2.12 Το παιχνίδι

Μόλις κλείσαμε...
Είπες "αρκετό καιρό σε άφησα να παίζεις μόνη σου σε αυτό το παιχνίδι"...
"Ποιο παιχνίδι εννοείς;", σε ρώτησα.
"Το ότι σκέφτεσαι μόνη σου", είπες, "Πρέπει να αρχίσω να σκέφτομαι κι εγώ και να πάρω κι εγώ αποφάσεις", συνέχισες, "Έβγαλα κι εγώ τα δικά μου συμπεράσματα"...

Δεν ξέρω πώς νιώθω... Δεν ξέρω πώς να περιγράψω αυτό που νιώθω... Είχαμε να επικοινωνήσουμε 2 εβδομάδες και μου έλειψες πολύ. Ήθελα απεγνωσμένα να σε δω, να σε αγκαλιάσω, να τα ξαναβρούμε, να είναι σαν να μην έγινε τίποτα, σαν να ήταν όλα ένα κακό όνειρο... Βρεθήκαμε, αρχίσαμε να μιλάμε σε καθημερινή βάση, άρχισες πάλι τα παράπονα, τις γκρίνιες, πρέπει πάλι να απολογούμαι για όλα... Αλλά πάλι, νιώθω την θλίψη στα μάτια... Σαν κάτι να τελειώνει, σαν να μην το αφήνουμε άλλο να μεγαλώσει, αλλά να το θάβουμε όλο και πιο βαθειά...

Γιατί δεν μάθαμε να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους; Γιατί σε πείραξε που σου είπα ότι με ενοχλεί να μου λες για το στρατό; Αφού είναι η αλήθεια! Λυπάμαι αν δεν είμαι η σωστή σύντροφος, που σου συμπαραστέκεται σε όλα - πόσο μάλλον στην κατάρα που λέγεται φανταριλίκι! Λυπάμαι που έχεις μαζέψει τόση πίκρα και τόσα παράπονα για μένα, όσα κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί. Λυπάμαι όμως και για όσα δικά σου λάθη ενοχλούν εμένα και ΔΕΝ λυπάμαι που αναγκάζομαι να στα λέω κάθε τόσο... Κι ας σε πικραίνω, κι ας είσαι ευαίσθητος αυτή την εποχή, κι ας...

Ποτέ δεν με έμαθες ότι κι εσύ χρειάζεσαι συμπαράσταση και βοήθεια, και γι' αυτό λυπάμαι περισσότερο απ' όλα. Πάντα εγώ ήμουν γεμάτη προβλήματα και σκοτούρες, διλήμματα και αμφιβολίες, ενώ εσύ ήσουν πάντα μια ανοιχτή αγκαλιά που με έκλεινε μέσα της και όλα "έφευγαν" μακριά... "Με παραμέλησες", είπες, "παραπάνω απ' ότι έπρεπε..." Κι εγώ; Εγώ δεν παραμελήθηκα από σένα; Όταν εσύ ήσουν πολύ απασχολημένος να γκρινιάζεις για το στρατό, πρόσεξες ποτέ εμένα που λαχταρούσα για ένα κοπλιμέντο, ένα καλό λόγο ή απλά μια αγκαλιά, ένα χάδι; Με κοίταξες ποτέ ίσια στα μάτια; Αν με κοίταζες θα διέκρινες την θλίψη, που τώρα πια δεν είναι μόνο στα μάτια, αλλά και στην ψυχή... Εσύ με παραμέλησες πρώτος, ακριβώς γιατί εσύ με είχες μάθει να είσαι πάντα εκεί, στην πρώτη γραμμή βοήθειας και σωτηρίας. Πάντα...Εκτός από τώρα...