Από μένα για μένα και μόνο!!!! Μπας και το νιώσω...

2.121 Πού είσαι Λ. μου;;;;;;

Λ. μου... Πόσο θα ήθελα να είσαι εδώ, δίπλα μου, και να τα λέμε όλα, όπως κάνουμε πάντα... Χωρίς δισταγμό, χωρίς δεύτερη σκέψη, ξεδιπλώνουμε τις ψυχές μας και δεν το μετανιώνουμε ποτέ... Πόσο μου λείπεις απόψε...

Τι κάνω φίλη μου κολλητή; Τι κάνω; Διώχνω ό,τι καλό έρχεται στη ζωή μου όταν δείχνει διαθέσιμο; Γιατί το κάνω αυτό; Σήμερα συνειδητοποίησα και παραδέχτηκα στον εαυτό μου πως αυτό κάνω εδώ κι ένα χρόνο! (Έκλεισα επιτέλους ένα χρόνο...) Όποτε με πλησιάζει κάτι καλό, φαινομενικά αντάξιό μου, με ενδιαφέρον και όρεξη για όλα, εγώ τι κάνω; Το διώχνω... Κρατιέμαι, πιέζομαι ακόμη κι αν νιώθω κάτι, έτσι ώστε να το κάνω να φύγει μακρυά μου, νομίζοντας πως δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα μαζί μου... Και τι κρατάω στη ζωή μου; Τις σκιές! Είτε αυτό μεταφράζεται σε αυτούς που έχουν άλλη για "βασική" τους, είτε σε αυτούς που δεν ζουν καν στην ίδια πόλη με μένα, είτε σε... unavailable γενικότερα...

Και τον έχω εδώ να με αποκαλεί "αγάπη μου", να θέλει να κάνει τα πάντα μαζί μου, να θέλει να περνάει όλο του το 24ωρο αν γίνεται μαζί μου, να νευριάζει που δεν τον ακολουθώ σε όλα όσα θέλει και να του περνάνε τα νεύρα σε κλάσματα δευτερολέπτου, να μου αρέσει αλλά να μην θέλω να ενθουσιαστώ με όσα λέει και κάτι μέσα μου να "κρατάει πισινή", γιατί..."όταν νιώθεις, παίρνεις λανθασμένες αποφάσεις" - λόγια δικά μου 100% - και παράλληλα να μην αφήνω τον άλλον εκεί, σε σένα, να χαθεί... Να διατηρώ καθημερινή επαφή, να τον παίρνω όταν θέλω να μιλήσω σε κάποιον δικό μου, να του πω τα νέα μου και πόσο μου λείπει, να πάρω την ικανοποίηση πως είναι ακόμα εκεί και περιμένει - όσο γίνεται αυτό - και να κλαίω μόλις κλείνουμε επειδή δεν τον έχω δίπλα μου...

Τι κάνω Λ. μου; Αφήνω κάτι να χαθεί για κάτι που ποτέ δεν θα υπάρξει σε πραγματικούς χρόνους και δεδομένα; Για μία ιδέα, ένα όνειρο, ένα κάτι, άπιαστο; Χάνω την καθημερινότητά μου, χάνω το τρένο που δεν θα ξαναπεράσει από εδώ, για μία πτήση που αραιά και πού θα με ταξιδεύει; Αυτό ακριβώς κάνω! Αλλά γιατί; Μήπως είχες κι εσύ και όλοι δίκιο, πως επίτηδες διαλέγω ανθρώπους που δεν μπορώ να "έχω" γιατί φοβάμαι να είμαι με κάποιον; Και με τον Γ. αν είμασταν στην ίδια πόλη, λες πάλι κάτι να σκάλωνε; Δεν ξέρω... Νομίζω πως δεν μπορώ να ξανακάνω το βήμα να είμαι με κάποιον κανονικά... Φοβάμαι Λ. μου! Τρέμω μάλλον...

