2.11 Summary

Χτες βγήκα μετά από 3 εβδομάδες. Πήγα εκεί που πηγαίναμε μαζί, κι ας μου έλειπες. Ήθελα να ήσουν κι εσύ εκεί και στο έγραψα. Τίποτα δεν είναι ίδιο χωρίς εσένα... Ευτυχώς δεν συνάντησα κανέναν γωνστό, δεν χρειάστηκε να χρησιμοποιήσω για κανέναν την φράση "Χωρήσαμε, ξέρεις".

Είδα για ακόμα μία φορά τους γελοίους εκείνους άντρες που προσπαθούν να αναδείξουν τον εαυτό τους, κάνοντας πρόχειρους διαγωνισμούς για το ποιος θα πει την καλύτερη ατάκα ή...την μεγαλύτερη μαλακία, σύμφωνα με μένα! Ούτε καν με ανέβασε το όλο σκηνικό, όπως - ίσως - θα γινόταν άλλοτε. Δεν με νοιάζει κανείς τους. Ακόμα κι όταν όλοι μου λένε πόσο ομόρφυνα ή πόσο αδυνάτισα, δεν μετράει για μένα. Από σένα θέλω να τα ακούσω αυτά. Η δικιά σου γνωμη μετράει τόσο χρόνια για μένα, πώς να αλλάξει αυτό τώρα;

Πάλι ήθελα να κάνουμε βόλτα με την μηχανή... Την Κυριακή που σου είπα ότι μου έλειψε αυτή η μικρή μας συνήθεια, μου είπες πως θα το κάνουμε κι αυτό κάποια στιγμή. Γενικά έδειξες θετικός σε όλα. Σε όλα, εκτός... απ' την επιστροφή μας εκεί, στην πόλη μου! Αχ, γιατί να σου αρέσει τόσο πολύ εδώ; Εδώ που είναι κάθε μέρα όλα ίδια... Που τίποτα δεν κινείται, τίποτα δεν αλλάζει... Εδώ, που τα "σημαντικά" είναι ποιος παντρεύεται ποια και τι φορούσαν στο γάμο... Εδώ, που όσο κι αν προσπαθώ, νιώθω ότι ποτέ δεν θα "κολλήσω" με κανέναν! Νομίζω πως πάντα θα σιγοκαίει μέσα μου η ελπίδα να με πάρεις και να φύγουμε... Πάντα... Όσο κι αν υποκριθώ - αν... - ότι περνάω καλά, πάντα θα θέλω να βρίσκομαι κάπου αλλού.

Μου ζήτησες να πάρω αποφάσεις... Να σταματήσει να γίνεται το ίδιο σκηνικό μετά από κάθε μου επιστροφή από την Αθήνα, όπου συνειδητοποιώ πόσο μου είχε λείψει και δεν με χωράει ο τόπος εδώ... Αυτό δεν μπορώ να στο υποσχεθώ καρδιά μου, νομίζω πάντα θα γίνεται! Χωρίς αυτό να επηρεάζει την αγάπη μου για σένα, πάντα θα γίνεται. Λυπάμαι...