Cause you didn't want me...

Μου κόλλησε από το πρωί που το άκουσα, τρελάθηκα, σαν να γράφτηκε για μένα και να μην το είχα ακούσει ποτέ! Έτσι δεν ήταν; Τόσα λόγια, τόσος ενθουσιασμός, γκρεμίστηκαν όλα γιατί στην τελική... δεν με ήθελε, έτσι δεν είναι;

... περνάει ο καιρός, αλλάζουν οι εποχές, τα έτη κι όμως τίποτα δεν έχει αλλάξει τελικά... Μοιάζω να είμαι σε μία μόνιμη άρνηση... Ζω σε ένα δικό μου κόσμο; Ίσως, δεν ξέρω. Ώρες-ώρες σκέφτομαι πως θα με πάρει ξανά τηλέφωνο και θα θέλει να είμαστε ξανά μαζί... Πόσο χαζό μπορεί να είναι αυτό, ε; Κι όμως...

Κάθε νέα μου αποτυχία με γυρίζει εκεί. Η θεωρία λέει πως κάθε νέο που συναντάμε το συγκρίνουμε με το τελευταίο "καλό" που μας είχε τύχει, αλλά... είναι τόσο πολύς ο καιρός πια... Δεν μπορεί, δεν γίνεται ΑΚΟΜΑ να τα συγκρίνω όλα με το τότε... Δεν το δέχομαι, αρνούμαι! Νάτη κι η άρνηση τελικά...

Ο αισιόδοξος εαυτός μου επιμένει να χαμογελάει, χρησιμοποιώντας την δικαιολογία πως το σύμπαν πρέπει να λάβει θετικά vibes από τον καθένα μας για να μας τα επιστρέψει και δεν θέλω να το γρουσουζέψω μόνη μου, αλλά είναι και κάποιες στιγμές που λυγίζω ρε γαμώτο... Είναι στιγμές που θα 'θελα κι εγώ... άλλα πράγματα... Αυτό το κάτι παραπάνω ή απλά κάτι διαφορετικό πια... Τι να σου λέω τώρα; Θα έχεις βαρεθεί κι εσύ να με ακούς, αλλά νιώθω καλύτερα όταν τα γράφω, οπότε... υπομονή!!

Mesh - You didn't want me

Ποιος καταλαβαίνει;;;;

Τόσο παλιό κι όμως ηχεί ακόμα στα αυτιά μου... Μια φράση, αυτή η κουβέντα, "όλα καλά θα πάνε, δεν χωρίζουμε εμείς" αντηχεί μέχρι και σήμερα στους τοίχους... Κι όμως έφυγες τελικά, με άφησες... 

Δυο χρόνια σχεδόν πέρασαν, ε; Παντρεύτηκες, έκανες παιδί κι εγώ ακόμα... τίποτα. Εγώ παραμένω στ ο τίποτα! Έζησα πολλά, γνώρισα απίστευτα πράγματα, αλλά ακόμα τα συγκρίνω όλα με σένα, το πιστεύεις;;; Δεν άφησα ποτέ κανέναν να σε πει "μαλάκα"... Ακόμα δεν αφήνω... Δεν ήσουν, γιατί να λέμε ψέματα;;;; Έκανες το καλύτερο που μπορούσες, φάνηκες δυνατός όταν χρειάστηκε, γιατί να σε κατηγορήσει κανείς;;;

Δεν σε έχω θεοποιήσει ακριβώς, απλά αναπολώ τις στιγμές μας πολύ συχνά, το ξέρεις;;; Το φαντάζεσαι καν;;; Δεν θα το πίστευες κι αν το ζούσες, αλλά έτσι ακριβώς συμβαίνει! Κι απόψε μίλησα για σένα, φαντάσου! Σε ανέφερα σαν αυτόν που με πέθανε τότε, παλιά, αλλά τον ξεπέρασα... Κι αλήθεια είπα, σε ξεπέρασα! Δεν σε ξέχασα όμως ποτέ...

