Stepping stone δεν σημαίνει αποκούμπι...

Αποκούμπι... Τι άσχημη λέξη! Και πόσο άσχημα περιγράφεται... Κι όλα ξεκίνησαν από το "Stepping Stone" της Duffy που είχα σαν welcome tone στο κινητό... Κι ότι αυτό το τραγούδι το έχει συνδέσει με μένα... Που το είχα βάλει για την περίπτωση - μηδαμινή έως ανύπαρκτη - που έπαιρνε αυτός... 

Έχουμε κάποιον αποκούμπι, όταν δεν μπορούμε άλλο την ζωή μας και στηρίζουμε όλες τις ελπίδες μας σε κάποιον άλλον. Όποιος κι αν είναι αυτός... Γνωστός ή όχι, γκόμενος, φίλος, εραστής... Απλά ένας ΑΛΛΟΣ άνθρωπος κι όχι τον εαυτό μας... Απλά ζητάμε - απαιτούμε ίσως... - από κάποιον άλλο να μας σώσει. Ή μάλλον, να μας αφήσει να τον πατήσουμε για να σηκωθούμε! 

Και μπορεί αρχικά να είχα ανάγκη από μία πέτρα - μικρή ή μεγάλη - να στηριχτώ για να πατήσω και πάλι στα πόδια μου, αλλά δεν είναι έτσι πια... Την πάτησα! Και δεν εννοώ την πέτρα... Την πάτησα μαζί του, με κέρδισε, με έκανε να συνειδητοποιήσω πως δεν έχω ανάγκη κανέναν και τίποτα και πως μόνη μου μπορώ να πάρω την ζωή μου και πάλι στα χέρια μου και να αρχίσω να την ζω ξανά... Κι αυτό θα του το χρωστάω για όσο ζω... 

Γιατί, εκεί που έχεις κάποιον να σε κάνει να νιώθεις χοντρή, ακόμα κι αν ζυγίζεις μόνο 40 κιλά, έρχεται κάποιος που σου δηλώνει πως θα ήταν μαλάκας αν δεν σε αγαπούσε και δεν ξέρεις τι να σκεφτείς... Κι όσο κι αν με τρώει η αμφιβολία, θέλω τόσο πολύ να τον πιστέψω! Το έχω τόσο ανάγκη να κάνω μία πραγματική σχέση, χωρίς ψέμματα, χωρίς ανακρίβειες, χωρίς πουστιές... Χωρίς να χρειάζεται να αποδείξει κανείς τίποτα σε κανέναν, απλά γιατί είμαστε αληθινοί... Γιατί είμαστε οι εαυτοί μας κι οι δυο... Και το είχα ανάγκη να το ζήσω αυτό! Μα τόσο πολύ... 

... Και κάτι έκανα λάθος πάλι, μιας και έγινε παρεξήγηση, αλλά δεν μπορώ να αλλάξω... Τι να κάνω; Κι εγώ το ξέρω πόσο αγχωμένη είμαι για το πώς θα πάνε όλα κι αν θα βγει κι αυτός σκάρτος και πέσω πάλι στη μαύρη κατάθλιψη! Γιατί ήταν μεγάλο βήμα να ανοιχτώ σε κάποιον και το ξέρω μόνο εγώ αυτό... Εκείνος δεν θα το μάθει ποτέ, κι αν το μάθει, δεν θα μπορέσει να το καταλάβει ποτέ... Γιατί δεν με ξέρει, δεν ξέρει κι ούτε θα μάθει ποτέ πώς ήμουν πριν τον γνωρίσω... 

... Μόνο εγώ ξέρω πόσο κλάμα είχα ρίξει και πόση - ΑΠΕΡΑΝΤΗ - μοναξιά ένιωθα κάθε βραδυ! Κάθε φορά που ήμουν με κάποιον ανεγκέφαλο, απλά για να περάσω την ώρα μου κι ας ήξερα πως το βράδυ μόνη μου θα κοιμόμουν... Κι ήλπιζα κάθε φορά να γνωρίσω κάποιον διαφορετικό, κάποιον που δεν θα θέλει μόνο να με πάει στο κρεβάτι, κάποιον που θα θέλει να μου χαϊδέψει τα μαλλιά, να μου πιάσει το χέρι και να πάμε μαζί... Προς τα πού; Δεν έχει σημασία! Δεν είναι αυτό το σημαντικό! Δεν με καίει το πού θα καταλήξει! Δεν είμαι από αυτές που θέλουν να "δέσουν το γάϊδαρο", ποτέ δεν ήμουν... Κι η ιστορία το αποδεικνύει...

