Σήμερα ήταν η πρώτη μέρα χωρίς εσένα στο γραφείο, χωρίς εσένα στην Αθήνα, χωρίς εσένα δίπλα μου... Το πρωί ήπιαμε τον καφέ μας, σαν οποιαδήποτε άλλη μέρα, ντύθηκα κανονικά για την δουλειά, αλλά δεν μπορούσα να σε αφήσω και να φύγω! Πέρασα από το γραφείο σου και το είδα εντελώς άδειο και βούρκωσα... Δεν το αντέχω! Πού πήγες;
Μιλήσαμε αρκετές φορές στο τηλέφωνο, κι όλο σκεφτόμουν τις φορές που σε έπαιρνα για να πάμε για τσιγάρο, για να σε δω... Πάει αυτό, τέλειωσε... Κοίταξα τη θέση που πάρκαρες κι ένιωσα αυτό το κενό της απουσίας σου να με πλημμυρίζει... Πού πήγες;
Σχόλασα και οδηγούσα προς το σπίτι μου, ενώ ένα κομμάτι μου ήθελε να πάει στο δικό σου σπίτι, για να δω με τα μάτια μου τα πράγματά σου να λείπουν, μήπως κι έτσι το συνειδητοποιήσω ευκολότερα... Δεν μπορεί να μας συμβαίνει αυτό! Πού πήγες;
Μου είχες αφήσει ένα γράμμα στο πορτοφόλι μου και ανυπομονούσα να έρθω σπίτι να το διαβάσω. Μου γράφεις πως με αγαπάς κι ότι κανείς δεν θα μας χωρίσει ποτέ! Μου ζητάς να φανώ δυνατή και να σου έχω εμπιστοσύνη, πως έχεις σχέδιο μέσα στο μυαλό σου. Έβαλα τα κλάματα, γιατί μου λείπεις ήδη πάρα πολύ! Πώς θα συνηθίσω; Πού πήγες;
Πού πήγες; Γύρνα πίσω...
No comments:
Post a Comment