2.15 End of our fairytale...

This is the end you know
Boy, the plans we had went all wrong
We ain't nothing but fight and shout and tears

We got to a point I can't stand
I've had it to the limit; I can't be your woman
I ain't more than a minute away from walking

We can't cry the pain away
We can't find a need to stay
I slowly realized there's nothing on our side

Out of my life, Out of my mind
Out of the tears that we can't deny
We need to swallow all our pride
And leave this mess behind
Out of my head, Out of my bed
Out of the dreams we had, they're bad
Tell them it's me who made you sad
Tell them the fairytale gone bad

Another night and I bleed
They all make mistakes and so did we
But we did something we can never turn back right

Find a new one to fool
Leave and don't look back. I won't follow
We have nothing left. It's the end of our time

We can't cry the pain away
We can't find a need to stay
There's no more rabbits in my hat to make things right

Out of my life, Out of my mind
Out of the tears we can't deny
We need to swallow all our pride
And leave this mess behind
Out of my head, Out of my bed
Out of the dreams we had, they're bad
Tell them it's me who made you sad
Tell them the fairytale gone bad

2.14 Περιμένω κι άλλο...

Την καρδιά μου έχεις ραγίσει
και για σένα έχω λιώσει
μόνο ένα θαύμα τώρα
θα μπορούσε να με σώσει
Αχ και να 'χαν βρει μωρό μου,
μία μηχανή του χρόνου
να γυρίσω λίγο πίσω
να σε βρω και να σε σβήσω

Δεν έχει νόημα... Το ξέρεις κι εσύ μέσα σου, πως δεν έχει κανένα νόημα πια... Πέρασαν 3 εβδομάδες και κανείς μας δεν κάνει κάτι... Έχουμε κουραστεί και φαίνεται αυτό. Φωνάζει! Μας χρειαζόταν αυτό που κάνουμε, αυτό το "διάλειμμα", είτε προσωρινό είτε μόνιμο, μας χρειαζόταν... Και στους δύο.

Νιώθω τόσο μόνη μου και θέλω να σε πάρω τηλέφωνο να σου μιλήσω, αλλά το μετανιώνω. Δεν θέλω να τα ξαναβρούμε για τους λάθος λόγους, χωρίς να είναι κανείς μας έτοιμος. Το ξέρω πως κι εσύ είσαι μόνος. Λιγότερο από μένα βέβαια, μιας κι έχεις άτομα να πας έστω και για καφέ, αλλά είσαι κι εσύ μόνος... Δεν θέλω να σε πάρω τηλέφωνο επειδή νιώθω μόνη. Δεν είμαστε με κάποιον για να μας γεμίσει το κενό της μοναξιάς - είναι πολύ λάθος αυτό... Και έχω κάνει πολλά, δεν θέλω να κάνω κι ακόμα ένα... Δεν θέλω!

Γι' αυτό περιμένω. Κι ας πεθαίνω κάθε μέρα και περισσότερο... Περιμένω να νιώσω κάτι άλλο, κάτι μεγαλύτερο. Περιμένω...

2.13 Τρέμω...

Δυο βουρκωμένα μάτια. Ένας κόμπος στο στομάχι. Δυο χέρια ανοιχτά. Πολλά ερωτήματα που ψάχνουν μια απάντηση. Ένας κερδίζει. Ένας χάνει. Πολλά όνειρα γεμάτα ελπίδα. Ένα βράδυ αξημέρωτο. Ένα γεμάτο τασάκι. Πολύς καπνός. Ένα φως που τρεμοπαίζει. Δυο καρδιές. Ένας αποχαιρετισμός. Ένα "γύρνα πίσω". Μια φιγούρα. Ένα κορμί μισό. Δυο δαγκωμένα χείλη. Μια η ώρα. Μια και η λέξη... προσμονή.


Μην ακούς τι λέω, κλείσε τα αυτιά σου.
Μην με κοιτάς, κλείσε τα μάτια σου.
Απλά νιώσε με...

