; Κι αν όλα αυτά ισχύουν, πώς θα θεραπευτώ χωρίς να καταστρέψω ό,τι καλύτερο μου έχει συμβεί ποτέ; Ποιος θα με βοηθήσει και πώς; 

Αγάπη και μίσος

Και με τσάντισε κι ο Λαβ απόψε... Με τσάντισε τόσο πολύ κι εκεί που του φώναζα, συνειδητοποίησα πως με τον εαυτό μου είχα τσαντιστεί! Που ποτέ δεν μπορώ να ξεπεράσω τα παλιά και πάντα φοβάμαι πως θα ξαναπεράσω όσα πέρασα τότε... Που ούτε για μια στιγμή δεν τον πιστεύω και δεν του δίνω ούτε μία ευκαιρία... 

Θα ήθελα να ήταν η ζωή μου μια κόλλα λευκή, έτοιμη να γράψω πάνω της και να τα "ρουφήξει" όλα, αλλά δεν γίνεται δυστυχώς... "Δεν το αντέχω αυτό!" του φώναξα και την ίδια ακριβώς στιγμή μετάνιωσα που του φώναζα... Κι ενώ αυτός κατάλαβε πως δεν αντέχω το να είναι ο άλλος μακρυά μου, εγώ ξέρω πως ήταν ηχώ του "δεν το αντέχω αυτό" που ούρλιαζα στη Λ. έξω από το μπαρ... τότε... τα παλιά τα χρόνια... Το να ζηλεύω δεν άντεχα κι ακόμα δεν το αντέχω! Αλλά αυτός δεν το ξέρει...

Και αμέσως μετά από αυτή την τόσο αποτυχημένη μας επικοινωνία, του ζήτησα συγνώμη και παραδέχτηκα πως είναι δικό μου το πρόβλημα κι ότι μόνη μου πρέπει να το λύσω. Και τι μου είπε; "Δεν έχεις κανένα πρόβλημα, απλά είσαι ο εαυτός σου και γι' αυτό σε αγαπάω τόσο. Αυτό δεν καταλαβαίνεις!"

Τι άλλο να πω μετά...Τι;;;

Μάνος Χατζιδάκις - Το βαλς των χαμένων ονείρων

Sooooo true...

Σταύρος Ξαρχάκος-Το δίχτυ

Να με αγαπάς τόσο!!!

"Δεν ξέρω γιατί, αλλά σήμερα σε αγαπάω περισσότερο και θέλω να στο δείχνω συνέχεια" είπες και τρελάθηκα! Και πριν είχες πει πως το ξέρεις πως εμένα θες κι ότι δεν υπάρχει λόγος να το καθυστερούμε και να το παιδεύουμε και πως όταν ξαναπάμε Αμερική θα κάνουμε το παιδί μας. Και μετά θα παντρευτούμε. Κι ήσουν νηφάλιος...

Πέρασα τέλεια σήμερα, αν και οι συνθήκες δεν ήταν οι καλύτερες. Αυτό που μετράει, είναι πως ήμουν μαζί σου και μόνο αυτό με ένοιαζε! Και ήπιαμε και χορέψαμε και όλα ήταν super! Και όταν "έπιασα" γύρω γκόμενες να σε κοιτάνε, δεν νευρίασα με σένα, αλλά με αυτές και τις τακτοποίησα όπως έπρεπε. Και η νύχτα μας δεν χάλασε ούτε λεπτό! Γιατί αυτό μόνο έχει σημασία για μένα : να είμαστε μεταξύ μας καλά, κι άμα είμαστε, νιώθω δυνατή και μπορώ να αντιμετωπίσω τα πάντα! Είτε με πάνε οι δικοί σου είτε όχι, αν με αγαπάς και το νιώθω, μπορώ να αντέξω τα πάντα!

... Και ξέρω πως δεν πρέπει, αλλά με τρομάζουν όσα λες για το μέλλον... Κι όταν είπα πως μαζί σου ρισκάρω, το εννοούσα... Αμφιταλαντεύτηκα πολύ, αλλά τελικά αποφάσισα να μην σε αφήσω, ακόμα κι αν σε 2 χρόνια από τώρα καταλήξω να σκέφτομαι πως έχασα 3 χρόνια από την ζωή μου κι εσυ έφυγες... Και στο είπα : μαζί σου το πήρα το ρίσκο. Τώρα περιμένω να δω πού θα με βγάλει... 

Τελειώνει επίσημα το φθινόπωρο και ένα πράγμα θέλω μόνο : να είμαστε καλά! Αν εμείς είμαστε καλά, μπορώ να τα παλέψω όλα! Αν έχουμε εμείς πρόβλημα , τρομάζω, μπερδεύομαι και τα χάνω... Να μου είσαι καλά και να με αγαπάς πάντα τόσο!

