Δεν ήμουν έτσι εγώ...

"Παίρνεις χάπια;" με ρώτησαν σήμερα!! Δυσκολεύεται ο ξένος να πιστέψει πως μπορεί να είσαι όντως καλά, η ευτυχία κι η χαρά τους φαίνεται περίεργο... Κι όταν το λες, σαστίζουν! Ευτυχία; Τι είναι αυτό; Ναι, το ξέρω, μου πήρε καιρό, αλλά είμαι καλά, let me be!

Κι η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω πώς είμαι... Μια νιώθω καλά, μια χάνομαι σε λαβύρινθους σκέψεων κι εσωτερικών αναζητήσεων... Δεν ξέρω και δεν με νοιάζει κιόλας! Θέλω να περνάω καλά, μπορώ; Επιτρέπεται; Μόνο αυτό θέλω κι αυτό κάνω. Τσουγκρίζοντας ποτήρια, αυτό εύχομαι για όλους : να περνάμε πάντα καλά! Κι αν περνάς καλά, θα γίνεις και καλά στο τέλος, έτσι είχα διαβάσει κάπου κι είναι τόσο μα τόσο σωστό. Απλά οι περισσότεροι δεν θέλουν πραγματικά να γίνουν καλά και δεν το παραδέχονται κιόλας. Προτιμούν να βυθίζονται στη μιζέρια τους, να τους βλέπει ο κόσμος μελαγχολικούς, γιατί... η μελαγχολία πάει σε πολλούς...

Ήταν πολύ δύσκολη η χρονιά αυτή και συνεχίζει να μου πετάει αγκάθια στην καρδιά, αλλά δεν το βάζω κάτω, αλήθεια δεν σταματάω! Θέλω να φτιάξουν όλα, γίνεται; Κι αν δεν γίνεται, κάποια στιγμή θα γίνει, το πιστεύω!

Στέκομαι απέναντι στον καθρέφτη και μιλάμε... "Ποια είσαι εσύ;" με ρωτάει και δεν ξέρω τι να του απαντήσω. Δεν ήμουν έτσι εγώ, έχω αλλάξει και δεν ξέρω αν μπορώ να το αντιστρέψω... Δεν θέλω να σκέφτομαι τίποτα απολύτως! Θέλω να σταματάει ο χρόνος κι απλά να ζω την κάθε στιγμή! Φτάνει πια με τα προβλήματα και τις ανησυχίες και τα μπερδεμένα πράγματα. Τίποτα δεν μπερδεύεται αν δεν αρχίσεις να έχεις απαιτήσεις, κι εγώ δεν έχω να περιμένω απολύτως τίποτα! Καμία προσδοκία, κανένα πιθανό σενάριο, τίποτα! Μόνο το τώρα...

Είχα κι εγώ μεγάλα όνειρα...

Κι ας μην είπα σε πολλούς "σ'αγαπώ", δακρύζω με την μυρωδιά της μοναξιάς που αναβλύζει από τους στίχους... Δεν είναι πολλοί, σίγουρα δεν είναι, αλλά... πού είναι τώρα;;;

Πήρα μια απόφαση : να φύγω! Και για να γίνει αυτό, αποφεύγω οποιοδήποτε συναισθηματικό δέσιμο, κάνω πέρα ό,τι νιώθω, για να μπορώ να είμαι ελεύθερη κι ανεπηρέαστη. Πόσο κοστίζει αυτό; Να, είναι κάτι τέτοια βράδια, που ακροβατώ ανάμεσα στη θλίψη και στο μόνιμα φορεμένο χαμόγελο του κλόουν και προσπαθώ να κρατηθώ όρθια... Γιατί κανείς δεν κάνει παρέα ένα μουτζούφλη, έτσι δεν είναι; "Τι παιδί είσαι εσύ;" μου είπαν απόψε και σκέφτηκα πως έχω κερδίσει, κανείς δεν μπορεί να διακρίνει τίποτα μαύρο στα μάτια μου πια... Και δεν είναι πως μου λείπει κάποιος συγκεκριμένος, αλλά να, θα ήθελα να έχω κάποιον στην άλλη άκρη της γραμμής... Είναι που άλλα όνειρα είχα κι εγώ... μόνο αυτό!