Έχω μια αγκαλιά
για σένα την έχω
και πολλά φιλιά
σου στέλνω ξανά
που δεν είσαι εδώ
ακόμα τ΄αντέχω
όμως μην αργείς
δεν νιώθω καλά

2.12 Το παιχνίδι

Μόλις κλείσαμε...
Είπες "αρκετό καιρό σε άφησα να παίζεις μόνη σου σε αυτό το παιχνίδι"...
"Ποιο παιχνίδι εννοείς;", σε ρώτησα.
"Το ότι σκέφτεσαι μόνη σου", είπες, "Πρέπει να αρχίσω να σκέφτομαι κι εγώ και να πάρω κι εγώ αποφάσεις", συνέχισες, "Έβγαλα κι εγώ τα δικά μου συμπεράσματα"...

Δεν ξέρω πώς νιώθω... Δεν ξέρω πώς να περιγράψω αυτό που νιώθω... Είχαμε να επικοινωνήσουμε 2 εβδομάδες και μου έλειψες πολύ. Ήθελα απεγνωσμένα να σε δω, να σε αγκαλιάσω, να τα ξαναβρούμε, να είναι σαν να μην έγινε τίποτα, σαν να ήταν όλα ένα κακό όνειρο... Βρεθήκαμε, αρχίσαμε να μιλάμε σε καθημερινή βάση, άρχισες πάλι τα παράπονα, τις γκρίνιες, πρέπει πάλι να απολογούμαι για όλα... Αλλά πάλι, νιώθω την θλίψη στα μάτια... Σαν κάτι να τελειώνει, σαν να μην το αφήνουμε άλλο να μεγαλώσει, αλλά να το θάβουμε όλο και πιο βαθειά...

Γιατί δεν μάθαμε να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους; Γιατί σε πείραξε που σου είπα ότι με ενοχλεί να μου λες για το στρατό; Αφού είναι η αλήθεια! Λυπάμαι αν δεν είμαι η σωστή σύντροφος, που σου συμπαραστέκεται σε όλα - πόσο μάλλον στην κατάρα που λέγεται φανταριλίκι! Λυπάμαι που έχεις μαζέψει τόση πίκρα και τόσα παράπονα για μένα, όσα κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί. Λυπάμαι όμως και για όσα δικά σου λάθη ενοχλούν εμένα και ΔΕΝ λυπάμαι που αναγκάζομαι να στα λέω κάθε τόσο... Κι ας σε πικραίνω, κι ας είσαι ευαίσθητος αυτή την εποχή, κι ας...

Ποτέ δεν με έμαθες ότι κι εσύ χρειάζεσαι συμπαράσταση και βοήθεια, και γι' αυτό λυπάμαι περισσότερο απ' όλα. Πάντα εγώ ήμουν γεμάτη προβλήματα και σκοτούρες, διλήμματα και αμφιβολίες, ενώ εσύ ήσουν πάντα μια ανοιχτή αγκαλιά που με έκλεινε μέσα της και όλα "έφευγαν" μακριά... "Με παραμέλησες", είπες, "παραπάνω απ' ότι έπρεπε..." Κι εγώ; Εγώ δεν παραμελήθηκα από σένα; Όταν εσύ ήσουν πολύ απασχολημένος να γκρινιάζεις για το στρατό, πρόσεξες ποτέ εμένα που λαχταρούσα για ένα κοπλιμέντο, ένα καλό λόγο ή απλά μια αγκαλιά, ένα χάδι; Με κοίταξες ποτέ ίσια στα μάτια; Αν με κοίταζες θα διέκρινες την θλίψη, που τώρα πια δεν είναι μόνο στα μάτια, αλλά και στην ψυχή... Εσύ με παραμέλησες πρώτος, ακριβώς γιατί εσύ με είχες μάθει να είσαι πάντα εκεί, στην πρώτη γραμμή βοήθειας και σωτηρίας. Πάντα...Εκτός από τώρα...

2.11 Summary

Χτες βγήκα μετά από 3 εβδομάδες. Πήγα εκεί που πηγαίναμε μαζί, κι ας μου έλειπες. Ήθελα να ήσουν κι εσύ εκεί και στο έγραψα. Τίποτα δεν είναι ίδιο χωρίς εσένα... Ευτυχώς δεν συνάντησα κανέναν γωνστό, δεν χρειάστηκε να χρησιμοποιήσω για κανέναν την φράση "Χωρήσαμε, ξέρεις".

