Λολάκι μου...

Λολάκι μου σε θέλω τόσο πολύ απόψε... Έχω ανάγκη να μιλήσουμε, να σου πω τις σκέψεις μου, τους φόβους μου, να με βρίσεις - σίγουρα! - να κλάψω και να με πάρεις αγκαλιά... 

Λολάκι μου κάνω βλακείες... Με σένα μακριά και την Ν. στη γεμάτη ζωή της, δεν έχω πού να μιλάω και τα λέω σε εκείνον! Σήμερα με πήρε από κάτω και ούτε που υποψιάζομαι το γιατί... Και εκεί που καθόμουν και χάζευα τη θάλασσα κι ήμουν έτοιμη να κλάψω και να ξεσπάσω, ήρθε και με βρήκε. Κι άρχισα να του λέω... Όλα όσα δεν πρέπει να ξέρει, όσα δεν χρειάζεται να μαθαίνει, όσα λέμε οι γυναίκες μεταξύ μας...

Λολάκι μου του είπα πόσο φοβάμαι τώρα που νιώθω μέσα μου πράγματα... Το πιστεύεις; Του αποκάλυψα κάτι τέτοιο! Και μετά το συνέχισα και του είπα κι άλλα... Εκεί που μιλούσαμε για την δουλειά, "πεταχτήκαμε" στα δικά μας κι άρχισα και δεν σταματούσα με τίποτα! Κι ένας Θεός ξέρει τι θα σκέφτεται τώρα... Πόσο τον έχω μπερδέψει με τις εσωτερικές μου ανησυχίες και τις ηλίθιες σκέψεις μου... 

Λολάκι μου, μόνη μου τα χαλάω όλα, τώρα το ξέρω... Το βλέπω καθαρά... Πεντακάθαρα! Είμαι τόσο καλά μαζί του, κι όμως μου έρχονται αυτές οι μαύρες στιγμές, εκεί που θέλω να πατήσω το γκάζι και να μην σταματήσω ποτέ, κι αυτός είναι ΠΑΝΤΑ δίπλα μου και με ρωτάει κι εγώ απαντάω... Και πάλι νιώθω πως αν δε με πάρει τηλέφωνο, δεν θα τον πάρω ούτε κι εγώ και θα έχουν τελειώσει όλα αυτομάτως! Κι ας το ξέρω μέσα μου πως ΑΥΤΟΣ είναι...

Λολάκι μου, γιατί να μην νιώθω άνετα με την ευτυχία; Γιατί όλο να νιώθω πως δεν μου αξίζει και να θέλω να τα καταστρέψω όλα πριν χαλάσουν από μόνα τους;;; Γιατί να θεωρώ δεδομένο πως θα χαλάσουν;;; Κι ήταν τόσο μπερδεμένο το βλέμμα που μου έριξε όταν του έλεγα πως όταν δένεσαι με κάποιον, του δίνεις το ελεύθερο να σε πληγώσει, να σε πατήσει, να σε λιώσει... Θα ήθελα πολύ να ξέρω τι σκεφτόταν... 

Γιατί να είμαι έτσι; Γιατί; Και ποιος φταίει; Ο άλλος; Εγώ; Δεν ήμουν έτσι, ήμουν; Εσύ που με ξέρεις τόσα χρόνια, τι εξήγηση μπορείς να δώσεις; Δεν θέλω να πω πάλι πως ίσως δεν είμαι έτοιμη, γιατί πρώτον, θα καταντήσω γραφική και δεύτερον δεν θέλω να το πιστεύω αυτό πια! Αλλά γιατί είμαι έτσι ρε γαμώτο;;; Ποιες εσωτερικές ανησυχίες και αρνητικές σκέψεις το δημιουργούν αυτό;