Πάλι η σκληρή δουλειά θα με απαλλάξει από τέτοιες σκέψεις βασανιστικές, αλλά για πόσο;;; Και μετά τι; Πρόσεξε να μην σκληρύνεις, μου είχαν πει παλιότερα... Αλλά πώς να το ελέγξεις αυτό; Κι αν γίνω πέτρα και τίποτα δεν με αγγίζει πια; Τι κι αν δεν ξανακάνω όνειρα ποτέ; Πόση σημασία θα έχει για τον κόσμο αυτό; Καμία! Καμιά ισορροπία δεν θα χαλάσει, κανενός αυτί δεν θα ιδρώσει... Θα είμαι ακόμα μία τρομαγμένη ψυχή, έτσι δεν είναι; Που αρνείται να ονειρευτεί, να αφήσει την καρδιά να φτερουγίσει, να πιστέψει σε κάτι ξανά!

Και δεν με νοιάζει εκείνος πια, δεν με νοιάζει γιατί έφυγε, πώς βρήκε άλλη, για ποιο λόγο με βούτηξε μέσα στο ψέμα, στο καλό ας πάει. Εμένα πρέπει να δω και τα δικά μου κομμάτια πρέπει να μαζέψω, αν βρω κουράγιο... Σκορπισμένη πάλι βρέθηκα και φταίω μόνο εγώ γι'αυτό! Είχα πει δεν θα ξαναπιστέψω, δεν θα ξαναονειρευτώ, δεν θα μου το επιτρέψω... Εγώ φταίω, κανείς άλλος!

Και καλά είμαι, γενικά. Αλλά είναι αυτά τα - λίγα - βράδια, που θα ήθελα να πάρω κάποιον τηλέφωνο και να του πω "μου λείπεις"... Κι αυτός να έρθει να με πάρει αγκαλιά και να μείνω εκεί... Να μου σκουπίσει τα δάκρυα, να μου χαϊδέψει τα μαλλιά και να με κάνει να πιστέψω το "όλα καλά θα πάνε" που θα πει. Έτσι, για να κοιμηθώ ήρεμα ένα βράδυ, μόνο αυτό! Ένα ήρεμο βράδυ χωρίς όνειρα, ένα βράδυ απόλυτης ησυχίας!

Λιμνοθάλασσα - Ελένη Δήμου

... I will never show...

Πάει κι αυτός, μας τέλειωσε, τα βρήκε με την "φίλη" του... Πότε άρχισε και πότε τέλειωσε... Όλα κινούνται τόσο γρήγορα! Δεν τα προλαβαίνω πια... Ήταν δύσκολο, είπε... Ναι, ήταν αλλά μου άρεσε ρε γαμώτο! Το λάτρεψα! Ακόμα και το πώς με χαιρέτησε, με τρελαίνει! Δεν υπάρχει αυτό το παλικάρι, απλά δεν υπάρχει...

Ήθελα να μείνω ψύχραιμη, να μην δείξω ότι στενοχωρήθηκα, να μην καταλάβει τίποτα, αλλά δεν ξέρω αν τα κατάφερα, δεν έχω ιδέα... Τόση ωριμότητα σε μόνο 25 χρόνια ζωής! Απίστευτο, σε κάνει να ερωτεύεσαι ακόμα περισσότερο... δυστυχώς! Στενοχωρήθηκα πολύ, νομίζω θέλω να κλάψω τώρα. Όχι επειδή "μου πήραν το μπιφτέκι μου", αλλά επειδή ήθελα να έχει... κι άλλο μαζί του... Έτσι, γιατί ήταν σωστός σε όλα και μου αξίζει ένας τέτοιος τύπος! Έτσι, γιατί δεν μου αρέσει το "κρατάω όσα ζήσαμε", ήθελα να ζήσω κι άλλα...