Είδα για ακόμα μία φορά τους γελοίους εκείνους άντρες που προσπαθούν να αναδείξουν τον εαυτό τους, κάνοντας πρόχειρους διαγωνισμούς για το ποιος θα πει την καλύτερη ατάκα ή...την μεγαλύτερη μαλακία, σύμφωνα με μένα! Ούτε καν με ανέβασε το όλο σκηνικό, όπως - ίσως - θα γινόταν άλλοτε. Δεν με νοιάζει κανείς τους. Ακόμα κι όταν όλοι μου λένε πόσο ομόρφυνα ή πόσο αδυνάτισα, δεν μετράει για μένα. Από σένα θέλω να τα ακούσω αυτά. Η δικιά σου γνωμη μετράει τόσο χρόνια για μένα, πώς να αλλάξει αυτό τώρα;

Πάλι ήθελα να κάνουμε βόλτα με την μηχανή... Την Κυριακή που σου είπα ότι μου έλειψε αυτή η μικρή μας συνήθεια, μου είπες πως θα το κάνουμε κι αυτό κάποια στιγμή. Γενικά έδειξες θετικός σε όλα. Σε όλα, εκτός... απ' την επιστροφή μας εκεί, στην πόλη μου! Αχ, γιατί να σου αρέσει τόσο πολύ εδώ; Εδώ που είναι κάθε μέρα όλα ίδια... Που τίποτα δεν κινείται, τίποτα δεν αλλάζει... Εδώ, που τα "σημαντικά" είναι ποιος παντρεύεται ποια και τι φορούσαν στο γάμο... Εδώ, που όσο κι αν προσπαθώ, νιώθω ότι ποτέ δεν θα "κολλήσω" με κανέναν! Νομίζω πως πάντα θα σιγοκαίει μέσα μου η ελπίδα να με πάρεις και να φύγουμε... Πάντα... Όσο κι αν υποκριθώ - αν... - ότι περνάω καλά, πάντα θα θέλω να βρίσκομαι κάπου αλλού.

Μου ζήτησες να πάρω αποφάσεις... Να σταματήσει να γίνεται το ίδιο σκηνικό μετά από κάθε μου επιστροφή από την Αθήνα, όπου συνειδητοποιώ πόσο μου είχε λείψει και δεν με χωράει ο τόπος εδώ... Αυτό δεν μπορώ να στο υποσχεθώ καρδιά μου, νομίζω πάντα θα γίνεται! Χωρίς αυτό να επηρεάζει την αγάπη μου για σένα, πάντα θα γίνεται. Λυπάμαι...

2.10 Καληνύχτα...

Μόλις γύρισα σπίτι από την δουλειά. Πήρα για ακόμα μία μέρα - μάλλον νύχτα - το γνωστό δρόμο για το σπίτι σου. Όσο οδηγούσα, σε σκεφτόμουν... Ακουγόταν και η φωνή της Πέγκυς στο cd player και βούρκωσα. "Ζήσαμε, αυτά που εμείς ζητήσαμε, κι αν λίγο αστοχήσαμε, τον εαυτό μας πείσαμε...". Μέχρι να φτάσω σπίτι σου, είχε μεγαλώσει τόσο η επιθυμία μου να σε δω, που νόμιζα ότι θα σου χτύπαγα την πόρτα. Ίσως να σε έπαιρνα τηλέφωνο. Κάτι... Ανεβαίνοντας την ανηφόρα σου, αποφάσισα να σου αφήσω ένα σημείωμα στη μηχανή που να σου έγραφα "Πόσο ακόμα;" ή "Δεν τιμωρήθηκα αρκετά;" ή ένα απλό "Θέλω να σε δω"... Τελικά τίποτα από όλα αυτά δεν έκανα... Είδα την μηχανή σου και έβαλα όπισθεν!

