Παντού και πουθενά...

Είμαι εδώ, είμαι εκεί, δεν είμαι πουθενά τελικά... Κουράστηκα, πάλι το νιώθω και σήμερα το συνειδητοποίησα... Μια από εδώ, μία από εκεί, και τελικά πουθενά... Όσο καλά κι αν περνάω, το βράδυ κανείς δεν με περιμένει σπίτι, κανείς δεν νοιάζεται. Και ΤΩΡΑ με απασχολεί...

Σκεφτόμουν ότι μέσα στον ένα χρόνο που είμαι μόνη μου, έχω δοκιμάσει X διαφορετικούς άντρες. Κι αυτός που μου "κάνει" είναι ο μόνος που δεν είναι στην ίδια πόλη με μένα... Δηλαδή... ποιος Θεός τα κανονίζει αυτά; Ποιος; Και γιατί; 

Σκέφτομαι πως δεν πρόκειται να βρω κάποιον κάπου τριγύρω μου, σαν κάποιος να με έχει καταραστεί... Αλλά πώς λύνεται αυτή η κατάρα; Πώς;;; Και πότε; Πότε επιτέλους θα έχω κάποιον κάθε μέρα να είναι παρουσία στη ζωή μου; Κάποιον - τον ίδιο κάθε μέρα... - που να νοιάζεται... Όπως εκείνος... Όπως τότε... 

Αλλά αυτός που θέλω, αυτόν τον οποίο διάλεξα, είναι μακρυά και πρέπει να το πάρω απόφαση να τον βγάλω από το μυαλό μου γιατί αυτό που θέλω εγώ από αυτόν, δεν πρόκειται να γίνει ποτέ... ΠΟΤΕ! Και όσο το σκέφτομαι, τόσο με στενοχωρεί η ιδέα, αλλά και τι άλλο μπορεί να γίνει; Τίποτα... Εγώ θα παραμένω στο μέσον του πουθενά κι αυτός θα μένει εκεί... Στην κόλασή μου... Έτσι για να παραμένω μονίμως παγιδευμένη μεσοπέλαγα... Γι΄αυτό...