Δεν θα μάθει ποτέ κι εγώ δεν θα δείξω ποτέ τι ένιωσα - κι ας το νιώθω ακόμα - τι χρειαζόμουνα από εκείνον και τι θα ήθελα αν μπορούσα... Δεν μπόρεσα όμως και δεν μπόρεσε κι εκείνος... Κρίμα, πραγματικά κρίμα... Και θα κρατήσω όσα ζήσαμε κι ας είναι μόνο αυτά τελικά...

Σε ευχαριστώ που ήρθες έστω και για τόσο λίγο! Σε ευχαριστώ που μου θύμησες όσα είχα ξεχασμένα! Δεν ξέρω αν κατάλαβες έστω και τα μισά από όσα αισθάνθηκα, αλλά σε ευχαριστώ που με έκανες να τα αισθανθώ! Να είσαι πάντα καλά όπου κι αν βρίσκεσαι!

Imany - You Will Never Know

Goodbye lover

B-Tribe - Hasta Luego - Goodbye

Σήμερα βούτηξα στα παλιά χωρίς να ξέρω τον λόγο. Σκέφτομαι εκείνον συνέχεια και θέλω να του μιλήσω νομίζω. Τα λόγια της Ίζι με σταματούν... "Η σκέψη σου προλαβαίνει τις πράξεις σου" είπε για εκείνο το βράδυ κι είχε δίκιο. Μα τόσο δίκιο! Και είναι γενικά ο τρόπος ζωής μου αυτός, δεν κράτησε μόνο μία νύχτα...

Ήθελα να πάω για καφέ μετά την δουλειά και κανείς δεν ήταν διαθέσιμος κι έτσι σκέφτηκα εκείνον! Πόσο... διεστραμμένο μπορεί να είναι αυτό; Τι μου συμβαίνει τέλος πάντων;;;

Ταξίδεψα κι ακόμα το κάνω σε εκείνες τις μέρες, τους μήνες, που ήμασταν όλη μέρα μαζί κι είχα πάντα παρέα. Σήμερα ήθελα πολύ να συζητήσω με κάποιον δικό μου άνθρωπο, μα τόσο πολύ και σκέφτηκα εκείνον... What's wrong with me??? Που το λιγότερο που θα προκαλούσε το τηλεφώνημά μου, θα ήταν έκπληξη και απορία! Δεν ξέρω γιατί δεν τον πήρα τελικά. Ένιωθα τόσο ελέυθερη συναισθηματικά και απεγκλωβισμένη που το πίστεψα ότι θα μπορούσαμε να έχουμε μία φιλική συζήτηση, ποιος να το πίστευε; Και με τη φαντασία μου, μας είδα να μιλάμε στο τηλέφωνο και να είναι τόσο φιλικός, ώστε πήρα το αμάξι μου και πήγα να τον βρω...

Δεν ξέρω τι μου συμβαίνει, ειλικρινά... Μπορεί και να το χάνω σιγά-σιγά, ίσως και να το έχω ήδη χάσει... Ξύπνησα ξαφνικά και προχώρησα μέσα σε μία νύχτα; Είμαι έτοιμη να τον αντιμετωπίσω και να τον δεχτώ σαν φίλο; Έκοψα τα καλώδια από την καρδιά μου και τον επιθυμώ ξανά στην ζωή μου;;; Πώς είναι δυνατόν όταν μέχρι και πριν μερικές μέρες νωρίτερα το απέρριπτα κατηγορηματικά;;; Ξέρω μόνο ότι ήθελα κάποιον σήμερα και ο νους μου πήγε σε εκείνον. Τι και πώς και γιατί... απλά άγνωστα!

Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου

Πίνεις ένα γαμημένο βράδυ, μεθάς, ξεφεύγει η κατάσταση εντελώς, κάνεις ό,τι χειρότερο μπορεί να φανταστεί κανείς και μετά; Αφήνεις ένα σεβαστό χρονικό διάστημα, μαζεύεις όσο θάρρος χρειάζεται και απολογείσαι... Το αν θα γίνει δεκτή ή όχι η συγνώμη σου είναι ένα άλλο κεφάλαιο... Ένα τελείως διαφορετικό θέμα!