Και περνάνε οι μέρες και εγώ εκεί... Να περιμένω τηλέφωνό του κι όταν έρχεται να πετάω! Αν δεν έρθει μία μέρα; Εκεί να δεις... Που, επί της ουσίας, δεν μου προσφέρει κάτι... Δεν λέμε κάτι σημαντικό, απλά το πού είναι ο καθένας μας την δεδομένη στιγμή. Ασήμαντες λεπτομέρειες, ενώ ο άλλος θέλει να μάθει τα πάντα για μένα, για να μπορέσει να με καταλάβει...Πού είσαι ρε μωρό;;; Σε ήθελα εδώ!

Και σήμερα τον σκέφτηκα φίλη μου κολλητή, τον ξανασκέφτηκα εκεί που έλεγα πως μάλλον μου έχει κάνει ζημιά και βούρκωσα η αλήθεια είναι... Το σχέδιο πάνω μου μέσα σε όλα τα κινέζικα γράμματα έχει κι ένα ξεκάθαρο "Β" και το παλικάρι εδώ με ρώτησε αν επίτηδες το "κόλλησα" το Β πάνω στο σχέδιο, αν κάτι σημαίνει... Κι εντελώς αυθόρμητα μου βγήκε το "για να μην βγάλω τον πρώην μου ποτέ από πάνω μου"... Ειρωνία έτσι; Λες ρε μωρό να είναι για πάντα εκεί σαν το tattoo; ΠΑΝΤΑ; Δεν θέλω να είμαι για πάντα έτσι όμως, θέλω να ξαναφεθώ, να μην με νοιάζει τίποτα, να νιώσω... Και έρωτα και πόνο και δάκρυ και στενοχώρια. Αλλά και όλα τα καλά που συνεπάγονται όλα τα προηγούμενα... ΌΛΑ όμως! 

Πού είσαι;;;

On me!!!

Το έκανα επιτέλους! Με ζωγράφισα...πάνω μου! Θα με κουβαλάω για πάντα μαζί μου... Μόνο εμένα, μιας κι αυτό είναι το μόνο που έχω πραγματικά... 

Αυτός που μου το πρωτοέδειξε, το είχε για κάποια που πέρασε, στάθηκε, και βγήκε από την ζωή του, αλλά την αγάπησε παράφορα... Εγώ; Με αγαπώ παράφορα; Μάλλον... Η Λ. κάποτε μου είχε πει "Αν δεν έχεις ό,τι αγαπάς, αγάπα αυτό που έχεις" και την είχα ρωτήσει "Τι έχω;" και μου είχε απαντήσει όλο ζωντάνια πως έχω εμένα και πρέπει να μάθω να με αγαπάω...

Κι έμαθα, το έμαθα καλά αυτό... Σήμερα αντάλλαξα μία φρασολογία με κάποιον στην δουλειά, ερμόμενη από το "Οι γυναίκες δεν πονάνε" που γύρισε και είπε κάποια στιγμή... Και του είπα πως έτσι έλεγα κι εγώ κάποτε, μέχρι που πόνεσα όσο δεν πήγε άλλο... "Και ξέρεις τι γίνεται τώρα, έτσι;" τον ρώτησα. "Είναι σίγουρο πως δεν θα ξαναπονέσω ποτέ..." συμπλήρωσα! Κι έτσι είναι μάλλον...

Σε πήρα τηλέφωνο σήμερα, ενώ είχα πει πως δεν θα πάρω, για να δω πότε θα με έπαιρνες εσύ. Αλλά δεν άντεξα, άκουγα και την Mena στο αμάξι και συγκινήθηκα όσο να 'ναι... Και σε πήρα. Και ήσουν ούτε κρύο ούτε ζέστη. Κάτι άλλαξε; Ίσως... Ίσως και όχι, να ήταν απλά ιδέα μου. Το αν αλλάζει κάτι μεταξύ μας, το μαθαίνω τελικά όταν είναι πολύ αργά : όταν έχω ήδη φτάσει εκεί για σένα - μιας και άλλο λόγο δεν έχω πια! 

Έτσι είναι το παιχνίδι, οι κανόνες είναι γνωστοί από την αρχή και όποιος θέλει παίζει, σωστά; Κι εγώ ΘΕΛΩ και παίζω. Όταν πάψω να θέλω πια, θα σταματήσω. Το ίδιο κι εσύ...Και το ξέρουμε κι οι δύο αυτό... Ή μήπως όχι;;;

Ups!!!

