Γιατί;;;

Με βάζουν όλοι γύρω μου να τους υποσχεθώ πως δεν θα πάρω καμία βιαστική απόφαση, να βάλω σαν όριο χρόνου τον ένα μήνα, πριν καταλήξω στο οτιδήποτε και συμφωνώ μαζί τους... Ένα μεγάλο μου κομμάτι θέλει να μην σου απαντάει στα τηλέφωνα, να μην έρθει σε καμία επαφή μαζί σου, να μην ανταποκριθώ σε καμία σου προσπάθεια επικοινωνίας μαζί μου και να σε αφήσω να βγεις έτσι από την ζωή μου... Θα κλάψω αμέτρητες βραδιές, αλλά θα έχω αποχωρήσει οριστικά. Και μετά... ο χρόνος θα κάνει τα δικά του, θα με βοηθήσει όπως και παλιότερα και κάποια στιγμή θα συνέλθω... 

Είναι όμως κι εκείνο το μικρό μου κομμάτι, που λειτουργεί με την καρδιά και δεν μπορεί να κάνει τίποτα από όλα αυτά... Κάθε φορά σου απαντάω στο τηλέφωνο, συνεχώς τρέχω να σε δω, σκεπτόμενη πως ακόμα κι αν είναι οι τελευταίες μας φορές, θέλω να σε χορτάσω. Βιώνω στο μυαλό μου την μέρα που θα μαζεύεις τα ρούχα σου κι εγώ θα σε βοηθάω... Πώς θα το κάνω αυτό Χριστέ μου; Πώς;;; Όλα μένουν στη μέση... Από Σεπτέμβρη θα βάφαμε το σπίτι σου, θυμάσαι; Μέσα Οκτώβρη θα έπαιρνες το αμάξι για να φτιάξω τον κήπο μου, θυμάσαι; Πού θα πας;

Γιατί πάλι κερδίζει αυτή απέναντί μου; Τόσοι καυγάδες, τόσο κλάμα για το συγκεκριμένο τόπο κι όμως τελικά κερδίζει εκείνη... Γιατί; Δεν το πιστεύω πως μου συμβαίνει αυτό! Δεν το πιστεύω! Γιατί; Γιατί πάλι σε μένα; "Μ' απογοήτευσες πολύ, αλλιώς το είχα ονειρευτεί για μας τους δυο..."