Κι ο καθρέφτης απέναντί σου σε κοιτάζει λυπημένα... Δακρύζει διαπιστώνοντας πως άργησες... Κι αν δεν άργησες, απλά δεν σου δόθηκε δεύτερη ευκαιρία. Δεν δίνεται πάντα σε όλους απλόχερα άλλωστε... Και γιατί να σου δοθεί; Την αξίζεις; Και σιγά, τι έζησες, τι υπάρχει να θυμάται κανείς; Μια εβδομάδα όλη κι όλη...Κι εσύ κι αυτός, τι έχετε να θυμάστε; Λόγια ήταν όλα, αέρας! Ok και μερικές στιγμές... Αυτός λιωμένος να σε ρωτάει "πού πάς, πού πας, πού πας" κι εσύ να πρέπει να ταξιδέψεις... Και μετά να σε ρωτάει αν υπάρχει λόγος να το ζήσει και πού θα βγάλει... Κι εσύ από την δική σου μεριά, να καίγεσαι για να τον κάνεις να μείνει στη ζωή σου, αλλά παράλληλα να ξέρεις πως... μάτια που δεν βλέπονται... Και κουβαλάς ούτως ή άλλως την απαραίτητη τρέλα, τσαντίζεσαι κιόλας, ζηλεύεις και τα διαλύεις όλα! Τι να μαζευτεί μετά και πώς;;;

Τα σπασμένα δεν ξανακολλάνει, αυτό είναι το πρόβλημά τους... Κι όσο κι αν νομίζεις πως τα μάζεψες όλα, ανακαλύπτεις συνέχεια κι άλλα κομματάκια... Αναρωτιέσαι τι είναι καλύτερο : αυτή η εκκωφαντική σιωπή ή μία απάντηση εντελώς απαξιωτική, αλλά δεν ξέρεις την απάντηση. Τι να σκέφτεται άραγε; Τι να του προκάλεσε η ξαφνική σου εμφάνιση; Του έφερε καμία ανάμνηση μπροστά του; Μήπως απλά προχώρησε; Διαπίστωσε πόσο μπορείς να ρίξεις τον εαυτό σου και σε άφησε πίσω; Μια βουτιά στις σκέψεις του να έκανες... Μόνο αυτό!

Όσες συγνώμες κι αν ζητήσεις, δεν ακυρώνονται όσα έγιναν! Δυστυχώς, ό,τι κάνουμε έχει το τίμημά του... Κι εσύ έπαιξες κι έχασες! Τουλάχιστον νιώθεις καλά μέσα στο πετσί σου, κάτι είναι κι αυτό, μην το προσπερνάς! Τότε γιατί δεν χαμογελάει ο καθρέφτης, θα μου πεις... Έτσι είναι αυτά... Καλά τα είχες θαμένα, ξανακάν'το λοιπόν! Μόνο εσύ ξέρεις τον τρόπο...

... και σε κάποιον γνωστό...

Φύγε... σου είπα... Είναι περίεργη η κατάσταση... Κι εσύ έφυγες... Τι άλλο να έκανες... Γνώρισες και τις 2 όψεις του νομίσματος, χωρίς ποτέ να το ζητήσεις και σου έπεσε βαρύ... Τρελή; Ναι είμαι! Παρανοϊκή κιόλας! Έτσι με γνώρισες, αυτό γούσταρες, αυτό σε έδιωξε... Γιατί; Κανείς δεν ξέρει...

Είναι τόσα πολλά τα φαντάσματα γύρω μου! Προσπαθώ να τα χώνω συνεχώς σε ένα σακί κι είναι τόσο άσκοπο, σαν να προσπαθείς να κρύψεις τους ανέμους : πάντα θα βρουν τον τρόπο να βγουν. Λένε πως πρέπει να βιώσω τον πόνο μου, να αφεθώ στη θλίψη μου, να βουλιάξω στο πένθος για να ξαναδώ λίγο φως στον μαύρο ορίζοντα. Τα πέρασα όμως αυτά! Τέλειωσα! Δεν γίνεται να πάω τόσο πίσω, απλά δεν γίνεται! Τι κι αν εκείνος με στοιχειώνει ακόμα; Τι κι αν οι πληγές δεν λένε να κλείσουν; Και πώς να δω το πρόβλημα απ' έξω, όταν όλα με αγγίζουν όπως το δέρμα τα οστά; Και ναι, δεν το ξεπέρασα ποτέ! Το ήξερα, σε μένα δεν έλεγα ψέματα! Ίσως μόνο σε μένα...