Η αλήθεια είναι ότι και να σε δω, δεν ξέρω τι θέλω να σου πω... Τι έχω να σου πω... Το σίγουρο είναι ότι μου έχεις λείψει, αλλά πέρα από αυτό, δεν έχω πάρει καμία απόφαση "σοβαρή", όπως μου ζήτησες στο γράμμα σου. Βασικά το διαβάζω ξανά και ξανά για να φτάσω στην τελευταία πρόταση που μου γράφεις "Να προσέχεις όσο δεν θα σε προσέχω εγώ"...Πάντα βάζω τα κλάμματα σε αυτό το σημείο...Πόση αγάπη μπορεί να χωράει σε 8 μόνο λέξεις; Κι όμως εσύ την χώρεσες όλη. Όλη όση θα μπορούσε να ζητήσει κανείς... Όλη όση ένιωθες και νιώθεις για μένα... Όλη...

Μου λείπεις, μ' ακούς; Δεύτερη Κυριακή ξημερώνει που δεν θα την περάσουμε μαζί... Πονάω, με νιώθεις; Είχε πανσέληνο την Τετάρτη... Την είδες; Στην προηγούμενη είμασταν μαζί... Στην επόμενη πώς θα είμαστε άραγε; Καληνύχτα λαγουδάκι μου...Όνειρα γλυκά...

2.9 Η αρχή του τέλους...

Χτες, γυρνώντας από την δουλειά, ενώ οδηγούσα, είπα να κάνω την - πρόσφατα - αγαπημένη μου συνήθεια κι έβαλα το συνηθισμένο τραγούδι με σκοπό να κλάψω, μιας κι έμεινα μόνη μου και κανείς δεν θα με έβλεπε... Κάτι συνέβη όμως και δεν μου βγήκε... Δεν μπόρεσα να κλάψω κι ένιωσα ότι σε πρόδιδα... Κι ήθελα να κλάψω ακόμα περισσότερο... Λες να προχώρησα στην επόμενη φάση, ή απλά έτυχε; Και τώρα που γράφω, βουρκώνω, αλλά δεν κυλάει το δάκρυ...

Λες όντως να ισχύει το "μάτια που δεν βλέπονται, γρήγορα λησμονιούνται"; Δηλαδή σε ξεχνάω σιγά-σιγά; Αυτό ήταν και τώρα αρχίζει το...επόμενο;

Φοβάμαι καρδιά μου, φοβάμαι για το τι θα γίνει σε μας, αν συνηθίσουμε χώρια... Ok, δεν θες να με δεις, αλλά θα μπορούσες να ενδιαφερθείς λίγο για μένα. Τι κάνω, πώς είμαι... Αλλά εσύ τίποτα! Με διώχνεις, το ξέρεις; Όταν σταματήσω και να βουρκώνω, θα είναι η αρχή του τέλους, το ξέρεις; Το πλοίο που αράξαμε μαζί για 6 ολόκληρα χρόνια, το ξεκινάω μόνη μου κι εσύ απλά με βλέπεις να φεύγω...

Έχε γεια λοιπόν! Να είσαι πάντα ευτυχισμένος και να αγαπάς όπως αγαπούσες εμένα! Να δένεσαι με τις γυναίκες όπως έκανες μαζί μου και να πληγώνεσαι και να κλαις, όπως έκανες μαζί μου. Αυτά είναι που σε κάνουν αληθινό, μην τα αλλάξεις στο όνομα του πόνου. Κι ο πόνος μέσα στο παιχνίδι είναι, δέξου τον! Δεν ξέρω αν θα ξαναείμαστε μαζί κάποια στιγμή, δεν ξέρω καν αν θα ξαναμιλήσουμε ποτέ! Θα μου λείψεις στο ταξίδι μου, αλλά δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά και το ξέρουμε κι οι δυο. Σ' αγάπησα όσο δεν πήγαινε άλλο κι ας μην το έβλεπες. Έτσι αγαπάω εγώ... Έτσι ΕΙΜΑΙ εγώ...

2.8 Τίποτα...

"Είναι κάτι νύχτες μοναξίας που δεν ξημερώνουν..." Μάλωσα και χτες με τον ύπνο... Για ακόμα μία βραδιά... Με το φαγητό έχω μαλώσει εδώ και πολλές μέρες... Δεν έχω όρεξη για τίποτα... Όλα όσα γίνονται με αφήνουν παγερά αδιάφορη. Κάποιος να πέσει κάτω δίπλα μου, δεν θα γυρίσω να τον κοιτάξω... Δεν με νοιάζει τίποτα... Θέλω να σε δω...