Αυτό είναι το πρόβλημά μου, καταλαβαίνεις;;; Ανέβασες πολύ τον πύχη και πώς να τον κατεβάσω άραγε;;; Ψάχνω σε όλους αυτό που είχαμε, καταλαβαίνεις;;; Δεν θέλω εσένα, δεν σε θέλω εδώ και πολύ καιρό, αλλά θέλω... ΑΥΤΟ! Αυτό το καθημερινό, καταλαβαίνεις;;; 

Θέλω η ζωή μου να μπει σε μια ρουτίνα ξανά, θυμάσαι; Ψάχνω ένα σημείο αναφοράς, να δίνω και να παίρνω λογαριασμό, καταλαβαίνεις;;; 

Όλα είναι τόσο ανακατεμένα, τόσο αδιάφορα, θέλω λίγη σημασία πια, καταλαβαίνεις;;;; Την αναζητώ παντού και δεν την βρίσκω πουθενά... καταλαβαίνεις;;; 

Μόνο εσύ μπορείς να καταλάβεις, δεν έχει νόημα να το περιγράψω σε κανέναν άλλο, ψάχνω αυτό που είχαμε! Λίγη... υγεία, εκεί που τίποτα δεν είναι υγειές, καταλαβαίνεις;;;

Ποιος μπορεί να καταλάβει;;; 

... for a reason...

Βαρύ πράγμα ο εγωισμός... Σε κρατάει πίσω, όσο κι αν θέλεις να προχωρήσεις, δεν σε αφήνει, τριγυρίζει το μυαλό σου σε εκείνα που δεν θες, κι όλο περισσότερο καταστρέφεσαι....

Απολύθηκα σήμερα... Ή, πιο σωστά, ήμουν σε αυτούς που "επιλέχθηκαν να απομακρυνθούν από την εταιρεία"... Ναι, συνέβη και σε μένα... Είμαι κι εγώ μία ακόμα απολυμένη!

Ανάμικτα συναισθήματα... Σκέψεις, φωνές μέσα στο κεφάλι μου, πολύ φασαρία... Ένας τρόμος : τι κι αν δεν βρω ποτέ ξανά δουλειά;;; Θα περάσει ο καιρός, ok, θα δυσκολευτώ, αλλά τι κι αν συνεχίσω να μην βρίσκω;;; Τι θα γίνει τότε;;;

Για κάποιο λόγο, δεν το σκέφτομαι αυτό, είμαι αισιόδοξη χωρίς συγκεκριμένο λόγο, απλά νιώθω καλά περισσότερο από ότι νιώθω χάλια. Καλό είναι αυτό, ε; Μάλλον...

Με ενοχλεί ο εγωισμός μου πολύ! Ήθελα να φύγω, το έλεγα παντού, είχα κουραστεί από όλα όσα γίνονται εκεί μέσα, αλλά είναι αλλιώς να φεύγεις κι αλλιώς να ... σε φεύγουν... Κι όσο κι αν ξέρεις πως όλοι απολύουν και απολύονται, δεν σε νοιάζει, δεν μετράει, εσύ νιώθεις πως απέτυχες κι αυτό σε τρώει...  Γιατί, σκέφτεσαι; Γιατί εμένα κι όχι κάποιον άλλον;

Θα δείξει, όλα για κάποιο λόγο γίνονται, και φέτος - ένας Θεός ξέρει γιατί - το πιστεύω περισσότερο από ποτε! Θα κερδίσει η αισιόδοξή μου πλευρά, δεν θα πέσω, δεν θα με δουν να πέφτω τέλος πάντων, κι ό,τι είναι να γίνει, δεν έχει παρά να γίνει... 

Χαμένοι στη μετάφραση

 Χριστούγεννα απόψε κι είμαι χάλια ξανά! Μόνο δυάδες ήρθαν στο μαγαζί, στις γιορτές βγαίνεις με τον άνθρωπό σου... Δεν θέλω να ξαναδουλεύω τέτοιες μέρες, φέτος είναι οι τελευταίες... Χίλιες φορές να κάθομαι μόνη στο σπίτι, παρά να τους βλέπω όλους διπλούς και να σκέφτομαι τα δικά μου... χάλια... Πνίγομαι! Όλο το βράδυ βούρκωνα και σκεφτόμουν, τίποτα άλλο! Δεν γίνεται, δεν πάει άλλο! Δεν ξέρω αν έπρεπε να πιάσω τα 30 για να πάρω αυτή την απόφαση, αλλά το υπόσχομαι στον εαυτό μου πως δεν πρόκειται να ξαναδουλέψω τέτοιες μέρες, τέλος!