Ένα παιδί

Πρώτη φορά ζήλεψα χτες την εγκυμοσύνη... Ούτε που μου περνάει από το μυαλό και ξέρω πόσο ανέτοιμη είμαι ψυχολογικά και οικονομικά για ένα παιδί και σήμερα ούτε που το σκέφτομαι, αλλά χτες ζήλεψα... Δεν ξέρω τι ακριβώς ήταν πιο πολύ : Η ιδέα της εγκυμοσύνης; Το "επόμενο βήμα" σε μία σχέση; Η φροντίδα και η προσοχή όλων που στρέφεται στην έγκυο; Το παιδί αυτό καθεαυτό; Δεν ξέρω καθόλου!

Πάντως είχα καιρό να ζηλέψω...

This is it!!!

Επέτειος σήμερα, αργία, και δεν ξεκουράστηκα καθόλου! Το πρωί να πάω στην εταιρεία, μετά να τρέξω να ετοιμαστώ για να πάμε για φαγητό και μετά για καφέ, και στο τέλος ποτό με τα ξαδέρφια. Περισσότερο γεμάτη μέρα από καθημερινή!!! Κι όμως πέρασα τέλεια!!!

Το αγαπημένο μου ζευγάρι περιμένει κι άλλο παιδί και θα το βαφτίσω εγώ, πόσο γαμάτο μπορεί να είναι αυτό;;; Πώς και πώς θα περιμένω!!! Από το πρώτο τους ήθελα να είμαι νονά, αλλά δεν γινόταν, οπότε θα βαφτίσω το δεύτερο! Και δεν είναι μόνο ότι τους αγαπώ πολύ, αλλά πρώτη φορά θέλω να κάνω και κάτι παραπάνω γι' αυτούς που αγαπάω, κι αυτό είναι το συγκλονιστικό!

Και πήγαμε και για φαγητό και για καφέ και όλο μου έλεγαν πόσο έτοιμος είναι ο μούργος για γάμο και μου μετέφεραν όσα τους έλεγε όσο έλειπα, δηλαδή το πόσο καλά περνάει μαζί μου σε σχέση με προηγούμενες σχέσεις του κι ότι δεν το περίμενε να είμαστε τόσο καλά κι όλο τρόμαζα εγώ... Πόσο έτοιμη είμαι εγώ για γάμο; Και μπορεί να λέω πως μου το βγάζει, αλλά ισχύει; Και πώς θα αντιδρούσα σε μία πρόταση; Ούτε που ξέρω...

Και μετά που μίλησα με την ξαδέρφη μου, της αποκάλυψα όσα με ενόχλησαν με τον αδερφό του και μου είπε πως θα έπρεπε να έχω περάσει στην επίθεση. Εκεί που με κάρφωνε στο στήθος, θα έπρεπε να του πω κάτι του στυλ "Πάνω κοιτάμε τώρα" για να νιώσει εκείνος άσχημα αντί για μένα. Και δεν ξέρω αν θα το έκανα ποτέ αυτό, γιατί ξέρω πως θα δημιουργούσε πρόβλημα, αντί να το λύσει, να το εξαφανίσει...

Κι όλα αυτά με κάνουν να τον θέλω ακόμα πιο πολύ! Και του το είπα! Όταν μου είπε πως με αγαπάει, του είπα πως δεν ζω χωρίς αυτόν και είναι η απόλυτη αλήθεια! Αυτός είναι! Με όσα κουβαλάει μέσα του, με όσα οικογενειακά τον τριβελίζουν καθημερινά, το ξέρω πως αυτός είναι και δεν θα τον διώξω ποτέ!

Το παιδί με τα όνειρα

"Δεν ξέρω αν εσύ είσαι προκατειλλημένη ή εγώ όντως φέρομαι διαφορετικά όταν είναι ο αδερφός μου εδώ" είπες και σου απάντησα πως συμβαίνει λίγο κι από τα δύο... Και μετά είπες πως δεν έχει παρέες κι ήταν τόσο μα τόσο άσχημο de javu αυτό... Μα τόσο άσχημο... Δεν φαντάζεσαι! 

... Κι εκείνου ο αδερφός δεν είχε παρέες, αλλά δεν ήταν κολλημένος πάνω του... Και δεν το θέλω που κανω την οποιαδήποτε αναφορά σε εκείνον, αλλά ειλικρινά δεν ξέρω πώς να το αντιμετωπίσω το όλο θέμα... Δεν έχω την παραμικρή ιδέα και το λολάκι μου είναι μακρυά. Τόσο μακρυά...

... Κι είχα τόσο καλές προθέσεις ρε γαμώτο! Και να βγούμε όλοι μαζί έξω και να τον κάνω να με συμπαθήσει μπας και με συμπαθήσουν μετά κι οι δικοί σου... Πόσο εύκολα γκρεμίζονται όλα! Μέχρι και για τσιγάρο σηκώθηκα μαζί του, για να μην κάθεται έξω από το μαγαζί μόνος του, χωρίς να έχω ΑΠΟΛΥΤΩΣ τίποτα να συζητήσω μαζί του! Κι εκείνος ήταν με τα μάτια βουτηγμένα στο στήθος μου... Πόσο άσχημα με έκανε αυτό, δεν θα μπορέσεις ποτέ να το καταλάβεις... Ούτε καν θα το πίστευες, αν υποθέσουμε ότι στο έλεγα ποτέ! Αλλά δεν πρόκειται να θελήσω να ξαναβγούμε όλοι μαζί και δεν θα έχω ποτέ ένα καλό κι αληθινό επιχείρημα να σου δώσω... 