Δεν μιλάω με τους φίλους μου... Έσπασα το κινητό για να μην πονάω που δεν με παίρνεις... Σε "βλέπω" συνέχεια πάνω στη μηχανή με αυτήν... Ποια ήταν; Γιατί ήταν πάνω στη μηχανή σου; Γιατί την πήγαινες σπίτι; Ήλπιζα να είχα κάνει λάθος... Να μην ήσουν εσύ που γέλαγες με κάποια άλλη, αλλά εσύ ήσουν. Κι ο χρόνος σταμάτησε... Τίποτα δεν έχει σημασία. Θέλω να σε δω...

Είμαι τόσο μόνη, δεν έχω κανέναν να μιλήσω, κανέναν να κλάψω στον ώμο του... Δεν τους έμαθα ότι μπορεί να έχω την ανάγκη τους κάποτε και τώρα είμαι πολύ περήφανη για να παραδεχτώ και στον εαυτό μου ακόμα ότι χρειάζομαι κάποιον... Δεν θέλω να μιλήσω, δεν έχω τίποτα να πω. Απλά να κλάψω... Και κάποιος να με σφίξει και να μου πει ότι όλα θα πάνε καλά, ότι θα περάσει κι αυτό... Θέλω να σε δω...

Με σκοτώνει που δεν με ψάχνεις, που δεν σου λείπω. Εγώ σε σκέφτομαι συνέχεια... Το νιώθες άραγε; Μπορείς να το νιώσεις; Μπορείς να ακούσεις την ψυχή μου που φωνάζει "γύρισε πίσω"; Τα βράδια κοιμάσαι; Σε παίρνει ο ύπνος; Δεν αναρωτιέσαι πού είμαι; ΠΩΣ; Πώς το κάνεις αυτό; Πώς ζεις σε αυτό το σπίτι που έχει τόσες σκηνές από εμάς μαζί; Πώς τα καταφέρνεις; Πώς να μάθω να ζω χωρίς εσένα; Θέλω να σε δω...

Τίποτα δεν έχει νόημα αν δεν το κάνουμε μαζί... Τίποτα... Με το ζόρι τα κάνω όλα... Σέρνω με τα βίας το κορμί μου στη δουλειά και λέω ότι πρέπει να δουλεύω για να μην σκέφτομαι, αλλά κι αυτό δεν το καταφέρνω πια... Δεν μπορώ να μην σκέφτομαι. Δεν μπορώ να μην ΣΕ σκέφτομαι... Είσαι μέσα σε όλα, είσαι παντού... Κι όμως δεν μπορώ να σε βρω... Θέλω να σε δω...



Βουλιάζω... Πού είσαι; Έ να με σώσεις! Μόνο εσύ μπορείς...

2.7 Goodbye my lover...

"Did I disappoint you or let you down?
Should I be feeling guilty or let the judges frown?
'Cause I saw the end before we'd begun,
Yes I saw you were blinded and I knew I had won.
So I took what's mine by eternal right.
Took your soul out into the night.
It may be over but it won't stop there,
I am here for you if you'd only care.

You touched my heart you touched my soul.
You changed my life and all my goals.
And love is blind and that I knew when,
My heart was blinded by you.
I've kissed your lips and held your hand.
Shared your dreams and shared your bed.
I know you well, I know your smell.
I've been addicted to you.

Goodbye my lover.
Goodbye my friend.
You have been the one.
You have been the one for me.

I am a dreamer and when i wake,
You can't break my spirit - it's my dreams you take.
And as you move on, remember me,
Remember us and all we used to be

I've seen you cry, I've seen you smile.
I've watched you sleeping for a while.
I'd be the father of your child.
I'd spend a lifetime with you.
I know your fears and you know mine.
We've had our doubts but now we're fine,
And I love you, I swear that's true.
I cannot live without you.

Goodbye my lover.
Goodbye my friend.
You have been the one.
You have been the one for me.

