Πατέρα...

"Σε κανέναν να μην αφήσεις να σε πληγώσει!" μου έγραψες εκείνο το βράδυ και με έπιασαν τα κλάμματα... Γιατί μπήκα στο μυαλό σου και τα είδα όλα μέσα από τα μάτια σου... Και αγχώθηκα για μένα, όπως ανησυχείς κι εσύ συνεχώς... Και θυμήθηκα... Όσα δεν λες να ξεχάσεις με τίποτα...

... Την νύχτα που χώρισα... Είχα φύγει από το σπίτι, όπως κάθε βράδυ για να βγω, και θα ερχόταν να με πάρει εκείνος, κι εσύ μου είπες "'Οποια απόφαση κι αν πάρεις - βιαστική ή όχι - εγώ θα είμαι πάντα εδώ" και δεν ήξερα σε τι αναφερόσουν, αλλά εσύ ήξερες... Δεν είχα πάρει καμιά απόφαση ακόμα, αλλά εσύ το ήξερες... Όλα τα ήξερες πριν από μένα! Και πάντα με τσάντιζε αυτό, αλλά ήταν αλήθεια... 

... Κι όταν γύρισα σπίτι, αντί να κοιμηθώ αλλού, εσύ το ήξερες πως είχα χωρίσει, αλλά δεν είπες τίποτα... Και πέρναγαν οι μέρες και με ρώταγες τι θα κάνω κάθε βράδυ κι όλο για δουλειά πήγαινα... Και γύριζα νωρίς το πρωί, αλλά δεν μπορούσες να πεις κάτι, γιατί αφενός ήμουν μια χαρά κι αφετέρου σου έλεγα πως δούλευα μέχρι αργά. 

... Και πέρασαν έξι μέρες κι έκλαψα για πρώτη φορά... Και δεν μπορούσα να σταματήσω να κλαίω, γιατί τότε το συνειδητοποίησα και με είδες... Και σου είπα πως χώρισα και μου απάντησες πως το ήξερες... Και θυμήθηκα τι μου είχες πει εκείνη την βραδιά πριν φύγω από το σπίτι... Και κατάλαβα πως ήσουν συνεχώς ένα βήμα πριν από μένα... 

... Και δεν σταμάτησα να κλαίω για ένα μήνα περίπου... Και σε θυμάμαι να μπαίνεις τα βράδια στο δωμάτιό μου για να δεις αν όντως κοιμάμαι... Και δεν θα ξεχάσω ποτέ μία αγκαλιά που με πήρες ένα βράδυ που με έπιασες να κλαίω με σπασμούς! Και δεν με άφηνες, όσο κι αν σε χτύπαγα, όσο κι αν σε έδιωχνα... Κι αυτές μας τις στιγμές δεν τις ξέρει κανένας! 

... Και πέρασαν 4 μήνες μέχρι να μου ξαναμιλήσεις... Κι ήξερες πως το ότι έφυγα ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσα να κάνω, αλλά ο εγωισμός σου δεν το δεχόταν... Δεν μπορούσες να δεχτείς το ότι με έχασες από δίπλα σου, το ότι άνοιξα τα φτερά μου! Αλλά παράλληλα περίμενες... Τι; Να ερωτευτώ ξανά, να ζεσταθεί η καρδιά μου, να πάψω να μισώ. να θέλω κάτι ξανά! 

Και να που έγινε και πάλι βρήκες κάτι να πεις... Αλλά όχι για πολύ... Γιατί με βλέπεις καλά, ήρεμη, δεν έχω τα ξεσπάσματα που έχεις συνηθίσει κι απορείς. Αναρωτιέσαι τι συμβαίνει, αγχώνεσαι γιατί δεν ξέρεις, δεν τα έχεις όλα υπό έλεγχο. Κι εγώ ανησυχώ μπαμπά μου, γιατί αυτό που μου συμβαίνει ξεφεύγει από κάθε έλεγχο, αλλά έτσι γίνονται αυτά... Έτσι είναι ο έρωτας! Σε παρασέρνει στο χορό του και δεν το αντιλαμβάνεσαι για πότε χορεύεις τα βήματα που νόμιζες πως είχες ξεχάσει! 

Και δεν μπορώ να σου υποσχεθώ πως δεν θα με ξαναπληγώσει κανείς, λυπάμαι αλλά δεν μπορώ να το ξέρω! Ούτε μπορώ να προφυλάσσομαι, αλλά θα προσπαθήσω να μην σε ξαναστενοχωρήσω! Αυτό στο υπόσχομαι! Κι αν όντως φάω τα μούτρα μου, όπως φοβάσαι - τρέμεις - τώρα, θα το προσπαθήσω να το ξεπεράσω ήσυχα! This I promise!!! Αν και μέσα μου κάτι μου λέει πως ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ όλα καλά θα πάνε. Θα το δεις κι εσύ... Κάπου στο βάθος μέσα μου αντηχεί η φωνή σου να μου λέει πως κανείς δεν το αξίζει να κλαίω γι' αυτόν και αχνοφαίνεται η εικόνα μας εκείνη την βραδιά... Και πολλά συνεχόμενα ξημερώματα με μένα να κλαίω στο μπαλκόνι μας κι εσένα να βγαίνεις έξω να με μαζεύεις με την δικαιολογία του κρύου... 

Δεν θα στο ξανακάνω αυτό, στο υπόσχομαι! Κι αν πληγωθώ, μόνη μου θα το περάσω κι εσύ δεν θα πάρεις μυρωδιά, στο υπόσχομαι! Έχεις περάσει πολλά εξαιτίας μου και δεν θέλω να περάσεις άλλα! Η "δουλειά" δεν βρωμάει, αλλά αν σπάσει ο διάολος το ποδάρι του και χαλάσει, δεν θα το μάθεις ποτέ, στο ορκίζομαι! Όλα καλά θα πάνε, θα το δεις. Κανείς δεν θα με ξαναπληγώσει, κανείς δεν θα δει μέσα μου... Κρατιέμαι, πίστεψέ με! Κι αυτόν, απ' έξω τον έχω... Δεν ξέρει, δεν θα μάθει ποτέ...Δεν θα βρει "πάτημα", μην ανησυχείς!