Σήμερα τέλειωσα με το θέμα των εισητηρίων! Δεν πρέπει να έχω ξανακάνει 18 μέρες σερί διακοπών... Μια βδομαδούλα ήταν συνήθως και πολύ μου ήταν... Αυτό το καλοκαίρι θα κάνω μαζεμένα όσα δεν έκανα τόσο χρόνια, το θέλω, το νιώθω, θα το κάνω!

Και ποιος να μου το έλεγε πως μέσα στα "θέλω" μου θα ήταν και το εκεί... Η κόλασή μου... Προσπερνάω και το ενδεχόμενο να τον δω και όλα, γιατί θα είμαι με εκείνον και θα είμαι καλά, έστω κι αν είναι μόνο για 7 μέρες... Κι όσο πάει, όσο κρατήσει, όσο αντέξω!

Λένε πως όταν κάνουμε σχέδια, ο Μεγάλος εκεί πάνω γελάει μαζί μας, οπότε κι εγώ δεν ξαναπρογραμματίζω τίποτα. Υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως θα περνάω καλά και πως μόνο αυτό θα με νοιάζει! Δεν θα κάνω άλλες αρνητικές σκέψεις, όχι πια! 

Όλα καλά θα πάνε, το ξέρω. Είτε θα μου περάσει, είτε θα είμαστε μαζί...κάπου...κάπως...Δεν ξέρω πώς, αλλά θα συμβεί! Γι΄αυτό το γουστάρω τόσο το καλοκαίρι : γιατί είναι όλο απρόσμενα και απροσδόκητα!!! 

Παντού και πουθενά...

Είμαι εδώ, είμαι εκεί, δεν είμαι πουθενά τελικά... Κουράστηκα, πάλι το νιώθω και σήμερα το συνειδητοποίησα... Μια από εδώ, μία από εκεί, και τελικά πουθενά... Όσο καλά κι αν περνάω, το βράδυ κανείς δεν με περιμένει σπίτι, κανείς δεν νοιάζεται. Και ΤΩΡΑ με απασχολεί...

Σκεφτόμουν ότι μέσα στον ένα χρόνο που είμαι μόνη μου, έχω δοκιμάσει X διαφορετικούς άντρες. Κι αυτός που μου "κάνει" είναι ο μόνος που δεν είναι στην ίδια πόλη με μένα... Δηλαδή... ποιος Θεός τα κανονίζει αυτά; Ποιος; Και γιατί; 

Σκέφτομαι πως δεν πρόκειται να βρω κάποιον κάπου τριγύρω μου, σαν κάποιος να με έχει καταραστεί... Αλλά πώς λύνεται αυτή η κατάρα; Πώς;;; Και πότε; Πότε επιτέλους θα έχω κάποιον κάθε μέρα να είναι παρουσία στη ζωή μου; Κάποιον - τον ίδιο κάθε μέρα... - που να νοιάζεται... Όπως εκείνος... Όπως τότε... 

Αλλά αυτός που θέλω, αυτόν τον οποίο διάλεξα, είναι μακρυά και πρέπει να το πάρω απόφαση να τον βγάλω από το μυαλό μου γιατί αυτό που θέλω εγώ από αυτόν, δεν πρόκειται να γίνει ποτέ... ΠΟΤΕ! Και όσο το σκέφτομαι, τόσο με στενοχωρεί η ιδέα, αλλά και τι άλλο μπορεί να γίνει; Τίποτα... Εγώ θα παραμένω στο μέσον του πουθενά κι αυτός θα μένει εκεί... Στην κόλασή μου... Έτσι για να παραμένω μονίμως παγιδευμένη μεσοπέλαγα... Γι΄αυτό...

2.120 Emptiness...

Κάτι...

Φεύγεις, σε χάνω πάλι... Μην σταματήσεις να επικοινωνείς σε παρακαλώ... Είναι σαν να το έχω ανάγκη για να συνεχίσω να αναπνέω... Χρειάζομαι μία σταθερά επιτέλους! Δεν είσαι εσύ; Ποιος είναι; Μην χαθείς σε παρακαλώ, όχι τώρα που άρχισα πάλι να νιώθω, όχι τώρα... 

