2.24 Too soon...

Τι περίεργο καλοκαίρι το φετινό... Τη δύσκολη χρονιά γενικά... Μία ζούσα την απίστευτη αγάπη και τον τρελό έρωτα και μία ήθελα να μείνω όσο πιο μακριά γίνεται από όλους και από όλα... Την μία μιλούσαμε για τις μέρες μετά τον Νοέμβρη, πως θα μείνουμε μαζί, πως θα ξυπνάμε και κοιμόμαστε μαζί και την άλλη, δεν μιλούσαμε καν... Πώς καταντήσαμε έτσι ρε γαμώτο; Το ξέρω ότι εγώ το ξεκίνησα, αλλά δεν μπορώ να μην απορώ.

Πότε έγινε όλο αυτό το κακό; Ή μήπως πρέπει να πω το...καλό; Γιατί νομίζω το άσχημο ήταν όσο είμασταν μαζί... Πολύ άσχημες καταστάσεις και για μας, αλλά και για όσους ήταν μαζί μας κάθε φορά. Δεν με χωράει ο τόπος από τότε που το έμαθα, η αλήθεια είναι. Σαν να κόλλησε ο χρόνος σε εκείνη την στιγμή, το δευτερόλεπτο που μου το είπε η Α. "Τι με κοιτάς; Δεν κάνεις λάθος, ήμουνα όλη σου η ζωή..." Και τώρα; Τόσο σύντομα, είναι τόσο μα τόσο νωρίς!

Κοίτα να δεις που κλαίω. Κάθε χωρισμός προκαλέι θλίψη και στις 2 πλευρές λένε, όποιος κι αν τον έχει προκαλέσει... Ε, τότε μάλλον τώρα διανύω αυτή την φάση, την φάση της θλίψης... Από την άλλη, ίσως και να είναι όλα ψέμματα, 
παρεξηγήσεις ή ένα καλοστημένο 
παιχνίδι από τον ίδιο, μιας και την προηγούμενη φορά έπιασε και είχα πισωγυρίσματα...
Δεν ξέρω...

Θυμάμαι μία φορά στην παραλία, μαλώναμε για το ότι δεν του έδινα αρκετή σημασία, όση είχε ανάγκη anyway. Και γύρισε και μου είπε πως έχει άλλη παράλληλα με μένα και τσαντίστηκα τόσο και χάρηκε γιατί θεώρησε ότι επιτέλους του έδωσα σημασία! Ίσως να πρόκειται για κάτι τέτοιο πάλι, ίσως και όχι. Ίσως όντως ο έρωτας να περνάει με έρωτα... Δεν ξέρω, δεν θα μάθω προς το παρόν... Πάντως είναι πολύ νωρίς για να συμβαίνει. Πολύ νωρίς...