Επιλογή μου ήταν ο ψευτόκοσμός μου από την αρχή, remember? Όλο το καλοκαίρι ήθελα να τρέχω για να μην με προλάβουν οι σκέψεις μου... Την έτρεμα τόσο πολύ αυτή τη στιγμή... Μέχρι που ήρθες εσύ, ένα τέλειο πλάσμα... Δεν ζήτησες τίποτα κι έδωσες πολλά! Ξεκλείδωσες όσα κράταγα καλά φυλαγμένα και αντιδρώντας στην πίεση που τους ασκούσα τόσους μήνες, βγήκαν να με πνίξουν! Ούτως ή άλλως καταστρέφω ό,τι καλό μου συμβαίνει... πόσο μάλλον όταν με έχει ρίξει το αλκοόλ... Και το κακό δεν ήθελε πολύ να συμβεί...

Όλη η βραδιά ήταν ένα βατερλώ πραγματικά! Κόλλησα σε ένα γαμημένο τηλέφωνο που δεν χτύπησε ποτέ και τα κατέστρεψα όλα... Δεν φτιάχνεται; ρώτησε το φιλαράκι μου σήμερα... Δεν νομίζω... Όλα ήταν τόσο μαγικά από την αρχή, μόνο αυτό μπορεί να τα φτιάξει : η μαγεία... Ένα θαύμα... Μία σύμπτωση... Όλα όσα δεν πιστεύω ότι συμβαίνουν... Κι αν συνέβησαν μία φορά, αυτό ήταν και παέι τέλειωσε...

Θα ήθελα τόσο να σε ξανακούσω... Να μου την πεις, να πετάξουμε την μία ατάκα μετά την άλλη, να μου χαμογελάσεις, να με καρφώσεις και να μην το αντέξω και να χαμηλώσω το βλέμμα...

Ωδή στον άγνωστο αγαπημένο

... θα ήθελα τόσο να σε έχω εδώ μαζί μου απόψε... Κι ας μην κάναμε τίποτα απολύτως... Απλά να καθόμασταν αντικρυστά και να κοιταζόμαστε. Ή να έχω μαγειρέψει κάτι πρόχειρο και να τρώγαμε... Ή να βάζαμε λίγο κρασάκι να πίναμε στην βεράντα... Ή να χαζεύαμε αποβλακωμένοι το χαζοκούτι απέναντί μας και να με είχες αγκαλιά...

Ποτέ δεν με νοιάζει τι θα κάνουμε, μόνο να είμαστε μαζί! Πάντα έτσι ήμουν, δεν ζήταγα πολλά, έπαιρνα ακόμα λιγότερα... Σε ήθελα όμως πολύ απόψε, που ξημερώνουν τα γενέθλιά μου δειλά-δειλά! Να με ρωτήσεις πού θέλω να με βρει η αλλαγή της ημέρας... Όπως είχε κάνει εκείνος... "Πάνω στην μηχανή" να σου απαντήσω κι αυτό ακριβώς να κάνεις... Ήταν τα καλύτερα γενέθλιά μου τα προπέρσινα και τα χειρότερα ever τα περσινά... Ο άνθρωπός μου με άφησε ολομόναχη να πίνω σφηνάκια στην υγειά μου με τον barman! Πόσα σημάδια, πόσες καμπάνες είχαν χτυπήσει κι εγώ τις αγνοούσα συστημάτικά, ε;

Τελικά δεν έχουν καμία σημασία όλα αυτά! Πέρασαν, τέλειωσαν, ξεχάστηκαν(;)... Στον απολογισμό, κερδισμένη βγαίνω κι όχι χαμένη! Έγινα καλύτερος άνθρωπος, αν μην τι άλλο! Έπαψα να είμαι απαιτητική, σταμάτησα να βλέπω μόνο τον εαυτούλη μου, αγάπησα αληθινά κι ένιωσα πράγματα που δεν πίστευα πως υπάρχουν... Άρχισα να χαμογελάω συχνότερα, σταμάτησα να γκρινιάζω και να παραπονιέμαι, λύγισα στον πόνο, γονάτισα στην απογοήτευση, για να ξανασηκωθώ πιο δυνατή!