... Λίγη αλήθεια ψάχνω, σιχάθηκα τα ψέμματα! Κι έχω πει πάρα πολλά... Μα τόσο πολλά, που αν ήταν βάλτος, θα είχα πνιγεί... Όλα αυτά αν μπορούσα να του τα μεταδώσω, θα ήμουν πολύ ευτυχισμένη! Αλλά δεν είναι πάντα εύκολο... Γνωρίζεις έναν άνθρωπο κι ενώ θα ήθελες να σε ξέρει, δεν σε ξέρει. Σε γνωρίζει μέρα με τη μέρα, λεπτό προς το λεπτό, ζει την κάθε σου στιγμή, καλή ή κακή, και νομίζει πως σε ξέρει... Διακρίνει κάποιες φορές μία θλίψη στα μάτια σου κι ενώ τσαντίζεσαι που υπάρχει ακόμα, προσεύχεσαι να μην καταφέρει να τα δει όλα! Να μην δει πόσο κατεστραμμένη είναι η ψυχή σου... Σε ρωτάει γιατί δεν τον πιστεύεις κι άντε να του εξηγήσεις... 

Και τι να πεις; Τι να πρωτοπείς;;; Μιλάει για παιδιά και θέλεις να κλάψεις! Γιατί όλα αυτά τα όνειρα τα έκανες και σε σκότωσαν και φοβάσαι - ΤΡΕΜΕΙΣ - να τα κάνεις πάλι, γιατί ξέρεις πολύ καλά πώς είναι να μένεις με τα όνειρα... Κι ας ήταν επιλογή σου όλα! Μέχρι τελευταία στιγμή τα όνειρα ήταν εκεί... Δεν έχει σημασία ποιος φεύγει πρώτος, σπάνια μετράει αυτό... Κι ας πέρασε όσος καιρός έπρεπε, κι ας ένιωσα έτοιμη για κάτι άλλο, κι ας τα διέγραψα όλα, οι χαραγματιές υπάρχουν και θα υπάρχουν για πάντα... Η ψυχή θα είναι κατακερματισμένη και πεταμένη στην άσφαλτο no matter what! Και όχι, ΟΧΙ, δεν έψαχνα κάποιον να με κάνει να ξεχάσω! Τα έχω ξεχάσει όλα, δεν έχει μείνει κάτι να θυμάμαι, σίγουρα όχι κάτι καλό τουλάχιστον. Όσο κρίμα κι αν είναι αυτό, είναι η πικρή αλήθεια... Δεν έχω αναμνήσεις, όπως έχουν όλοι σε τέτοιες περιπτώσεις. Δεν ακούω κάποιο τραγούδι και βουρκώνω. Δεν βλέπω φωτογραφίες και χάνομαι στα πελάγη των φουρτουνιασμένων σκηνών. Απλά δεν νιώθω τίποτα! Ή - αν θες - νιώθω πίκρα, μίσος και θυμό! Για όσα μου πήραν και δεν πήρα ποτέ πίσω! Για όσα έκανα και ποτέ δεν ήταν αρκετά! Για ότι έχασα τόσο χρόνο, παλεύοντας μόνη! 

Για όλα αυτά κι άλλα τόσα και τα διπλάσιά τους, έχω τόση ανάγκη να ζήσω αυτό που μου συμβαίνει τώρα! Γιατί ήμουν νεκρή και πώς να τον κάνω να το καταλάβει! Ζούσα, αλλά δεν ζούσα! Δεν ανέπνεα, απλά υπήρχα! Είχα - δίχως αμφιβολία - μία γεμάτη ζωή, αλλά δεν την βίωνα! Δεν ένιωθα, δεν με επηρέαζε τίποτα! Απλά συνέβαιναν όλα, οι παραστάσεις άλλαζαν κι εγώ τις χάζευα... Πόσο ψεύτικο ε; Κι όμως! Μου άρεσε, ήταν επιλογή μου. Κι απλά τώρα άλλαξαν οι επιλογές μου. Θέλω κάτι που δεν είχα καταλάβει πως το θέλω, πως το είχα ανάγκη, πως μου έλειπε... Τώρα το ξέρω!