Βγήκα με κάποιον απόψε και δεν με πήρες ούτε ένα τηλέφωνο εσύ κι άρχισα πάλι τα γνωστά... ΕΣΕΝΑ θέλω, αλλά είσαι τόσο μακρυά... Και δεν σκέφτομαι καν το να έρθω εκεί... Δεν σε θέλω αρκετά; Ίσως. Αλλά ίσως και να περίμενα παραπάνω πράγματα από σένα και δεν μου τα δίνεις... Κι ίσως τα ψάξω αλλού... Αλλά εγώ ξέρω πόσο σε θέλω! ΕΣΕΝΑ! Γιατί να είσαι εκεί; Γιατί πάλι η ζωή με οδηγεί εκεί; Γιατί; Ποιος Θεός σπάει πλάκα μαζί μου; Δεν έχει άλλους να γελάσει πια; Δεν γέλασε αρκετά μαζί μου; Δεν φτάνει πια; 

Ένα τηλέφωνο, ένα μήνυμα, κάτι... Μόνο αυτό ζητάω, μιας και μόνο αυτό μπορείς να μου δώσεις από εκεί που είσαι... Μόνο αυτό...

2.119 If you forget your dreams, you die...

Όνειρα, μία ζωή γεμάτη όνειρα... Πόσα όνειρα είχα πάντα, ούτε που ξέρω! Έκανα σχέδια για το μέλλον, φανταζόμουνα καταστάσεις, τις βίωνα πλασματικά... Και τελικά;;; Τίποτα! Μόνο το ένα και αληθινό μου όνειρο πραγματοποιήθηκε : το να γυρίσω πίσω! Και τώρα...πάλι έχω κάτι να με τραβάει εκεί...

Χρειάζομαι ένα στήριγμα, το παραδέχομαι. Κάποιον που θα μπορώ να πάρω το απόγευμα, το βράδυ, που θα γυρίσω από την δουλειά και θα του πω όσα συνέβησαν στη μέρα μου και θα θέλει να τα ακούσει και θα νοιάζεται! Και τώρα, ναι, έχω στο μυαλό μου τον Β. όταν τα περιγράφω αυτά, αλλά δεν εννοώ αυτόν. Αυτός έφυγε, πάει, είναι παρελθόν! Στο παρόν μου αναφέρομαι... Σε αυτό το μάταιο και άδικο παρόν που δεν λέει να εμφανίσει σημάδια ύπαρξης στο μέλλον μου...

Κι ο γάτος έχει σκάσει! Και δεν  μου καίγεται καρφί! Και το βλέπει και δεν ξέρει τι να κάνει! Αλλά έτσι είναι πάντα : μόλις φτύσεις κάποιον, τσουπ! είναι συνέχεια μπροστά σου... Κι ας μην τον θες πια...Κι αυτός που θες; Μακρυά, πολλά ναυτικά μίλια μακρυά... Απλώνεις το χέρι και δεν τον φτάνεις με τίποτα... Με τίποτα όμως...

Το κουβάρι...

Πλησιάζει πανσέληνος και με έχουν πιάσει οι μελαγχολίες μου... Μια ρομαντική διάθεση και παράλληλα κάτι downies...

Ο γάτος έχει αντιληφθεί πως τον γράφω κι έχει λυσσάξει να βγούμε και να κάνουμε και να ράνουμε! Δεν του λέω σε τίποτα "όχι", αλλά δεν τον παίρνω και κανένα τηλέφωνο κι έχει σκάσει. Γιατρειά στον εγωισμό του; Ίσως. Απλά δεν με ενδιαφέρει...πλέον... Κρατάω μέσα μου τον Γ. ακόμα, είναι τόσο έντονα στην μνήμη μου όλα...