Δεν πίστευα πως θα ξανανιώσω για κανέναν, αλλά τελικά κι αυτό έγινε! Δεν σκεφτόμουν καν πως θα θελήσω κάποιον δίπλα μου καθημερινά ξανά, αλλά μόνο αυτό θέλω... Και ναι, εκεινος με σκότωσε, αλλά απόψε σε ήθελα μαζί μου, δίπλα μου για να σε χαζεύω! Να χαζογελάμε ή να μιλάμε σοβαρά, να ψευτομαλώνουμε ή να κάνουμε αγκαλίτσες, να κοιμόμαστε ή να κάνουμε έρωτα μέχρι το πρωί... καμία σημασία δεν έχει το τι!

Συνειδητοποιώ πως τόοοοοοσα χρόνια ψάχνω την αγάπη ασταμάτητα! Όλο λέω πως δεν κάνω εγώ για σχέσεις, αλλά μόνο γι' αυτό είμαι φτιαγμένη τελικά... Πληγώνομαι, αποφεύγω τις δεσμεύσεις όχι για τις υποχρεώσεις που σέρνουν μαζί τους, αλλά για το φορτίο που πάντα μου αφήνουν όταν λύνονται, κι όμως αυτό θέλω τελικά : έναν άνθρωπο δικό μου, τον άνθρωπό μου δίπλα μου, πάνω μου, μέσα στη ζωή μου να μπερδεύεται σε όλα, να κυκλοφορεί ελεύθερος και να με ταρακουνάει! Εσένα θέλω αγαπητέ άγνωστε και δεν θα σταματήσω μέχρι να σε βρω!

Τσαντίζομαι, παύω να πιστεύω σε συναισθήματα, αγάπες και λουλούδια κι όμως Π Ε Θ Α Ι Ν Ω για να τα έχω στη ζωή μου! Έχω απόλυτη ανάγκη να πιστεύω σε κάτι αληθινό και ζωντανό, να κοιμάμαι και να ξυπνάω δίπλα του, να είναι μόνιμα εκεί για μένα κι εγώ για εκείνον... Θέλω τόοοοοσο να πιστέψω πως η αγάπη Μ Π Ο Ρ Ε Ι να κρατήσει και να μείνει για πάντα! Πόσο είναι το πάντα; Όσο κι αν είναι, δεν έχει σημασία πια... Ένας φίλος είπε σήμερα πως είναι πολύ δύσκολες οι σχέσεις... Κι όμως είναι τόσο μα τόσο εύκολες τελικά! Αν θες, μένεις, αν δεν θες, φεύγεις, τόσο απλά! Όταν αρχίζουν τα ψέματα και το κρυφτό και οι τρέλες και οι καταπιέσεις, γίνονται όλα δύσκολα, κι όμως όλα αυτά είναι απόρροια του ότι απλά... δεν θες!

Δεν μου φέρθηκαν καλά αγαπητέ άγνωστε φέτος και δεν είχαν κανέναν απολύτως λόγο να μου το κάνουν αυτό... Και στη συνέχεια μου φέρθηκαν παραπάνω από τέλεια και πάλι χωρίς να έχουν κανένα απολύτως λόγο! Η διαφορά είναι πως οι μεν όφειλαν να με σεβαστούν και δεν το έκαναν, ενώ οι δε δεν είχαν καμία υποχρέωση απολύτως και το έκαναν αφιλοκερδώς. Είναι αυτές οι μικρές λεπτομέρειες που σε κάνουν να αναρωτιέσαι αν έχεις τελικά καμία αξία ή αν αξίζεις τόσο πολύ... Αλλά την αξία μου την ξέρω μόνο εγώ και κανείς άλλος! Μπορεί να μου την θυμίζουν ή να με κάνουν να την αμφισβητώ, αλλά εγώ πάντα ξέρω! Κι ο καθένας πάντα ξέρει για τον εαυτό του...