Βυθίζομαι, αφήνω να με αγκαλιάσει το νερό και χάνομαι. Δεν έχει νόημα, ό,τι γίνεται δεν έχει νόημα! Κανένα απολύτως! Πήγα πάλι την προηγούμενη εβδομάδα, βρέθηκα εκεί, αλλά αυτή την φορά, ούτε εκεί ήμουν καλά... Γιατί σκεφτόμουν συνεχώς, γαμώτο μου, συνεχώς όμως! Θέλω να επιστρέψω στην προηγούμενη φάση, μπορώ; Πριν το Σεπτέμβρη, πριν μου μιλήσει κανείς, πριν μου ξυπνήσουν μέσα μου όσα κράταγα βαθειά κοιμισμένα, μπορώ;;; Τότε που δεν επικοινωνούσαμε, δεν ήξερα τι γίνεται στη ζωή του κι ούτε εκείνος στη δική μου κι όποτε πήγαινα, ήταν θετική έκπληξη για μένα το να.. σμίξουμε... Και μετά ξανάφευγα και δεν με στενοχωρούσε τίποτα, πώς μπορεί να γίνει αυτό;;;

Δεν γίνεται ρε γαμώτο, δεν μπορώ! Σου λέω πως μου λείπεις και μου λες να μην πίνω πολύ;;; Πόσο με σκότωσες με αυτό, έχεις ιδέα;;; Η άμυνά σου είναι ή απλά τα φαντάστηκα ΠΑΛΙ όλα;;; Και γιατί πάς για ποτό και επικοινωνείς μαζί μου; Η παρέα σου - όποια κι αν είναι αυτή - δεν σε καλύπτει;; Τι θέλεις από μένα;;; "Θα σου ραγίσει την καρδιά" είπε η μαμά μου κι η φράση κάνει αντίλαλο στους τοίχους κι όσο πάει και δυναμώνει...

Χαμένοι στη μετάφραση νομίζω πως είμαστε τελικά... Δεν μιλάμε, δεν λέμε τίποτα σοβαρό, το αποφεύγουμε! "Μην με αφήνεις" μου είπες το τελευταίο βράδυ, αλλά δεν το θυμάσαι γιατί είχες πιει... Κι ότι με αγαπάς μου είπες για πρώτη φορά, αλλά δεν μπαίνω καν στη διαδικασία να το πιστέψω... Η αλήθεια παραμένει πως δένομαι μαζί σου, ενώ δεν πρέπει! Δεν γίνεται, δεν κάνει κανείς μας σχέσεις από απόσταση... Γι΄αυτό απόψε το τελειώνω... Θα απομακρυνθώ, θα αλλάξω στυλ και ύφος όταν μιλάμε, θα το πάρεις το μήνυμα κι εσύ κάποια στιγμή... Δεν έχει νόημα, ποτέ δεν είχε και κακώς μπερδευτήκαμε έτσι! Κι αν κλαίω ασταμάτητα, είναι γιατί το είχα τόσο μα τόσο ανάγκη όλο αυτό το... χωρίς νόημα που τρελλάθηκα! Φούντωσε μέσα μου, έγινε τεράστιο, με κυρίευσε! Αλλά δεν είσαι εσύ το πρόβλημα, δεν φταις εσύ κάπου, η δική μου ανάγκη νόμισε πως καλύφτηκε, έστω και προσωρινά... Μην ανησυχείς, το παίρνω πάνω μου, το διορθώνω εγώ! Και δεν έγινε και τίποτα, δεν χάθηκε κανείς, όλα καλά! Πάντα καλά δεν είμαι άλλωστε εγώ;;;

Αν μπορούσες, τι να πω, αν μπορούσα, τι να πω

Σήμερα έχουμε γάμο, έχουμε χαρά!!! Παντρεύτηκε κι ο μπάτσος βρε! Ναι, ναι, το δώσαμε το παιδί κι αυτό! Πήρε τη ρωσίδα! Ξέρεις, εκείνη που την γνώρισε ενώ έβγαινε μαζί μου, που με γνώρισε ενώ έβγαινε με την τραγουδίστρια, που την γνώρισε ενώ έβγαινε... ποιος ξέρει με ποια! Ναι, αυτός που μου είπε πως δεν ήταν έτοιμος για σχέση... τότε... 6 μήνες πριν! Ναι, ναι, για τον ίδιο μιλάμε, εκείνον που ξόδεψα τόοοοοοοοοσες εργατοώρες να σκέφτομαι αν θα επικοινωνήσω μαζί, με ποιον τρόπο, τι να του πω την κάθε φορά, ώστε να μην νιώσει πίεση και αγχωθεί! Ναι, για εκείνο το μέγιστο ΜΑΛΑΚΑ μιλάω, ακριβώς!!! Ε, τον δώσαμε, πάει κι αυτός!!!

