...και μου λες "κάνε λίγη υπομονή να δούμε πώς θα είναι, μπορεί να μην αντέξω και να γυρίσω, μπορεί να μην αντέξεις εσύ και να έρθεις εδώ", ενώ εγώ σκέφτομαι συνεχώς ότι δεν έχουμε χρόνο, μας τελειώνει κι τον λιγοστό που μας μένει, κάθεσαι και τον ξοδεύεις εκεί που θα είσαι για το υπόλοιπο της ζωής σου!
Κι αν πριν αγχωνόμουν μόνο για τα σαββατοκύριακα που πέρναγες μαζί τους, φαντάσου τώρα που θα είστε συνέχεια μαζί... Είμαι χαμένο χαρτί, έτσι δεν είναι; Ποτέ δεν με γούσταρε κανείς τους κι ακόμα περισσότερο τώρα που δεν θα σε ακολουθήσω εκεί... Θα είμαι "αυτή που είναι μακριά" ενώ "υπάρχουν τόσες γυναίκες εδώ τριγύρω" και το ξέρω...
Αχ ρε μωράκι μου, αν όντως περνάς - πέρναγες - τόσο καλά μαζί μου, μείνε εδώ! Ας νικήσω μια φορά κι εγώ... Ας νικήσουμε εμείς! Λες ότι είμαι η ζωή σου, αλλά δεν έχω κανένα τρόπο να σε κερδίσω από την...ζωή που επιλέγεις... "Δεν σε χόρτασα ποτέ μου, όλα ήταν μια στιγμή..."
No comments:
Post a Comment