2.27 Τέλος...

Πονάω... Πονάω και κανείς δεν είναι διαθέσιμος... Σήμερα έφυγε και η Ν. και το ήξερα πως θα ντιδράσω έτσι! Δευτέρα και Τρίτη με βοήθησε πολύ το ότι ήταν εδώ και δεν σκέφτηκα καθόλου όσα έγιναν το Σ/Κ. Δηλαδή τα σκέφτηκα - τα σκεφτόμουν συνέχεια - αλλά όχι με τα περιθώρια εξέλλιξης, απλά σαν ανάμνηση. Αν ήμουν μόνη μου ενδεχομένως να έπεφτα σε κατάθλιψη και να έκλαιγα, μιας και αφορά κάτι που απλά δοκιμάζω και ποτέ δεν θα...αγοράσω... Κρίμα, γιατί η τιμή ήταν προσεγγίσιμη - έτσι ένιωσα τουλάχιστον...

Σήμερα δεν τον σκέφτηκα. Ούτε για μια στιγμή! Πρόοδος; δεν ξέρω... Σκέφτηκα τον Θ. όμως, και πολύ μάλιστα! Κι αυτό σίγουρα δεν είναι πρόοδος... Έγιναν και διάφορα στη δουλειά και μου γαμήθηκε εντελώς η ψυχολογία κι ήρθε κι έδεσε! Πόση μοναξιά να αντέξει κάποιος; Όταν νιώθω τόσο μόνη, πάει το μυαλό μου σε εκείνον, αλλά αμέσως στρίβει και απομακρύνεται γιατί κι εκεί 
μόνη μου ήμουν... Και μπορεί σήμερα να γύρισα και να είπα σε φίλο μου ότι κουράστηκα να είμαι μόνη μου, μιας και την τελευταία χρονιά είμαι ολομόναχη, αλλά δεν έχει αλλάξει κάτι. Και μαζί του που ήμουν, μόνη μου ένιωθα.
Ότι ποτέ δεν με καταλάβαινε, ότι ποτέ δεν ανησυχούσε, ότι είχε "καβατζωθεί" μιας και είχα αλλάξει όλη μου την ζωή για την πα΄ρτη του. Αλλά τέρμα αυτά! Τέρμα οι θυσίες... Έχω να ασχοληθώ με την δική μου ζωή και να προσπαθήσω να την φτιάξω. Να την σώσω...

Με αγαπάω ρε γαμώτο και τώρα το κατάλαβα! Εγώ πάνω από όλα και κανενός οι ευαισθησίες δεν θα με αγγίζουν! Κανενός τα δάκρυα και ο πόνος δεν θα με κλονίσειμ γιατί έχω πονέσει κι έχω κλάψει όσο όλοι τους μαζί κι ακόμα περισσότερο! Τέρμα τα λάθη και οι στενοχώριες για άλλους. Μόνο για μένα θα κλαίω και θα πονάω, όταν έτσι νιώθω, γιατί μόνο εμένα έχω...

Με αγαπάω πολύ τελικά για να με θυσιάσω πάλι στο λούκι της αμφιβολίας και της αμφισβήτησης... Λυπάμαι, αλλά έχω φύγει από όλα αυτά που μας ένωναν κάποτε - ή νομίζαμε ότι μας ένωναν... Είναι πολύ αργά...



Έχω ήδη φύγει!!!