Κι όσο καλός και γλυκός είσαι μαζί μου τις τελευταίες μέρες, τόσο πιο άσχημα νιώθω... "Νιώθω πως δεν είμαστε καλά" μου είπες σήμερα και δεν ήξερα πώς να σε πείσω για το αντίθετο... Κι όταν αργότερα σε έπιασε ο εγωισμός σου - προφανώς - και άρχισες να λες πως τους διώχνω όλους μακρυά μου κι ότι έτσι θα διώξω και σένα, δεν θα μάθεις ποτέ πόσο έκλαψα...

Και την Κυριακή που ξέσπασα και σου είπα όσα είπα και απάντησες με παράπονο πως είσαι μονίμως στη μέση και δεν θες να είσαι εκεί, κατάλαβα πως εγώ τουλάχιστον δεν πρέπει να στο κάνω αυτό και θα κάνω πέρα... Γιατί εγώ σε αγαπάω πραγματικά κι όχι εγωιστικά! Γιατί εγώ ποτέ δεν σου μίλησα αρνητικά για κανέναν τους! Γιατί εγώ δεν σε πιέζω να κάνεις ή να μην κάνεις το οτιδήποτε! Αλλά δυο μέρες τώρα, που μένω στην άκρη, στο περιθώριο, εσύ το εκλαμβάνεις διαφορετικά και δεν ξέρω τι να κάνω πια! 

Και ναι! Σε θέλω μόνο για μένα, αλλά όσον αφορά την οικογένειά σου, όχι τους φίλους και τις παρέες σου. Σε αυτό τι εξήγηση θα δώσεις;;; Είναι τόσο δύσκολη περίπτωση που πολύ συχνά σκέφτομαι το "Εγώ ήμουν μέχρι εδώ"... Τόσο, που βουρκώνω σαν να στο λέω κι όχι μόνο να το φαντάζομαι! Αλλά η αλήθεια είναι πως δεν μπορώ να στο πω, όχι δεν μπορώ! 

... Μου λείπεις τώρα, πολύ μου λείπεις... Ήθελα να ήμασταν μαζί αγκαλιά κι ας μην κάναμε τίποτα. Σκέφτηκα να στο στείλω σε μήνυμα, αλλά δεν θα χαρείς, μάλλον θα στενοχωρηθείς που είμαστε μακρυά και δεν μπορείς να κάνεις κάτι και δεν το θέλω, οπότε το κρατάω για μένα κι εσύ δεν το μαθαίνεις ποτέ... Είναι σαν αυτό που είχα διαβάσει κάπου κάποτε : Το να βρίσκεται κάποιος στην άλλη άκρη της πόλης, πονάει περισσότερο από τον χωρισμό, περισσότερο κι από τον θάνατο ακόμα. Γιατί ξέρεις πως μπορείς να τον φτάσεις, αλλά δεν γίνεται...

Κι επιμένω να συνεχίσω να κάνω πέρα, για να είσαι εσύ καλά, ό,τι κι αν μου κοστίσει αυτό... Το παίρνω πάνω μου κι όσο πάει... Άλλωστε, τέτοιες στιγμές δυστυχώς νιώθω πως δεν θα καταφέρουμε να μείνουμε μαζί... Από την μία νιώθω αρκετά δυνατή για να το πάρω όλο πάνω μου κι από την άλλη, τόσο κουρασμένη που δεν το αντέχω και θα κάνω πίσω... Στο κάτω-κάτω, ποια είμαι εγώ να τα βάλω με δεσμούς αίματος και συνήθειες ετών;;; Τόσες πριν από μένα είχαν εντοπίσει το πρόβλημα και τι κατάφεραν; Να είναι πρώην... Ποια είμαι εγώ να κάνω την διαφορά; 

Χάνομαι κι εσύ απλά κοιτάς... Χάνομαι κι εσύ δεν με πονάς... Θεε μου πώς αργούν τα ξημερώματα! 

Και δεν θέλω να πάψω να ονειρεύομαι. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τι υποσχέθηκα στο κοριτσάκι που κρύβω μέσα μου... Μέσα μου κρύβω ένα παιδί που πάντα ήθελε να τα ζήσει όλα όσα αντέχει η ψυχή του, ένα παιδί που φτάνει στα σύννεφα και κρύβεται όποτε το φοβίζουν... Αλλά πάντα είμαι εκεί! Και θα κάνω ό,τι μπορώ να κρατήσω την υπόσχεση αυτή, δεν θα λυγίσω, δεν θα σταματήσω να κάνω όνειρα και να ελπίζω! Ξέρω πως έχω να κλάψω πολλά ποτάμια ακόμα μέχρι να κάνω τους άλλους να γελάνε, αλλά δεν σταματώ ποτέ!