Δεν ξέρω τι να κάνω με τις διακοπές μου, δεν μπορώ να αποφασίσω πότε να πάρω άδεια και πού να πάω τελικά. Θέλω να τον δω, να ανέβω για αρκετές μέρες, αλλά δεν ξέρω μήπως είναι αποτέλεσμα της διάθεσης που έχω τώρα και μου περάσει κι αλλάξω γνώμη όταν επανέλθω στην πραγματικότητα... Πού δηλαδή; Στην παραδοχή της μοίρας μου! Στο ότι κάποιος με έχει καταραστεί να μην μπορώ να ξεκολλήσω από το νησί αυτό και να βρίσκω πάντα κάποιον εκεί...

Και όλα είναι ένα κουβάρι πάλι και πρέπει να το ξεμπερδέψω και πάλι δεν μπορώ! Φτάνει Μεγάλε, σταμάτα να παίζεις μαζί μου, βρες και κάποιον άλλον επιτέλους... Από την μία θέλω να μου περάσει όλο αυτό και να επανέλθω κι από την άλλη, θέλω κι αυτόν να μείνει στη ζωή  μου... 

Παιχνίδια...

Παίζουμε, όλοι παίζουμε με την φωτιά... Ξεκινάει πάντα σαν κάτι αθώο και φαινομενικά ανώδυνο και καταλήγει... Δεν θες να ξέρεις, άστο...

Κι εκεί που λες πως είσαι ok με σένα και τα έχεις βάλει όλα σε μια σειρά και νιώθεις σίγουρη και δυνατή πως δεν σου λείπει τίποτα - κι όποτε σου λείπει, το βρίσκεις, κάνεις ένα ευχάριστο διάλειμμα και επιστρέφεις - ξαφνικά ένα χάδι, μία αγκαλιά, κάτι απλό κι "ασήμαντο" σου ξυπνάει μέσα σου όλα όσα κρατάς μακριά... Κι αν αυτό γινόταν κάθε φορά, το διαφορετικό σημείο είναι πως ΑΥΤΗ την φορά δεν τρέχει η σκέψη σου στα παλιά... Για πρώτη φορά μετά από τόσο καιρό... Μα τόσο καιρό!

Και τα συναισθήματα σε κατακλύζουν και βουρκώνουν τα μάτια και θες να κλάψεις, αλλά απλά ρουφάς την μύτη και τον αφήνεις να σε αγκαλιάσει κι ας μην ξέρει γιατί συμβαίνει όλο αυτό. Εσύ ξέρεις κι αυτό έχει σημασία... Ξέρεις πως δεν ξέρεις γιατί γίνονται όλα αυτά και ερωτηματικά σου πλημμυρίζουν το μυαλό, αλλά σου αρέσει - παράλληλα - ό,τι συμβαίνει κι έχεις και τους ανθρώπους σου να σου λένε πως όλα για κάποιο λόγο γίνονται κι όλα θα πάρουν τον δρόμο τους κάποια στιγμή, όποιος κι αν είναι αυτός... 

Κι απ' την άλλη μεριά, βλέπεις πως κι ο άλλος θέλει να δώσει πράγματα, και νιώθεις πως θες να σταματήσεις να τα αρνείσαι και να μην τα δέχεσαι, αλλά έτσι έμαθες να κάνεις τόσο καιρό... Και θες να σταματήσει όλο αυτό, αλλά τρέμει και το φυλλοκάρδι σου με όλα αυτά... Και ειλικρινά, όπως ομολόγησα στην φίλη μου, είμαι πεπεισμένη πως αυτό θα συνεχίσει για καιρό να γίνεται... Θα βρισκόμαστε, θα ερχόμαστε πιο κοντά και μετά πάλι θα απομακρυνόμαστε. Μέχρι να ξαναβρεθούμε... "Μέχρι κάποιος από τους 2 να βρει κάποιον άλλο άνθρωπο", μου απάντησε και αγχώθηκα με την σκέψη αυτή, αλλά δεν θέλησα να το δείξω ή να το πω σε κανέναν... 

Δεν ξέρω, είμαι πολύ φορτισμένη συναισθηματικά, είναι ένα κουβάρι όλα μέσα μου, να χαρώ ή να κλάψω;; Time will tell... Μόνο αυτός...  Μέχρι να καούμε λοιπόν; Μέχρι τότε;;; Θα παίζουμε με τα συναισθήματά μας κι όποιος αντέξει περισσότερο; Έτσι πάει; Μάλλον...