Το κουβάρι...

Πλησιάζει πανσέληνος και με έχουν πιάσει οι μελαγχολίες μου... Μια ρομαντική διάθεση και παράλληλα κάτι downies...

Ο γάτος έχει αντιληφθεί πως τον γράφω κι έχει λυσσάξει να βγούμε και να κάνουμε και να ράνουμε! Δεν του λέω σε τίποτα "όχι", αλλά δεν τον παίρνω και κανένα τηλέφωνο κι έχει σκάσει. Γιατρειά στον εγωισμό του; Ίσως. Απλά δεν με ενδιαφέρει...πλέον... Κρατάω μέσα μου τον Γ. ακόμα, είναι τόσο έντονα στην μνήμη μου όλα...

Δεν ξέρω τι να κάνω με τις διακοπές μου, δεν μπορώ να αποφασίσω πότε να πάρω άδεια και πού να πάω τελικά. Θέλω να τον δω, να ανέβω για αρκετές μέρες, αλλά δεν ξέρω μήπως είναι αποτέλεσμα της διάθεσης που έχω τώρα και μου περάσει κι αλλάξω γνώμη όταν επανέλθω στην πραγματικότητα... Πού δηλαδή; Στην παραδοχή της μοίρας μου! Στο ότι κάποιος με έχει καταραστεί να μην μπορώ να ξεκολλήσω από το νησί αυτό και να βρίσκω πάντα κάποιον εκεί...

Και όλα είναι ένα κουβάρι πάλι και πρέπει να το ξεμπερδέψω και πάλι δεν μπορώ! Φτάνει Μεγάλε, σταμάτα να παίζεις μαζί μου, βρες και κάποιον άλλον επιτέλους... Από την μία θέλω να μου περάσει όλο αυτό και να επανέλθω κι από την άλλη, θέλω κι αυτόν να μείνει στη ζωή  μου...