2.8 Τίποτα...

"Είναι κάτι νύχτες μοναξίας που δεν ξημερώνουν..." Μάλωσα και χτες με τον ύπνο... Για ακόμα μία βραδιά... Με το φαγητό έχω μαλώσει εδώ και πολλές μέρες... Δεν έχω όρεξη για τίποτα... Όλα όσα γίνονται με αφήνουν παγερά αδιάφορη. Κάποιος να πέσει κάτω δίπλα μου, δεν θα γυρίσω να τον κοιτάξω... Δεν με νοιάζει τίποτα... Θέλω να σε δω...

Δεν μιλάω με τους φίλους μου... Έσπασα το κινητό για να μην πονάω που δεν με παίρνεις... Σε "βλέπω" συνέχεια πάνω στη μηχανή με αυτήν... Ποια ήταν; Γιατί ήταν πάνω στη μηχανή σου; Γιατί την πήγαινες σπίτι; Ήλπιζα να είχα κάνει λάθος... Να μην ήσουν εσύ που γέλαγες με κάποια άλλη, αλλά εσύ ήσουν. Κι ο χρόνος σταμάτησε... Τίποτα δεν έχει σημασία. Θέλω να σε δω...

Είμαι τόσο μόνη, δεν έχω κανέναν να μιλήσω, κανέναν να κλάψω στον ώμο του... Δεν τους έμαθα ότι μπορεί να έχω την ανάγκη τους κάποτε και τώρα είμαι πολύ περήφανη για να παραδεχτώ και στον εαυτό μου ακόμα ότι χρειάζομαι κάποιον... Δεν θέλω να μιλήσω, δεν έχω τίποτα να πω. Απλά να κλάψω... Και κάποιος να με σφίξει και να μου πει ότι όλα θα πάνε καλά, ότι θα περάσει κι αυτό... Θέλω να σε δω...

Με σκοτώνει που δεν με ψάχνεις, που δεν σου λείπω. Εγώ σε σκέφτομαι συνέχεια... Το νιώθες άραγε; Μπορείς να το νιώσεις; Μπορείς να ακούσεις την ψυχή μου που φωνάζει "γύρισε πίσω"; Τα βράδια κοιμάσαι; Σε παίρνει ο ύπνος; Δεν αναρωτιέσαι πού είμαι; ΠΩΣ; Πώς το κάνεις αυτό; Πώς ζεις σε αυτό το σπίτι που έχει τόσες σκηνές από εμάς μαζί; Πώς τα καταφέρνεις; Πώς να μάθω να ζω χωρίς εσένα; Θέλω να σε δω...

Τίποτα δεν έχει νόημα αν δεν το κάνουμε μαζί... Τίποτα... Με το ζόρι τα κάνω όλα... Σέρνω με τα βίας το κορμί μου στη δουλειά και λέω ότι πρέπει να δουλεύω για να μην σκέφτομαι, αλλά κι αυτό δεν το καταφέρνω πια... Δεν μπορώ να μην σκέφτομαι. Δεν μπορώ να μην ΣΕ σκέφτομαι... Είσαι μέσα σε όλα, είσαι παντού... Κι όμως δεν μπορώ να σε βρω... Θέλω να σε δω...



Βουλιάζω... Πού είσαι; Έ να με σώσεις! Μόνο εσύ μπορείς...