Κλείνει ένας απαίσιος χρόνος, ένα τρομερός κύκλος και αγωνιώ για την επόμενη μέρα. Ελπίζω να σε βρω αγαπημένε και να με βρεις κι εσύ και να είμαστε συνέχεια καλά. Μπορεί να μην σε διακρίνω αμέσως και το ίδιο μπορεί να πάθεις κι εσύ. Ίσως σε γνωρίζω ήδη ίσως να σε συναντήσω αύριο κιόλας! Όποιος κι αν είσαι, το ξέρω πως υπάρχεις εκεί έξω για μένα και θα συναντηθούμε κάποια στιγμή! Το καλοκαίρι αυτό ήταν μαγικό, με άλλαξε ακόμα περισσότερο, με απομάκρυνε απ' όσα με στενοχωρούσαν και μ' έφερε ένα βήμα πιο κοντά σου. "Είνα φοβερό το πόσο έχεις αλλάξει" λέει συνέχει η Ίζι και νομίζω πως την καταλαβαίνω πια.

Κι αν έχω αλλάξει, παραμένω η ίδια κατά βάθος νομίζω... Η ανόητη χαζορομαντική που θέλει να πιστεύει στην αγάπη και στον έρωτα, πως θα κρατήσουν για πάντα, πως αυτά γεμίζουν την ζωή μας, ότι καλά και τα ξενύχτια με τις φίλες και το γκομενίζειν, αλλά στο κρύο θες πάντα 2 τσέπες να βάλεις τα χέρια σου, στο κλάμα θες 2 χέρια να σου σκουπίζουν τα δάκρυα και στο γέλιο θες 2 μάτια να γελάνε μαζί σου!

Σε θέλω πολύ αγαπημένε άγνωστε, δεν σε ψάχνω, αλλά ελπίζω να με βρεις εσύ! Γνωστός ή άγνωστος τελικά, θέλω να με βρεις! Κι αυτή είναι η ευχή μου για τα γενέθλιά μου απόψε...

Μοναξιά...

Γρίφος - Stavento

Συναισθήματα

Δεν ξέρω τι και πώς αλλά την πάτησα νομίζω... Ερωτεύτηκα... Κάτω από τις πιο ακατάλληλες συνθήκες, εγώ πήγα και τσιμπήθηκα... Πόσο αστεία είναι η ζωή κάποιες φορές! Και πόσο επαληθεύεται αυτό που λέμε πως όταν κάνουμε σχέδια, ο Θεός σπάει πλάκα μαζί μας!

Και τι δεν είχα σκεφτεί στις αρχές αυτού του καλοκαιριού και πόσο διαφορετική με βρίσκει το τέλος του... Η νύχτα με την μέρα! Σε τι κατάσταση ήμουν και σε ποια είμαι; Πόσο ήθελα να μείνω μακριά από όλα τους και πόσο μέσα τους μπλέχτηκα τελικά; Για συναισθήματα μιλάω φυσικά! Αυτά που κλειδώνεις απ' έξω κι όμως μπαίνουν από την κλειδαρότρυπα...

Καλοκαιρινές ιστορίες... (;)

Περνάνε οι ώρες κι όλο και πιο κοντά έρχεσαι στην ώρα της συνειδητοποίησης πως όλα τέλειωσαν... Οι ιστορίες του καλοκαιριού μένουν για πάντα στις καρδιές μας, αλλά μόνο εκεί! Από την αρχή το ήξερες, γιατί στενοχωριέσαι τώρα; Σου λείπει, και; Τι διαφορετικό θα μπορούσε να συμβεί; Δεν σκέφτεσαι λογικά, βάζεις πάντα το συναίσθημα πάνω από όλα και πνίγεσαι... Κι η ζωή προχωράει.

... Πάντα προχωράει η ζωή... Τραβάει το δρόμο της και αφήνει μαζί σου πίσω τις αποσκευές που σε βαραίνουν χωρίς να τις χρειάζεσαι. Ποιος επιλέγει όμως;

"Δεν ξέρω" - Αρβανιτάκη-Μήτσης