2.9 Η αρχή του τέλους...

Χτες, γυρνώντας από την δουλειά, ενώ οδηγούσα, είπα να κάνω την - πρόσφατα - αγαπημένη μου συνήθεια κι έβαλα το συνηθισμένο τραγούδι με σκοπό να κλάψω, μιας κι έμεινα μόνη μου και κανείς δεν θα με έβλεπε... Κάτι συνέβη όμως και δεν μου βγήκε... Δεν μπόρεσα να κλάψω κι ένιωσα ότι σε πρόδιδα... Κι ήθελα να κλάψω ακόμα περισσότερο... Λες να προχώρησα στην επόμενη φάση, ή απλά έτυχε; Και τώρα που γράφω, βουρκώνω, αλλά δεν κυλάει το δάκρυ...

Λες όντως να ισχύει το "μάτια που δεν βλέπονται, γρήγορα λησμονιούνται"; Δηλαδή σε ξεχνάω σιγά-σιγά; Αυτό ήταν και τώρα αρχίζει το...επόμενο;

Φοβάμαι καρδιά μου, φοβάμαι για το τι θα γίνει σε μας, αν συνηθίσουμε χώρια... Ok, δεν θες να με δεις, αλλά θα μπορούσες να ενδιαφερθείς λίγο για μένα. Τι κάνω, πώς είμαι... Αλλά εσύ τίποτα! Με διώχνεις, το ξέρεις; Όταν σταματήσω και να βουρκώνω, θα είναι η αρχή του τέλους, το ξέρεις; Το πλοίο που αράξαμε μαζί για 6 ολόκληρα χρόνια, το ξεκινάω μόνη μου κι εσύ απλά με βλέπεις να φεύγω...

Έχε γεια λοιπόν! Να είσαι πάντα ευτυχισμένος και να αγαπάς όπως αγαπούσες εμένα! Να δένεσαι με τις γυναίκες όπως έκανες μαζί μου και να πληγώνεσαι και να κλαις, όπως έκανες μαζί μου. Αυτά είναι που σε κάνουν αληθινό, μην τα αλλάξεις στο όνομα του πόνου. Κι ο πόνος μέσα στο παιχνίδι είναι, δέξου τον! Δεν ξέρω αν θα ξαναείμαστε μαζί κάποια στιγμή, δεν ξέρω καν αν θα ξαναμιλήσουμε ποτέ! Θα μου λείψεις στο ταξίδι μου, αλλά δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά και το ξέρουμε κι οι δυο. Σ' αγάπησα όσο δεν πήγαινε άλλο κι ας μην το έβλεπες. Έτσι αγαπάω εγώ... Έτσι ΕΙΜΑΙ εγώ...