"Με αγαπάς;" είναι μια εύκολη ερώτηση με απάντηση που δεν στοιχίζει κάτι, αλλά το "Τι θα έκανες για να μου το αποδείξεις;" οδηγεί σε δύσκολες οδούς... Πόσο μάλλον το "Αν δεν έρθω ποτέ εκεί, τι θα γίνει με μας;"... Πράγματα ανείπωτα για συγκεκριμένους λόγους : προς αποφυγή πληγών, καυγάδων, χωρισμών. Είναι τόσα αυτά που θέλω να σε ρωτήσω και δεν το κάνω... Μου λες να κάνω υπομονή, και υποκρίνομαι πως αυτό κάνω. Δεν με ρωτάς ποτέ όμως πώς κοιμάμαι τα βράδια, έτσι δεν είναι; Δεν με ρωτάς πώς είμαι στη δουλειά, δεν θες να ξέρεις, είναι επικίνδυνη ερώτηση...
Όπως επίσης και το αν θέλω να έρθω εκεί που είσαι... Δεν ρωτάς ποτέ... Όλοι οι φίλοι σου το θεωρούν αυτονόητο, κάποιοι από τους δικούς μου επίσης, αλλά εμένα δεν με ρωτάει κανείς!
Κι όμως εγώ θέλω να σου κάνω μία δύσκολη ερώτηση και θα πάρω τα ρίσκα μου! Το δύσκολο θα είναι μετά... Θα πρέπει να σε αφήσω και να διατηρήσω την αξιοπρέπειά μου ή να μείνω και να ξέρεις πως έχεις το "πάνω χέρι". Παρόλα αυτά, εγώ θα σε ρωτήσω όταν βρεθεί η κατάλληλη στιγμή. Κι ό,τι γίνει...
Σκέφτομαι πως δεν έχω κάτι να χάσω, πως είμαι ήδη πολύ άσχημα, κι ότι δεν υπάρχει χειρότερο κι ο ένας μου εαυτός φωνάζει πως τουλάχιστον είμαστε μαζί, δεν σε έχω χάσει, ενώ ο άλλος απαντά πως σε έχω χάσει τελικά... Και τείνω να ταυστιστώ με τον δεύτερο, τον καχύποπτο, τον ωμό αλλά ρεαλιστή εαυτό : δεν απέχεις και πολύ από το να σε χάσω...
Υπάρχει όντως περίπτωση να γυρίσεις πίσω ή έτσι το λες για να συνεχίσω να ελπίζω;;;
No comments:
Post a Comment