Μια κλαίω, μια γελάω

"Θα ξαναγελάσουμε ποτέ;" σε ρώτησα χτες βουρκωμένη και μου απάντησες πως γελάμε! Χωρίς να το νιώθουμε όμως καρδιά μου...

Από την Δευτέρα δυσκολεύομαι στη δουλειά. Είναι η τελευταία σου εβδομάδα κι από την μία πονάω με την σκέψη ότι δεν θα σε ξαναδώ εκεί μέσα, ενώ από την άλλη καταλαβαίνω πόσο άσχημο είναι για σένα να είσαι εκεί, έστω και για 4-5 ημέρες ακόμα, και πόσο βιάζεσαι να φύγεις. Οι δικές σου ανάγκες απέναντι στις δικές μου, ε; Κέρδισες εσύ...

Μια κλαίω, μια γελάω και οι μέρες περνάνε... Θέλω να μετατρέπω τον χρόνο σε ώρες πια κι όχι σε μέρες, γιατί το "5 μέρες ακόμη" μου φαίνεται πολύ λίγο! Ακόμα υπάρχουν στιγμές που τρελλαίνομαι και αρνούμαι να το πιστέψω... Είμαστε πολύ μαζί στη δουλειά και αναρωτιέμαι πώς θα 'ναι η απουσία αυτών των σκηνών. Κλαίω όσο το δυνατόν λιγότερο, για να νιώθεις πως είμαι δίπλα σου, πρόθυμη να σε στηρίξω όποτε το χρειαστείς, αλλά έχω και τις αδύναμες στιγμές μου... Μέσα μου; Πεθαίνω κάθε μέρα, κάθε στιγμή!!