Με έχασα...

Κάνει τόση φασαρία! Θέλω να σταματήσουν όλα και να μην ακούγεται τίποτα... Έστω και για μια στιγμή... Και τι δεν θα 'δινα για ένα λεπτό ησυχίας! 

Πόσο περισσότερο μπορείς να με σκοτώσεις άραγε; Πώς και πώς την περίμενα αυτή την άδεια για το τριήμερο των διακοπών μας, για να βρεθούμε λίγο μόνοι μας... Δεν πάει ο νους σου πόσο πολύ... Κι εσύ... Απλά με πετάς... και δεν είναι η πρώτη φορά, έτσι; Αναρωτιέμαι... αν έχεις την δύναμη να με πληγώνεις τόσο πολύ και τόσο συχνά, πώς ξέρω ότι θα σταματήσεις κάποια στιγμή να το κάνεις; 

...θέλω τόσο πολύ να σε αφήσω αυτή τη στιγμή... Γιατί δεν το κάνω... Με έχεις καταντήσει να σιχαίνομαι τον εαυτό μου, το ξέρεις αυτό; Μάθε το λοιπόν! Δεν είμαι εγώ αυτή που αντικρύζεις, δεν είμαι πλέον εγώ... Πού πήγα; Πάλι με έχασα; Πόσο κάτω πέφτω ρε γαμώτο; 

Τα δάκρυά μου ποτάμι που με ταξιδεύει μακρυά σου... Αρχίζω να φεύγω, αυτό ήταν το όριό μου νομίζω... Δεν έχω άλλο... Όλο νομίζω πως δεν μπορείς να κάνεις κάτι χειρότερο κι όλο διαπιστώνω πως είμαι λάθος, μπορείς κι άλλο! Αυτό όμως αγοράκι μου ήταν ο πάτος... Δεν έχει άλλο, το ξέρω, το νιώθω!