... Βρέχει ασταμάτητα νομίζω εδώ και 2 μέρες... Ο καιρός ταιριάζει πάλι με την διάθεσή μου ή εγώ την ταίριαξα στον καιρό;;; Τι έγινε ρε παιδιά;;; Πώς γίνονται να συμβαίνουν όοοοοολα αυτά μέσα στην ίδια χρονιά;;; Δεν το χωράει ο νούς, η λογική, σταματάω, αρνούμαι να τα αφομοιώσω νομίζω... Χαζεύω, δεν κοιτάζω πλέον τους ανθρώπους, τις καταστάσεις, δεν με αγγίζει τίποτα, περνάνε όλα, τα παρατηρώ, αλλά δεν τα κοιτάζω πραγματικά... Σαν να... γέμισα, ένα πράγμα!

Γραπώνομαι πάνω σε κάτι τόοοοοοοοοοσο μακρινό και άπιαστο, κάτι τόσο ανώφελο και μάταιο, σαν να βρήκα σταγόνες νερού μέσα στην έρημο... Με πιάνει απελπισία, τρελαίνομαι, τα διαλύω όλα, απομακρύνομαι, με φωνάζει, "επιστρέφω". Πού; Στο τίποτα, στο μηδέν, στα κρύα χέρια, στην άδεια αγκαλιά... Σε ένα... όνειρο, ναι, αυτό είναι τελικά! Ένα όνειρο και τίποτα παραπάνω!

Λαυρέντης Μαχαιρίτσας - Τι να πω

Ερημιά...

Είναι μέρες που είμαι καλά κι άλλες που λέω πως δεν έχω τίποτα και διαλύω τις ψευδαισθήσεις... Τίποτα δεν έχω, ας μην γελιόμαστε, καλό το παραμύθι κι ο πρίγκηπας την αγάπησε τελικά την Χιονάτη, αλλά... πρέπει να σταματήσω να με κοροϊδεύω επιτέλους!

Δεν υπάρχει τίποτα, κανείς, μόνη μου συνεχίζω να είμαι και το ξέρω καλύτερα από τον οποιοδήποτε, απλά δεν μου αρέσει να το λέω... Μόνη μου γυρίζω σπίτι και κανείς δεν πρόκειται να μπει μετά... Μόνη μου πέφτω για ύπνο κα κανείς δεν θα με ξυπνήσει... Δεν νοιάζεται κανείς τι ώρα θα σχολάσω από τις δουλειές μου, γιατί κανείς δεν με περιμένει... Ας μην γελιόμαστε, δεν υπάρχει κανείς, τίποτα δεν υφίσταται!

Ζεις ένα παραμύθι, αλλά για πόσο; Για πόσο μπορείς να πιστεύεις σε ψέμματα, σε ανακρίβειες; Για πόσο;;; Η καθημερινότητα σε χαστουκίζει για να συνέλθεις! Τίποτα και κανείς, μην γελιέσαι! Η ερημιά που βασιλεύει τόοοοοοοοοσο καιρό στη ζωή σου, αυτή συνεχίζει κι επικρατεί... Δεν άλλαξε κάτι, ιδέα σου είναι, ΞΥΠΝΑ!!!!

Διακόπτης

Αχ και να υπήρχε ένας διακόπτης, ε; Και τι δεν θα δίναμε... Είναι κάποιες στιγμές, ναι, αυτές οι γαμημένες, που απλά θες να... σβήσουν όλα, να μην σκέφτεσαι, να μην υπάρχει τίποτα, να παγώσει η σκηνή και να μπορέσεις να χαζέψεις τα πρόσωπα των πρωταγωνιστών. Να δεις τα παγωμένα βλέματα, τα χαμόγελα, την θλίψη, όλα τα συναισθήματα που μπορεί κανείς να παλεύει να κρύβει κι όμως δεν τα καταφέρνει πάντα...

