Και ο μάγος εμφανίστηκε τελικά και μιλήσανε. Κούνησε το ραβδάκι του και περίμεναν κι οι 2 κάτι να αλλάξει, αλλά μάταια... "Δεν ξέρω τι προτιμώ", του είπε, "να μην νοιάζεται ή να νοιάζεται αλλά να το κρύβει λόγω εγωισμού" κι ο μάγος θέλησε να κάνει τα δικά του, αλλά δεν μπόρεσε... "Κανένα ξόρκι δεν θα πιάσει ποτέ πια μικρή μου... Δεν θα γυρίσει ξανά, δεν τον επηρεάζεις όπως παλιά..."
"Τον αγαπάω όμως όπως παλιά, ίσως και περισσότερο, ίσως ΤΩΡΑ να τον αγαπώ και τότε να το νόμιζα απλά", ψέλλισε γνωρίζοντας ήδη την απάντηση : πως ΤΩΡΑ είναι αργά, ΤΩΡΑ δεν τον νοιάζει, ΤΩΡΑ δεν υπάρχω πουθενά! Και κουλουριάστηκε πάλι στη γωνιά της, έπιασε με τα χέρια της το κεφάλι της και στήριξε τους αγκώνες στα γόνατα, σαν να μην άντεχαν το βάρος του... Ένα κεφάλι γεμάτο σκέψεις είναι απίστευτα βαρύ!
... Και κάνεις λάθος λολάκι μου : δεν μου τον θυμίζεις περισσότερο, αντιθέτως με βοηθάς να μην τον σκέφτομαι! Τρεις μέρες τώρα σκέφτομαι μόνο το πότε θα βρεθούμε, το τι θα κάνουμε και όχι αυτόν... Μακάρι να ήσουν εδώ συνέχεια... Να μιλάμε, να βγάινουμε, να διασκεδάζουμε, να μου θυμίσεις πώς γίνεται αυτό... Να ζω ξανά! Να είναι πάλι όλα απλά κι εύκολα.
Κουράστηκα από όσους με ρωτάνε τι έχω και απορούν πώς μπορεί να με απασχολεί κάτι και πώς γίνεται να είμαι μόνη και όλοι θέλουν αναλύσεις κι εξηγήσεις, άλλοι από ενδιαφέρον κι άλλη από καθαρή περιέργεια... Αλλά δεν πέφτω σε καμία παγίδα πια! Κανείς δεν θέλει πραγματικά να ξέρει τι συμβαίνει στον άλλο, ειδικά όταν όσα έχεις να πεις, είναι άσχημα και θλιβερά...
Να βγάλεις τα σώψυχα δεν γίνεται όταν είσαι μπερδεμένη. Σου λένε είναι τόσο απλό! "Μίλα μου", λένε όλοι, "μπορείς να μου μιλήσεις όποτε θες!" Αλλά δεν μπορείς να το κάνεις ποτέ, δεν θες μάλλον... Αν ήταν απλό, οι πρώτες προτάσεις που σχηματίζονται στο μυαλό και επιπλέουν στη συνείδηση θα έβρισκαν το δρόμο για το στόμα. «Μη φεύγεις»! θα έλεγε η φωνή σου. «Έλα μαζί μου». Θα τολμούσε να επιμείνει. Θα έπιανες το χέρι και θα πορευόσουν. Στην άγρια θάλασσα θα είχες παρέα. Μα δεν είναι απλό. Φοβάσαι. Όχι εσένα, εσύ ξέρεις που μπορείς να φτάσεις. Φοβάσαι εσένα για τον άλλο. Να μην βαρύνεις τη χαρά με αυτά που κουβαλάς πιο μέσα. Στο πίσω δωμάτιο. Στον τρόμο.
Εκεί αράχνες γιγάντιες και σκοτεινιές παίζουν αδερφωμένες. Εκεί που δε θέλει να πατήσει η συνείδηση. Αφροπετάγονται στα όνειρά σου. Τα κάνουν εφιάλτες. Με κομμένη ανάσα τα σπρώχνεις πάλι, στο πίσω δωμάτιο. Στον τρόμο.
Κι όσο ο τρόμος σε κρατάει από το χέρι, κανένα χέρι δεν μπορείς άλλο να κρατήσεις. Και η ζωή που διψάς, περιμένει στη γωνία. Μα είναι πάντα η επόμενη γωνία. Η επόμενη γωνία. Η επόμενη γωνία...
No comments:
Post a Comment