Είναι μέρες που είμαι καλά κι άλλες που λέω πως δεν έχω τίποτα και διαλύω τις ψευδαισθήσεις... Τίποτα δεν έχω, ας μην γελιόμαστε, καλό το παραμύθι κι ο πρίγκηπας την αγάπησε τελικά την Χιονάτη, αλλά... πρέπει να σταματήσω να με κοροϊδεύω επιτέλους!
Δεν υπάρχει τίποτα, κανείς, μόνη μου συνεχίζω να είμαι και το ξέρω καλύτερα από τον οποιοδήποτε, απλά δεν μου αρέσει να το λέω... Μόνη μου γυρίζω σπίτι και κανείς δεν πρόκειται να μπει μετά... Μόνη μου πέφτω για ύπνο κα κανείς δεν θα με ξυπνήσει... Δεν νοιάζεται κανείς τι ώρα θα σχολάσω από τις δουλειές μου, γιατί κανείς δεν με περιμένει... Ας μην γελιόμαστε, δεν υπάρχει κανείς, τίποτα δεν υφίσταται!
Ζεις ένα παραμύθι, αλλά για πόσο; Για πόσο μπορείς να πιστεύεις σε ψέμματα, σε ανακρίβειες; Για πόσο;;; Η καθημερινότητα σε χαστουκίζει για να συνέλθεις! Τίποτα και κανείς, μην γελιέσαι! Η ερημιά που βασιλεύει τόοοοοοοοοσο καιρό στη ζωή σου, αυτή συνεχίζει κι επικρατεί... Δεν άλλαξε κάτι, ιδέα σου είναι, ΞΥΠΝΑ!!!!
Αχ και να υπήρχε ένας διακόπτης, ε; Και τι δεν θα δίναμε... Είναι κάποιες στιγμές, ναι, αυτές οι γαμημένες, που απλά θες να... σβήσουν όλα, να μην σκέφτεσαι, να μην υπάρχει τίποτα, να παγώσει η σκηνή και να μπορέσεις να χαζέψεις τα πρόσωπα των πρωταγωνιστών. Να δεις τα παγωμένα βλέματα, τα χαμόγελα, την θλίψη, όλα τα συναισθήματα που μπορεί κανείς να παλεύει να κρύβει κι όμως δεν τα καταφέρνει πάντα...
Διάβασα σήμερα το "Όλη μέρα παλεύεις να φαίνεσαι δυνατός και χαμογελαστός,τους πείθεις, όλα καλά. Γυρνάς σπίτι, κλείνεσαι στο δωμάτιο, ...άντε πείσε και τον εαυτό σου τώρα...."
Κρυβόμαστε, συνεχώς κρυβόμαστε και τι καταλαβαίνουμε;;; Γιατί το κάνουμε;;; Αναρωτιέμαι, αλλά τ κάνω κι εγώ... δυστυχώς... Οι άνθρωποι που κάνω παρέα, δεν έχουν ιδέα τι πραγματικά συμβαίνει μέσα στο μυαλό μου, τι μάχες δίνω καθημερινά, τι με τρώει, τι με σκοτώνει, τι επιθυμώ... Προτιμώ να με θεωρούν επιφανειακή γκόμενα, με μόνο πρόβλημα την τρέσα μου, παρά να γνωρίζουν πως κάθε βράδυ κλαίω... Είναι ιεροτελεστία πια για μένα... Δεν κλαίω, ουρλιάζω σπαράζοντας, λίγο πριν κλείσω τα μάτια μου... Το πρωί ξυπνάω χαμογελαστή, σαν να διαγράφονται όλα με εκείνο το ξέσπασμα και δεν σκέφτομαι τίποτα μέχρι να ξαναβραδιάσει. Σαν διακόπτης...
"Όλα είναι πιο εύκολα όταν έχεις σχέση" είπε μια φίλη τις προάλλες. Δεν το ξέρω, θαρρείς; Δεν με τρώει καθημερινά; "Μου έχει λείψει το χουχούλιασμα στο πάπλωμα" συνέχισε "μια βραδιά με dvd και κρασί"... Κάποιος να μπει σπίτι μετά από σένα, σκέφτηκα εγώ, δεν θέλω να μπαίνω και να διπλοκλειδώνω άλλο πια, θέλω να ζω με κάποιον ξανά!
Θα ξημερώσει κάποια στιγμή κι όλα θα είναι καλύτερα, το ξέρω! Θα με πείσω πως όλα είναι καλά ξανά από την αρχή! Μέχρι να ξαναβραδιάσει...
