Σκιές...

Κι αν θες να ξέρεις - κι ας το πάρεις πάνω σου αδιαφορώ ειλικρινά - με τσάντισες χτες! Και καλά δεν ξέρεις πού είναι η φωτογραφία... Που μέχρι την Πρωτοχρονιά που ήρθες σπίτι μου, ήταν ακόμα μέσα στο πορτοφόλι σου!! Σε ποιον τα πουλάς αυτά;; "Δεν ξέρω πού την έχω βάλει... Θα ψάξω..." Μαλακίες!! Και να φανταστείς πως για μια στιγμή - ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΜΙΑ - σκέφτηκα πως ίσως και να μπορούσαμε να μιλήσουμε σαν πολιτισμένοι άνθρωποι, όταν βρεθούμε. Απαλλαγμένοι από τις σκιές του παρελθόντος, έχοντας ο καθένας τη ζωή του πλέον, πίστεψα πως ίσως και να γίνεται να βρεθούμε στον ίδιο χώρο την ίδια στιγμή... Πόσο έξω ΣΥΝΕΧΙΖΩ να πέφτω σε ό,τι σε αφορά... Και την ήθελα τόσο πολύ αυτή την φωτογραφία...

Μεθαύριο πετάω για την άλλη άκρη του κόσμου! Μόνο αυτό με απασχολεί και δεν θέλω τίποτα να μου το χαλάει! Πάω με τον άνθρωπο που μου αλλάζει την ζωή μέρα με τη μέρα και θα περάσω τουλάχιστον καταπληκτικά! Μακριά από όλους κι από όλα, σαν να μην έχω ζωή να με περιμένει πίσω, χωρίς καμία αρνητική σκέψη και εντελώς στεγνή από κάθε σταγόνα της καταιγίδας του παρελθόντος... Αυτό θέλω! Μόνο αυτό... 

Και θα έρθουμε κι εκεί την Καθαρά Δευτέρα. Εκεί, στο κωλόνησο που σιχαίνομαι! Για να αποδείξω στον εαυτό μου πως δεν με νοιάζει τίποτα πια! Γιατί το νιώθω μέσα μου, αλλά κάτι με τραβάει μακριά από εκεί... Μια σκιά στο βλέμμα, όποτε αναφέρεται κι η συζήτηση τελειώνει... Αλλά δεν θέλω να είναι έτσι πια ρε γαμώτο! Εκεί είναι οι πολυαγαπημένοι μου παππούδες, ο γιος μου, άντε κι οι γονείς μου... Το μαγαζάκι μου... Οι άνθρωποι που με αγάπησαν γι' αυτό που είμαι... Καθώς κι αυτοί που με μίσησαν για τον ίδιο ακριβώς λόγο... Ε, ok, είναι κι αυτός. Τι να κάνουμε; Όλα τα πράγματα έχουν τον χρόνο τους, και ήρθε επιτέλους αυτή η στιγμή που θα τα αποχαιρετήσω όλα. Και μόνο ένας τρόπος υπάρχει για να γίνει αυτό : να τα φέρω μπροστά μου!