Διάβασα σήμερα το
"Όλη μέρα παλεύεις να φαίνεσαι δυνατός και χαμογελαστός,τους πείθεις, όλα καλά.
Γυρνάς σπίτι, κλείνεσαι στο δωμάτιο,
...άντε πείσε και τον εαυτό σου τώρα...."

Κρυβόμαστε, συνεχώς κρυβόμαστε και τι καταλαβαίνουμε;;; Γιατί το κάνουμε;;; Αναρωτιέμαι, αλλά τ κάνω κι εγώ... δυστυχώς... Οι άνθρωποι που κάνω παρέα, δεν έχουν ιδέα τι πραγματικά συμβαίνει μέσα στο μυαλό μου, τι μάχες δίνω καθημερινά, τι με τρώει, τι με σκοτώνει, τι επιθυμώ... Προτιμώ να με θεωρούν επιφανειακή γκόμενα, με μόνο πρόβλημα την τρέσα μου, παρά να γνωρίζουν πως κάθε βράδυ κλαίω... Είναι ιεροτελεστία πια για μένα... Δεν κλαίω, ουρλιάζω σπαράζοντας, λίγο πριν κλείσω τα μάτια μου... Το πρωί ξυπνάω χαμογελαστή, σαν να διαγράφονται όλα με εκείνο το ξέσπασμα και δεν σκέφτομαι τίποτα μέχρι να ξαναβραδιάσει. Σαν διακόπτης... 


"Όλα είναι πιο εύκολα όταν έχεις σχέση" είπε μια φίλη τις προάλλες. Δεν το ξέρω, θαρρείς; Δεν με τρώει καθημερινά; "Μου έχει λείψει το χουχούλιασμα στο πάπλωμα" συνέχισε "μια βραδιά με dvd και κρασί"... Κάποιος να μπει σπίτι μετά από σένα, σκέφτηκα εγώ, δεν θέλω να μπαίνω και να διπλοκλειδώνω άλλο πια, θέλω να ζω με κάποιον ξανά!

Θα ξημερώσει κάποια στιγμή κι όλα θα είναι καλύτερα, το ξέρω! Θα με πείσω πως όλα είναι καλά ξανά από την αρχή! Μέχρι να ξαναβραδιάσει...

I may have been away without you, but my heart was always here...

I never knew life could be this way
Life without you
I never knew life could be this strange
Like a sky that isn't blue
I know you're still here
I know you still care
I know you follow me to places only you and I would share
You know you're my love
Know that I always cared
I may have been away without you
But my heart was always here

Never forget
I never left
Always there in the shadow
Hard to believe
Because you couldn't see
Always there when it mattered

I'm still here

I never meant to fall this way
So much to sacrifice
I never thought life would pass away
And at such a high price
Feel we're still one
That love hasn't gone
I sense everything about you
Around me when I'm alone
Know that you'll always be
Deep in the heart of me
No matter where I am today
You'll always be a part of me

Never forget
I never left
Always there in the shadow
Hard to believe
Because you couldn't see
Always there when it mattered

I'm still here
I'm still here
I'm still here
I'm still here

Still here - Atb feat. Tiff Lacey

Is it soooooo hard for you????

Ζεις, αναπνέεις καθημερινά, έμαθες, 0-1 είναι οι κινήσεις σου κι αυτές κάνεις καθημερινά... Σαν ρομπότ πηγαινοέρχεσαι στη δουλειά και τίποτα άλλο δεν σκέφτεσαι, μόνο να αράξεις, να ξεκουραστείς το απόγευμα, το βράδυ να πέσεις στο κρεβάτι εξαντλημένη... Κι έρχεται κάτι και σε ξυπνάει, σε χαστουκιζει και σου θυμίζει να ζεις! Και μπερδεύεσαι, αναρωτιέσαι τι γίνεται, τι είναι αυτό το καινούργιο, τι θέλει από σένα, μετά το 0-1 ποια είναι η επόμενη κίνηση;;; Δεν ξέρεις, δεν έμαθες, ή κι αν έμαθες, δεν θυμάσαι πια... Και μπερδεύεσαι...