I never knew life could be this way
Life without you
I never knew life could be this strange
Like a sky that isn't blue
I know you're still here
I know you still care
I know you follow me to places only you and I would share
You know you're my love
Know that I always cared
I may have been away without you
But my heart was always here
Never forget
I never left
Always there in the shadow
Hard to believe
Because you couldn't see
Always there when it mattered
I'm still here
I never meant to fall this way
So much to sacrifice
I never thought life would pass away
And at such a high price
Feel we're still one
That love hasn't gone
I sense everything about you
Around me when I'm alone
Know that you'll always be
Deep in the heart of me
No matter where I am today
You'll always be a part of me
Never forget
I never left
Always there in the shadow
Hard to believe
Because you couldn't see
Always there when it mattered
I'm still here
I'm still here
I'm still here
I'm still here
Ζεις, αναπνέεις καθημερινά, έμαθες, 0-1 είναι οι κινήσεις σου κι αυτές κάνεις καθημερινά... Σαν ρομπότ πηγαινοέρχεσαι στη δουλειά και τίποτα άλλο δεν σκέφτεσαι, μόνο να αράξεις, να ξεκουραστείς το απόγευμα, το βράδυ να πέσεις στο κρεβάτι εξαντλημένη... Κι έρχεται κάτι και σε ξυπνάει, σε χαστουκιζει και σου θυμίζει να ζεις! Και μπερδεύεσαι, αναρωτιέσαι τι γίνεται, τι είναι αυτό το καινούργιο, τι θέλει από σένα, μετά το 0-1 ποια είναι η επόμενη κίνηση;;; Δεν ξέρεις, δεν έμαθες, ή κι αν έμαθες, δεν θυμάσαι πια... Και μπερδεύεσαι...
"Δεν σε χόρτασα", είπε, "δεν πρόλαβα"... "Θα μου λείψεις" συμπλήρωσε και θέλεις να μείνεις για πάντα μέσα σ' αυτά τα 2 χέρια, να μην σε τραβήξει κανείς ποτέ... Γιατί, αυτό είναι που μετράει τελικά : 2 χέρια, να σε αγκαλιάσουν, να σε κρατήσουν, να σε κοιμήσουν, να σε περιποιηθούν... Κι ας είναι μακρυά, τα βρήκα, αλλά ΓΙΑΤΙ τα βρήκα Θεε μου, γιατί;;;
Κι όσο λέω πως δεν θα το σκεφτώ και δεν θα επηρεαστώ, τόσο ξέρω πως κοροϊδεύω τον εαυτό μου... Είναι δυνατόν;;; Για μένα μιλάμε, που δεν περνάει ΟΥΤΕ μία μέρα να μην σκέφτομαι, δεν γίνεται να ζω χωρίς τα... πολυαγαπημένα μου "κουτάκια", δεν γίνεται να μην ξέρω τι γίνεται, τι έχω μαζί του! Όχι για να ξέρω αν είμαι ελεύθερη για... δράση ή όχι, αλλά για το παραμύθι μου! Χρειάζομαι μονίμως ένα παραμύθι... Κάτι να πιάνομαι, να κρατιέμαι και να με κραταέι... Κάτι να... νομίζω πως έχω για να πορεύομαι, να προχωράω, να περνάνε οι μέρες μου και να μην νιώθω άδεια... Γιατί έτσι νιώθω, κι αυτοί που με ξέρουν, το βλέπουν ρε γαμώτο! Και αντιδρούν!
Τι έκανα πάλι; Τι μπλέξιμο είναι αυτό; Πώς τα κατάφερα, μου λες;;;; "Is it so hard for you?? Cause it's so hard for me..." Evanescence - Erase this
Μόλις μπήκα σπίτι και χτύπησε ο ήχος του sms στο κινητό... "Λες;" σκέφτηκα, αλλά το απέρριψα γιατί είχαμε μιλήσει νωρίτερα κι όμως διαψεύτηκα ευτυχώς! Κάποιος με σκέφτεται κι εμένα κι ας είναι τόσα μίλια μακρυά...
Έπιασα πάλι δουλειά, ξέρεις, πάλι την χρειαζόμουν... Ναι, πάλι, και με κουράζει τόσο πολύ αυτή η ανάκριση στο σπίτι!! Ναι, δεν είμαι καλά! Ναι, δεν αλλάζει κάτι, αν με βλέπετε να βγαίνω συνέχεια! Ναι, δεν μένει κανείς! Όχι, δεν σκέφτομαι ακόμα εκείνον, αλλά κάποιον άλλον, που επίσης δεν θα σας αρέσει, αλλά τι να κάνουμε; Έτσι τα θέλει η ζωή, ή μάλλον, έτσι τα θέλει η ΔΙΚΗ μου ζωή...
