2.22 Σκέψεις...

Εδώ και πολλά συνεχόμενα βράδια μελαγχολώ... Σκέφτομαι... Παρατηρώ τους ανθρώπους
γύρω μου και μελαγχολώ... Χτες, Σάββατο βράδυ, ήξερα - ένιωθα - ότι έπρεπε να έχω καλή διάθεση, αλλά δεν το κατάφερα με τίποτα! Όλα μοιάζουν τόσο ασήμαντα, τόσο μάταια... Έχω συνέχεια 
νεύρα με όλους και με όλα! Δεν θέλω να δω κανέναν, δεν με νοιάζει τι 
κάνουν οι γνωστοί, να πάνε να γαμηθούν όλα και όλοι τους! 

Τρίτο βράδυ στη σειρά που χαλιέμαι και αυτό με εκνευρίζει ακόμα περισσότερο...
Νιώθω μόνη, ακόμα και μέσα σε πάρα πολύ κόσμο, νιώθω απέραντη μοναξιά και τον σκέφτομαι. Μόνο αυτό όμως, μόνο τον σκέφτομαι. Δεν κάνω τίποτα γιατί ξέρω
πως θα είναι λάθος. Το ξαναέκανα αυτό το λάθος και δεν μου αρέσει
να επαναλαμβάνομαι...

Η Ν. είναι μακριά, η Λ. ακόμα πιο μακριά, η Α. στον κόσμο της, κάθε μέρα και
άλλος γκόμενος την απασχολεί, ο Θ. χάθηκε... Όλοι κάπου είναι κι εγώ παραμένω
εδώ και μόνη. Γνωρίζω νέο κόσμο, κάνω παρέες, αλλά και πάλι μόνη είμαι. Και πονάω... Και κλαίω...Κλαίω μέχρι να με πάρει ο ύπνος... Μόνο τότε
 ηρεμώ, μόνο τότε παύω να σκέφτομαι.... Γιατί αυτή είναι η λύση : 
να πάψω να σκέφτομαι τόσο πολύ, όπως έκανα στην Σκιάθο. 
Κι όλα ήταν τέλεια! Όλα όμως! Απλά τέλεια... Και δεν μπορώ να 
ξεκολλήσω από εκεί... Δεν μπορώ να προσαρμοστώ στο γεγονός
 ότι επέστρεψα... 
Με πονάει αυτός ο τόπος, με ενοχλεί... Και καταλήγω να κλαίω... 
Καληνύχτα.