"Δεν σε χόρτασα", είπε, "δεν πρόλαβα"... "Θα μου λείψεις" συμπλήρωσε και θέλεις να μείνεις για πάντα μέσα σ' αυτά τα 2 χέρια, να μην σε τραβήξει κανείς ποτέ... Γιατί, αυτό είναι που μετράει τελικά : 2 χέρια, να σε αγκαλιάσουν, να σε κρατήσουν, να σε κοιμήσουν, να σε περιποιηθούν... Κι ας είναι μακρυά, τα βρήκα, αλλά ΓΙΑΤΙ τα βρήκα Θεε μου, γιατί;;;

Κι όσο λέω πως δεν θα το σκεφτώ και δεν θα επηρεαστώ, τόσο ξέρω πως κοροϊδεύω τον εαυτό μου... Είναι δυνατόν;;; Για μένα μιλάμε, που δεν περνάει ΟΥΤΕ μία μέρα να μην σκέφτομαι, δεν γίνεται να ζω χωρίς τα... πολυαγαπημένα μου "κουτάκια", δεν γίνεται να μην ξέρω τι γίνεται, τι έχω μαζί του! Όχι για να ξέρω αν είμαι ελεύθερη για... δράση ή όχι, αλλά για το παραμύθι μου! Χρειάζομαι μονίμως ένα παραμύθι... Κάτι να πιάνομαι, να κρατιέμαι και να με κραταέι... Κάτι να... νομίζω πως έχω για να πορεύομαι, να προχωράω, να περνάνε οι μέρες μου και να μην νιώθω άδεια... Γιατί έτσι νιώθω, κι αυτοί που με ξέρουν, το βλέπουν ρε γαμώτο! Και αντιδρούν!

Τι έκανα πάλι; Τι μπλέξιμο είναι αυτό; Πώς τα κατάφερα, μου λες;;;; "Is it so hard for you?? Cause it's so hard for me..." 


Evanescence - Erase this

Κανείς όμως...

Μόλις μπήκα σπίτι και χτύπησε ο ήχος του sms στο κινητό... "Λες;" σκέφτηκα, αλλά το απέρριψα γιατί είχαμε μιλήσει νωρίτερα κι όμως διαψεύτηκα ευτυχώς! Κάποιος με σκέφτεται κι εμένα κι ας είναι τόσα μίλια μακρυά...

Έπιασα πάλι δουλειά, ξέρεις, πάλι την χρειαζόμουν... Ναι, πάλι, και με κουράζει τόσο πολύ αυτή η ανάκριση στο σπίτι!! Ναι, δεν είμαι καλά! Ναι, δεν αλλάζει κάτι, αν με βλέπετε να βγαίνω συνέχεια! Ναι, δεν μένει κανείς! Όχι, δεν σκέφτομαι ακόμα εκείνον, αλλά κάποιον άλλον, που επίσης δεν θα σας αρέσει, αλλά τι να κάνουμε; Έτσι τα θέλει η ζωή, ή μάλλον, έτσι τα θέλει η ΔΙΚΗ μου ζωή...

Δοκιμάζω, δεν είναι πως δεν το προσπαθώ, αλήθεια! Και βγήκα κι ενθουσιάστηκα και γούσταρα και το μοιράστηκα με τους γύρω - που μάλλον αυτό θα έπρεπε να μου λέει πολλά μετά από τόσα χρόνια που ζω μαζί με τον εαυτό μου, τώρα που το σκέφτομαι... Κι αν όντως υπάρχουν σημάδια, εγώ δεν μπορώ να μην πιστεύω σε αυτά... Το πρώτο βράδυ που βγήκα με τον πρόσφατο, έσπασε το κινητό από την παρέα στο νησί, υποκινούμενα από αυτόν!!! Μηνύματα, τηλέφωνα, Facebook σχόλια, πραγματικά το κινητό είχε πάρει φωτιά! Ούτε να με παρακολουθούσε κρυφά... Δεν είχε ξαναγίνει ποτέ μα ποτέ αυτό!! Τι να το κάνεις; Πάει κι αυτός, είμασταν άλλοι κόσμοι, δεν μπόρεσε να με κρατήσει... Κανείς δεν μπορεί, μάλλον θα μείνω μόνη για πάντα, πρέπει να το πάρω απόφαση πια... Μόνη, να μου λείπει κάποιος που δεν θα υπάρξουμε ΠΟΤΕ στην ίδια πόλη, μέχρι να βρει κι αυτός κάποια εκεί και να συνεχίσει την ζωή του και να τελειώσει κι αυτό...




Κ ι  ο  ά λ λ ο ς,  ε κ ε ί ν ο ς,  " γ ε ν ν ά ε ι "  α π ό  μ έ ρ α  σ ε  μ έ ρ α . . .