Δοκιμάζω, δεν είναι πως δεν το προσπαθώ, αλήθεια! Και βγήκα κι ενθουσιάστηκα και γούσταρα και το μοιράστηκα με τους γύρω - που μάλλον αυτό θα έπρεπε να μου λέει πολλά μετά από τόσα χρόνια που ζω μαζί με τον εαυτό μου, τώρα που το σκέφτομαι... Κι αν όντως υπάρχουν σημάδια, εγώ δεν μπορώ να μην πιστεύω σε αυτά... Το πρώτο βράδυ που βγήκα με τον πρόσφατο, έσπασε το κινητό από την παρέα στο νησί, υποκινούμενα από αυτόν!!! Μηνύματα, τηλέφωνα, Facebook σχόλια, πραγματικά το κινητό είχε πάρει φωτιά! Ούτε να με παρακολουθούσε κρυφά... Δεν είχε ξαναγίνει ποτέ μα ποτέ αυτό!! Τι να το κάνεις; Πάει κι αυτός, είμασταν άλλοι κόσμοι, δεν μπόρεσε να με κρατήσει... Κανείς δεν μπορεί, μάλλον θα μείνω μόνη για πάντα, πρέπει να το πάρω απόφαση πια... Μόνη, να μου λείπει κάποιος που δεν θα υπάρξουμε ΠΟΤΕ στην ίδια πόλη, μέχρι να βρει κι αυτός κάποια εκεί και να συνεχίσει την ζωή του και να τελειώσει κι αυτό...
"Ποιος σε αγαπάει;" με ρώτησαν απόψε... Κανένας, αγαπητέ άγνωστε, κανένας... Με είδες με το κολανάκι μου, αδυνατούλα, τα κόκκαλα πετάνε πια, χαμογελαστή, ξέγνοιαστη, εύκολα σκέφτηκες πως... ανήκω κάπου κι εγώ... Πως κάποιος με χαίρεται, απολαμβάνει την συντροφιά μου, μοιράζεται μαζί μου στιγμές... Κι όμως κανένας δεν υπάρχει αγαπητέ άγνωστε, κανείς...
Όλοι γύρω μου ερωτεύονται, αραβωνιάζονται, παντρεύονται και περιμένουν παιδί, κι εγώ τι;;; Άπειρα πρώτα ραντεβού, μα κανένα δεύτερο... Γιατί;;; Άλλοι δεν είχαν όσα ζήταγα, σε άλλους δεν ταίριαζα εγώ... Κανείς, πώς γίνεται μου λες; Δεν έχω παραξενέψει, το ξέρω αυτό για τα καλά... Έχει περάσει ενάμισης χρόνος από τότε που χώρισα και η πιο "πετυχημένη" μου σχέση είναι από απόσταση, έχει on και off, είναι και δεν είναι "σχέση" - μάλλον δεν είναι - κι όμως αυτό με κρατάει ζωντανή... Μου λέει πως περιμένει πώς και πώς ένα μου φιλί από κοντά και λιώνω! Πώς γίνεται ρε γαμώτο, μου λες;;; Γιατί όλα αυτά συμβαίνουν σε μένα, μου λες;;;
Δεν έχω απολύτως τίποτα να περιμένω, δεν με ενδιαφερει κανείς, δεν συμβαίνει τίποτα συνταρακτικό στη ζωή μου, τι πάει λάθος;;; Δεν μου λείπει καν το sex, δεν το σκέφτομαι, δεν με φτιάχνει τίποτα... Αδρανής, παγωμένη, αδιάφορη σεξουαλικά, περιμένω το νησί... Σαν να κρατιέμαι από κάτι που δεν έχει συνέχεια - δεν μπορεί να έχει, να αποκτήσει - κι όμως είναι το μόνο αληθινό στη ζωή μου!!! Κι ας περνάω super όποτε είμαι εκεί, δεν μπορώ παρά να αναρωτιέμαι πόσο αποτυχημένη μπορεί να είμαι τελικά... Πάντα σε σύγκριση με τα βήματα των άλλων, των πρώην...
