2.10 Καληνύχτα...

Μόλις γύρισα σπίτι από την δουλειά. Πήρα για ακόμα μία μέρα - μάλλον νύχτα - το γνωστό δρόμο για το σπίτι σου. Όσο οδηγούσα, σε σκεφτόμουν... Ακουγόταν και η φωνή της Πέγκυς στο cd player και βούρκωσα. "Ζήσαμε, αυτά που εμείς ζητήσαμε, κι αν λίγο αστοχήσαμε, τον εαυτό μας πείσαμε...". Μέχρι να φτάσω σπίτι σου, είχε μεγαλώσει τόσο η επιθυμία μου να σε δω, που νόμιζα ότι θα σου χτύπαγα την πόρτα. Ίσως να σε έπαιρνα τηλέφωνο. Κάτι... Ανεβαίνοντας την ανηφόρα σου, αποφάσισα να σου αφήσω ένα σημείωμα στη μηχανή που να σου έγραφα "Πόσο ακόμα;" ή "Δεν τιμωρήθηκα αρκετά;" ή ένα απλό "Θέλω να σε δω"... Τελικά τίποτα από όλα αυτά δεν έκανα... Είδα την μηχανή σου και έβαλα όπισθεν!

Η αλήθεια είναι ότι και να σε δω, δεν ξέρω τι θέλω να σου πω... Τι έχω να σου πω... Το σίγουρο είναι ότι μου έχεις λείψει, αλλά πέρα από αυτό, δεν έχω πάρει καμία απόφαση "σοβαρή", όπως μου ζήτησες στο γράμμα σου. Βασικά το διαβάζω ξανά και ξανά για να φτάσω στην τελευταία πρόταση που μου γράφεις "Να προσέχεις όσο δεν θα σε προσέχω εγώ"...Πάντα βάζω τα κλάμματα σε αυτό το σημείο...Πόση αγάπη μπορεί να χωράει σε 8 μόνο λέξεις; Κι όμως εσύ την χώρεσες όλη. Όλη όση θα μπορούσε να ζητήσει κανείς... Όλη όση ένιωθες και νιώθεις για μένα... Όλη...

Μου λείπεις, μ' ακούς; Δεύτερη Κυριακή ξημερώνει που δεν θα την περάσουμε μαζί... Πονάω, με νιώθεις; Είχε πανσέληνο την Τετάρτη... Την είδες; Στην προηγούμενη είμασταν μαζί... Στην επόμενη πώς θα είμαστε άραγε; Καληνύχτα λαγουδάκι μου...Όνειρα γλυκά...