And I still hold your hand in mine.
In mine when I'm asleep.
And I will bare my soul in time,
When I'm kneeling at your feet.
Goodbye my lover.
Goodbye my friend.
You have been the one.
You have been the one for me.

I'm so hollow, baby, I'm so hollow.
I'm so, I'm so, I'm so hollow.
I'm so hollow, baby, I'm so hollow.
I'm so, I'm so, I'm so hollow"

Mou leipeis...Poli...

2.6 Livind dead

Χτες ήταν τα γενέθλιά σου. Δεν μου επέτρεψες να σου ευχηθώ... Ούτε σε μένα, ούτε και σε κανέναν άλλον, μιας και είχες το κινητό σου κλειστό. Από το Σάββατο έκλαιγα...
Συναντήθηκα με την ανθρώπινη  πλευρά που κρυβόταν μέσα μου, την οποία είχα 
κρύψει καλά και αντέδρασα μέσω του κλάματος. Έκλαψα για όσα πέρασαν και δεν θα ξανάρθουν... Για όλες μας τις στιγμές... Για όλα!

Τα ξημερώματα άνοιξες το κινητό και έλαβες όλα μου τα μηνύματα μαζεμένα. Σε πήρα τηλέφωνο και ήσουν πολύ αρνητικός στο να με δεις. "Δεν θέλεις να με δεις;" σε ρώτησα και μου είπες πως συμφωνήσαμε αυτή την φορά να το κάνουμε σωστά. "Πότε φεύγεις;" με ρώτησες, "για πού;" είπα εγώ, "για εκεί που θες να πας" απάντησες και σου είπα πως δεν ξέρω...ακόμα... "Άρα δεν πρέπει να με δεις", μου είπες, "επειδή δεν ξέρεις ακόμα". Κλείσαμε το τηλέφωνο και ήμουν ακόμα χειρότερα. Ένιωσα χαμένη καθώς δεν μου επέτρεπες να σε δω. Μετά από λίγο σου έστειλα ένα μήνυμα με την ερώτηση "Δηλαδή χωρίσαμε; Εντελώς;" και μου απάντησες το εξής :

"Σε εκλιπαρούσα για βοήθεια, φώναζα να με προσέξεις. Με άφησες μόνο μου, να με φάνε, να πεθάνω κι όμως ζω. Αλλά είμαι σε κώμα. Ζωντανός νεκρός, είμαι μόνος, μόνος στη δυστυχία μου. Έχεις 6 μήνες να ζήσεις όπως θες. 6 μήνες να αποφασίσεις τι θες. 6 μήνες να δεις πώς είναι μακρυά μου. Σε 6 μήνες ξυπνάω. Θα ξαναζήσω. Θα ξέρεις πού θα με βρεις αν το θελήσεις. Μέχρι τότε θα είμαι ζωντανός νεκρός όπως ακριβώς με άφησες. Θα βλέπω το σώμα μου από ψηλά. Άψυχος θα σας βλέπω να ζείτε."

Εγώ στο έκανα αυτό... Εγώ σε οδήγησα σε αυτή την κατάσταση και εγώ θα πρέπει να σε βγάλω από αυτήν. Δεν ξέρω πώς, αλλά θα το βρω... Στο ορκίζομαι ότι θα το βρω. Και θα σε σώσω. Γιατί σε αγαπάω, γιατί 
δεν ξέρω αν θα ξαναγαπήσω κανέναν έτσι... Κι ας μου είπες ότι 
υπάρχουν πολλοί άντρες "εκεί έξω" να με αγαπήσουν.
Δεν με απασχολεί το να με αγαπούν,
αλλά το ότι εγώ αγαπάω... Μου λες ότι έχω 6 μήνες... Αν όντως έχω τόσο,
θα τον βρω τον τρόπο. Μαζί θα τον βρούμε... Ελπίζω μόνο και προσεύχομαι
με το "θα ξέρεις πού να με βρεις" που μου έγραψες, να μην εννοούσες το νεκροταφείο που είναι ανάμεσα στα σπίτια μας... Γιατί τότε δεν θα μπορώ να σε σώσω
καρδιά μου, κανείς δεν θα μπορεί...