...

Τέλειωσαν οι διακοπές και τα κεφάλια ξαναμπαίνουν μέσα... Σήμερα επιστρέφω στο νησί και η διάθεσή μου είναι η χειρότερη που θα μπορούσε. Δεν θέλω να σε δω, δεν θέλω να δω κανέναν εκεί. Θέλω να κλειστώ στο σπίτι μου, να μην κάνω τίποτα και να μην βλέπω κανέναν... Κανέναν...

Σκέφτομαι να φύγω... Μακριά, όσο πιο μακριά γίνεται. Αυτή την στιγμή νιώθω ότι δεν θέλω να σε ξαναδώ ποτέ. Δεν θέλω να μου ξαναμιλήσεις ποτέ, δεν θέλω να ακούσω τίποτα από όσα έχεις να πεις, δεν με ενδιαφέρουν! Πέρασα καταπληκτικά στην Σκιάθο και θέλω να μείνουν αυτές οι αναμνήσεις στο μυαλό μου. Αυτή η εβδομάδα ήταν τόσο μα τόσο αναζωογονητική, που νομίζω θα με κρατήσει για καιρό εκτός αρνητικών σκέψεων, αλλά η μελαγχολία με έχει καταβάλει για τα καλά...

Το μόνο που έχω να περιμένω τώρα είναι τα γενέθλιά μου, που θα έρθει η Ν. και ο αδερφός της και θα είναι τελείως διαφορετικά φέτος από όλες τις άλλες χρονιές. Σκέφτομαι να μην πω σε κανέναν κοινό γνωστό πού θα τα γιορτάσω, να μην "καλέσω" κανέναν τους. Αφού δεν θέλω να δω κανέναν τους, ποιος ο λόγος να τους καλέσω;;;

Μια μοναξιά με περιμένει εκεί, στην κόλαση που αποτελεί την ζωή μου... Μία απέραντη μοναξιά... Η χρονιά παραμένει λάθος, αλλά διαπιστώνω πως είναι στο χέρι μου να την "φτιάξω" και αυτό κάπως με καλύπτει. Κάπως...