Παλιές αμαρτίες

Βλέπω τις φωτογραφίες μας από πέρσι και δαακρύζω. Πώς ήταν η ζωή μας και πώς έγινε... Πόσα λάθη... Πόσο μετανιώνω... Θέλω την ζωή μας πίσω! Να σου γκρινιάζω που έφευγες τα σαββατοκύριακα, να κλαίω που μου έλειπες τα σαββατοκύριακα...

Γιατί Θεε μου; Γιατί τώρα; Έκανα πολλά λάθη, αλλά γιατί να με τιμωρείς έτσι; Δώσε μου την ζωή μου πίσω και πάρε ό,τι θες σαν αντάλλαγμα... Ό,τι θες! 

Συγνώμη που πληρώνεις δίπλα μου τις αμαρτίες μου, λυπάμαι τόσο πολύ... "Ο άνθρωπός μου, ο άγγελός μου, ο θάνατός μου, εσύ!" 

Ήρθες για σαββατοκύριακο κι έφυγες πάλι... Δεν έχω πια καρδιά να πιαστώ... Δεν μπορώ... Κι εκεί να έρθω, δεν θα είμαι εγώ! Θα ζω δύο ζωές... Αυτή που θα κάνει υπομονή εκεί κι αυτήν που θα ξεφαντώνει στην Αθήνα, στην πόλη μου, στους δρόμους που λατρεύω, που πεθαίνω να περπατώ... Το έχω ξανακάνει, το ξέρω σου λέω! Κανείς δεν με κάνει να πάψω να την αγαπώ! Με ξέρω... Εμπιστεύσου με, έστω και για λίγο... 

Γύρνα πίσω, εκεί είναι η καταστροφή μας, εσύ δεν το ξέρεις, εγώ το έχω ξαναδεί το έργο! Μην με κάνεις να περάσω τα ίδια! Σε παρακαλώ... Αν με αγαπάς το μισό από όσο λες, έλα εδώ! Εδώ που η αγάπη μου φτάνει για τα πάντα...  Μην Τον αφήνεις να μας εκδικηθεί! Έχω κάνει πολλά, μην μασάς... Σε παρακαλώ, άκου με, ξέρω καλύτερα...