Δεν λέει να περάσει αυτό το καλοκαίρι πια... Μου λείπεις τόοοοοοοσο πολύ ρε γαμώτο...Κάτι πάω να ξεκινήσω, μα δεν κουνιέμαι, δεν κάνω βήμα... Έχω εσένα, κι ας είσαι μακρυά και δεν νιώθω ελλειπής... Κι όμως μου λείπει τόσο πολύ μια αγκαλιά... Ένας, κάποιος, να με κρατήσει, να με στηρίξει, καταλαβαίνεις;;;;
Πέρσι τέτοια μέρα ήμασταν μαζί, αλλά δεν ήμουν έτοιμη για το... "μαζί"... Συγνώμη... Τώρα που είμαι, είναι όλα τόσο μα τόσο διαφορετικά... Την έχασα την στιγμή μου, πάει, πέρασε... Και αυτό που πονάει περισσότερο είναι πως δεν θα γυρίσει πίσω ΚΑΜΙΑ στιγμή...
Παραμονή της επετείου, 26η Οκτωβρίου είχες έρθει Αθήνα κι αμέσως με πήρες τηλέφωνο! Πήγαμε για ποτό και καταλήξαμε να είμαστε μαζί... Ένα μαζί που κανείς μας δεν το άντεχε όμως! Και φέτος είναι όλα αλλιώς... Πόσο παιχνίδια πια μας παίζει η μοίρα;;; Πόσα;;; Π Ο Σ Α ;;;;
"Εσύ χαλούσες την συνταγή... Κάτι έβαζες παραπάνω και κάτι λιγότερο..." είπες και βούρκωσα γιατί έχεις ΑΠΟΛΥΤΟ δίκιο, αλλά... Δεν μπορούσα, δεν ήμουν έτοιμη, δεν ήσουν κι εσύ έτοιμος όμως... Κανείς μας δεν θα άντεχε το βάρος και λυγίσαμε... Εγώ φταίω περισσότερο, το ξέρω, το δέχομαι, με τρώει, αλλά...
Τίποτα δεν θα γίνει, τίποτα δεν ΜΠΟΡΕΙ να γίνει... Θα συνεχίσουμε να μπαινοβγαίνουμε ο ένας στη ζωή του άλλου ανενόχλητοι, σαν μην αλλάζει κάτι μεταξύ μας, σαν να μην γίνεται να αλλάξει, γιατί... δεν γίνεται δυστυχώς...
Το ξέρω πως δεν μπορείς να έρθεις, δεν έχεις χρόνο, αλλά δεν με πειράζει να στο ζητάω όσο πιο συχνά μπορώ... "You can't blaim a girl... κτλ" σου έγραψα κι απάντησες "Κι εγώ"... Το ξέρω πως με αγαπάς, το ξέρεις πως σε αγαπάω κι ας μην έχουμε πει κάτι ανοιχτά, δεν χρειάζεται! Είναι τόσο περίεργη η δική μας η σχέση, που δεν ξέρω ούτε ποιος ούτε πότε και - κυρίως - πώς θα μπορέσει να την κόψει... Από την μία δεν έχουμε τίποτα, από την άλλη τα έχουμε όλα! Μέσα μου το νιώθω και δεν διαψεύδομαι συχνά... Είσαι παντού, σε σκέφτομαι συνέχεια, επικοινωνείς μαζί μου, την στιγμή ακριβώς που σε χρειάζομαι...
Κι όσο λέω πως είναι ένα ψέμα όλο αυτό, μία ουτοπία, τόσο με τραβάς εκεί, μου θυμίζεις όσα πάει να διαγράψει ο καιρός κι η απόσταση που μας χωρίζει... Και βλέπω γύρω μου τους φίλους μου με τις "κανονικές" τους σχέσεις και τα προβλήματα που προκύπτουν και δεν ξέρω πόσο πιο αληθινό θα μπορούσε να είναι το δικό μας, ό,τι κι αν είναι αυτό!
Και ναι, πέρσι την χάλασα εγώ τη συνταγή, αλλά φέτος έμαθα να... μαγειρεύω! Κι έμαθα κι άλλα πράγματα με τον άσχημο - δυστυχώς - τρόπο και δεν με νοιάζει τι είναι όλο αυτό και γιατί μου συμβαίνει κι ούτε με νοιάζει να το ψάξω, όχι πια! Ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει, όπως γίνεται και τόσο καιρό με όοοοοοοοολα στη ζωή μου! Θα συνεχίσω να ακούω αυτή τη φωνή μέσα μου κι όπου βγει! Όσο την ακούω, ξέρω τι να κάνω... Πάντα ξέρω...
