Μοναξιά

Νιώθω τόσο μόνη που πρέπει να βρεθεί άλλη λέξη να το περιγράψει... Είσαι τόσο μακριά και μου έλεγες πως είναι κοντά... "Δεν είναι τίποτα" μου έλεγες "δυο ώρες δρόμος"... Να όμως που δεν τον παίρνεις αυτόν τον δρόμο... "Θα έρχομαι κάθε σαββατοκύριακο" μου είχες πει και πού είσαι; Μία φορά έχεις έρθει, ενώ εγώ δύο... 

Και όλο μου λες να κάνω υπομονή... Για ποιο πράγμα όμως δεν μου είπες ποτέ! Δεν έχω μάθει να κάνω υπομονή, δεν το έχεις καταλάβει μέχρι τώρα; Δεν ξέρω τι σημαίνει αυτή η λέξη! Δεν θέλω να κάνω υπομονή για κάτι που δεν ξέρω αν θα έρθει... Και μπορεί να σκέφτομαι διάφορα, αλλά δεν εισπράττω καμία απολύτως επιβεβαίωση από σένα μωράκι μου, τίποτα απολύτως... Περνάνε οι μέρες κι εσύ είσαι μια χαρά... Σου αρέσει εκεί που είσαι και δεν μετανιώνεις για τίποτα... Δεν σου λείπει τίποτα... ! 

Από την άλλη εγώ είμαι συνέχεια με ένα "θέλω την ζωή μου πίσω" στο στόμα... Πόσο διαφορετικές είναι οι ζωές μας, ε; Και μιλήσαμε για συμβιβασμούς απόψε και σου είπα πως αρκετά συμβιβάστηκα εγώ, τώρα είναι η σειρά σου και βιάστηκες να μου κλείσεις το τηλέφωνο... "Αυτή είναι η αγάπη μας, δεν θα έρθει μαζί μας" το ξέρεις, έτσι δεν είναι; Απλώς "χαραμίζουμε λίγη ζωή ακόμη", ε; 

Ήθελα τόσο πολύ να ήσουν εδώ απόψε... Αυτά είναι τα καλά της απόστασης, ε; Μπορείς και γλιτώνεις από τις άσχημες στιγμές του άλλου... Έτσι όμως ανοίγεις τον δρόμο και στο να αποφεύγεις και τις καλές στιγμές... Δυστυχώς καρδιά μου... Κάπου χάνεις, κάπου κερδίζεις... Εσύ κέρδισες! Εγώ δεν νομίζω να κερδίσω τίποτα από όλο αυτό...