Όνειρα, μία ζωή γεμάτη όνειρα... Πόσα όνειρα είχα πάντα, ούτε που ξέρω! Έκανα σχέδια για το μέλλον, φανταζόμουνα καταστάσεις, τις βίωνα πλασματικά... Και τελικά;;; Τίποτα! Μόνο το ένα και αληθινό μου όνειρο πραγματοποιήθηκε : το να γυρίσω πίσω! Και τώρα...πάλι έχω κάτι να με τραβάει εκεί...
Χρειάζομαι ένα στήριγμα, το παραδέχομαι. Κάποιον που θα μπορώ να πάρω το απόγευμα, το βράδυ, που θα γυρίσω από την δουλειά και θα του πω όσα συνέβησαν στη μέρα μου και θα θέλει να τα ακούσει και θα νοιάζεται! Και τώρα, ναι, έχω στο μυαλό μου τον Β. όταν τα περιγράφω αυτά, αλλά δεν εννοώ αυτόν. Αυτός έφυγε, πάει, είναι παρελθόν! Στο παρόν μου αναφέρομαι... Σε αυτό το μάταιο και άδικο παρόν που δεν λέει να εμφανίσει σημάδια ύπαρξης στο μέλλον μου...
Κι ο γάτος έχει σκάσει! Και δεν μου καίγεται καρφί! Και το βλέπει και δεν ξέρει τι να κάνει! Αλλά έτσι είναι πάντα : μόλις φτύσεις κάποιον, τσουπ! είναι συνέχεια μπροστά σου... Κι ας μην τον θες πια...Κι αυτός που θες; Μακρυά, πολλά ναυτικά μίλια μακρυά... Απλώνεις το χέρι και δεν τον φτάνεις με τίποτα... Με τίποτα όμως...
No comments:
Post a Comment