Και ποια είναι τα σημαντικά τελικά;;; Τι έχει αξία, τι μετράει;;; Κουράστηκα αγαπημένε μου εξομολογητή, κουράστηκα, αλήθεια σου λέω! Έχει τόσο μα τόσο δίκιο ο φίλος μου από τα παλιά... Μα τόσο δίκιο... Χάνει τον πατέρα του και όλα τα υπόλοιπα απλά έπαψαν να μετράνε... "Αν δεν μπει στο σπίτι σου" είπε "δεν παίρνεις χαμπάρι"... Έτσι είναι! Στενοχωρήθηκα για εκείνον, αλλά δεν παίρνω χαμπάρι γιατί δεν πρόκειται για τον δικό μου μπαμπά!
Γνωρίζω κόσμο, το τηλέφωνο χτυπάει ασταμάτητα, αλλά τελικά... δεν με νοιάζει κανείς, έτσι δεν είναι; Την ώρα μου περνάω και το ξέρω καλά! Πόσες χαμένες ώρες έχω περάσει συνολικά άραγε;;; Τι έμεινε; Τίποτα απολύτως! Τίποτα...
Μελαγχόλησα απόψε, χάρηκα που βρέθηκα με κάποιον από τα παλιά, αλλά χαλάστηκα κιόλας, τι να κάνω;
... κι επέμεινα, να το ξέρεις... Σε σκέφτομαι τόσες μέρες, δεν στο δείχνω όσο θα ήθελα γιατί δεν τρέχει κάτι υποτίθεται, αλλά τρελλαίνομαι! Και σου στέλνω και το δωράκι σου και θέλω να μείνεις εσύ μέσα μου για κάμποσο καιρό ακόμα, αλλά... παραμένεις μακρυά... δυστυχώς...
Ένα ψέμα είναι όλο αυτό, μία ουτοπία,"κάτι να απασχολεί το μυαλό μου" έλεγα και ζήταγα παλιότερα και μόνο αυτό είσαι, το ξέρεις και το ξέρω... Σε αγαπάω, αυτό είναι σίγουρο και το ξέρεις κι εσύ πια, αλλά... δεν γίνεται, καταλαβαίνεις;;; Καταλαβαίνεις άραγε; Το σκέφτεσαι όσο εγώ;;;
Βγήκα με κάποιον την προηγούμενη εβδομάδα, γνώρισα κάποιον απόψε, θα βγω με κάποιον άλλον την Κυριακή... Η ζωή μου δεν αλλάζει, αυτή ήταν κι αυτή παραμένει... Όλο εκπλήξεις μου επιφυλάσσει κι όσο το ξέρω, άλλο τόσο ξαφνιάζομαι όταν συμβαίνει... Με την διαφορά ότι πια ξέρω πολύ καλά τι γίνεται, τι κάνω, πώς λειτουργώ... Δεν συνέβη απλά το ότι δεν είμαι με κάποιον τόσο καιρό, εγώ μόνη μου το αποφεύγω... "Δεν θα με ξαναπληγώσει κανείς" λέω και ξαναλέω, αλλά δεν είναι επειδή έμαθα να προσέχω, αλλά επειδή δεν αφήνομαι πια... Πώς την πάτησα έτσι, ε; Κι όμως! Αυτό κάνω, τόοοοοοοοοσο καιρό αυτό ΑΚΡΙΒΩΣ κάνω ρε γαμώτο... Γνωρίζω κάποιον, του αρέσω, μου αρέσει και μένα και μετά τα παρατάω όλα, εγκαταλείπω το παιχνίδι για να μην πληγωθώ... Άργησα να το καταλάβω, άργησα να το αναγνωρίσω, αλλά αυτό συμβαίνει... Και δεν τελειώνει ποτέ...
Κι όσο όλοι λένε για μένα "θα τον βρει τον δρόμο της, πάντα τον βρίσκει" εγώ πλέον ξέρω πως... δεν θα τον βρω... Θα συνεχίσω να βολεύομαι με "ανοιχτές σχέσεις" κι "ελεύθερα παιχνίδια" κι όποια άλλη ορολογία υπάρχει προκειμένου να μην μπορέσει κανείς να με δει,να με γνωρίσει πραγματικά, να βρει τα κουμπιά μου, να με μάθει... Γιατί όταν σε μάθει ο άλλος, ξέρει ακριβώς τι να κάνει για να σε πληγώσει και... δεν το'χω, απλά δεν γίνεται πια! Δεν θα υπάρξει άλλη φορά, όχι γιατί θα το προλάβω, αλλά γιατί δεν με αφήνω... Δυστυχώς ή ευτυχώς αυτό κάνω συνεχώς... Και περνάει ο καιρός κι ούτε τον δρόμο μου βρίσκω, ούτε παίρνω κάποια κατεύθυνση. Κύκλους κάνω συνεχώς και πάλι εδώ βρίσκομαι... Εδώ, στο μηδέν...
