...

Σήμερα έβρεξε πολύ. Βασικά όλη μέρα σταμάταγε και ξανάρχιζε. Κι επειδή ήμουν στο αμάξι και κινούμουν συνεχώς, παρατήρησα πως ήταν αλήθεια αυτό που έλεγαν στα ραδιόφωνα : πως μπορεί σε μια περιοχή να βρέχει και στη διπλανή της να έχει λιακάδα. Πολύ νερό όμως...

... Και μετά καθόμουν στο γραφείο κι έβλεπα τις σταγόνες στα τζάμια... Πλησίασα και το θόλωσα με την ανάσα μου... Θυμήθηκα μικρά, που γράφαμε δυο αρχικά και "L.F.E.", για αγάπες που σπάνια θα κράταγαν για πάντα... Αλλά ονειρευόμασταν, θέλαμε να πιστέψουμε ότι αυτό που νιώθαμε, κάθε φορά, ήταν το καλύτερο και δυνατότερο συναίσθημα... Θέλαμε να πιστέψουμε... Να πιαστούμε από κάτι και να μην το αφήσουμε να χαθεί... Φοβόμασταν πως δεν ξαναρχόταν, γι' αυτό...

... Σήμερα σχεδίασα απλά ένα ερωτηματικό. Ένα "?" απλό, μιας και αυτό με εκφράζει τον τελευταίο καιρό. Πόσο θα κρατήσει; Πόσο σύντομα θα ανακαλύψουμε πως είμαστε δύο πολύ διαφορετικοί άνθρωποι; Και πόσο θα μας επηρεάσει; Πώς νιώθω τόσα τόσο σύντομα; Και τα νιώθει κι αυτός όντως; 

"Φοβάμαι πως θα σε χάσω, γιατί είμαστε πολύ διαφορετικοί" είπε κάποια στιγμή. Και φάνηκε πως τον στενοχώρησε αυτή η σκέψη... Ίσως τον στενοχώρησε περισσότερο το ότι την εξέφρασε, το ότι την ομολόγησε... Δεν ξέρω, δεν το είχα σκεφτεί, μέχρι σήμερα... 

Άλλη μια φορά, θυμάμαι, ήμουν με κάποιον διαφορετικό μου. Τότε... με τον ψηλό μου... Βέβαια, μιλάμε για τελείως διαφορετικές συνθήκες, εντελώς άβολα δεδομένα, αλλά ναι, ήμασταν διαφορετικοί! Δυο ξένοι... Και δεν τον είχα αφήσει να με κάνει να νιώσω τίποτα, τον έδιωξα προτού προλάβω να αισθανθώ... Κι ενώ το πάλεψε, τελικά έκανε πίσω... Έφυγε... Το ξαναπροσπαθήσαμε κάμποσες φορές και σε τελείως διαφορετικές περιόδους, αλλά ποτέ δεν ξαναήταν το ίδιο... Απλά θύμιζε την πρώτη φορά, την αρχή... Ό,τι κάναμε, ήταν μονίμως προσπάθειες να νιώσουμε το πρώτο πάθος, τα πρώτα σκιρτήματα, αλλά ποτέ δεν το καταφέραμε...

... Περίεργο το πώς τα θυμήθηκα όλα αυτά... Παιχνίδια που κάνει το μυαλό μας ώρες-ώρες! Η ζωή μου πλέον δεν έχει καμία σχέση με οτιδήποτε του παρελθόντος... Και έτσι θέλω να είναι! 

Είναι το πιο κρυμμένο μυστικό
Η ρίζα της ρίζας
Ο ανθός του ανθού
Ο ουρανός του ουρανού
Του δέντρου που λέγεται ζωή
Που ψηλώνει πιο πολύ
Απ' όσο η ψυχή ελπίζει
'Η το μυαλό μπορεί να κρύψει
Είναι το θαύμα
Που κρατά τ' αστέρια χώρια
Κουβαλώ την καρδιά σου
Την κουβαλώ στην καρδιά μου

Some times...

Μερικές φορές είναι αρκετό κι ένα χαμόγελο από αυτόν για να σου φτιάξει την διάθεση για πολλές μέρες...

Μερικές φορές ξυπνάς με τόσα νεύρα και θέλεις πραγματικά να σπάσεις τα πάντα γύρω σου, αλλά σε ηρεμεί απλά ένα χέρι στα μαλλιά σου...

Μερικές φορές θέλεις να βγεις στο μπαλκόνι και να ουρλιάξεις και ο απέναντι είναι εκεί και σε καρφώνει και παγώνεις...

Μερικές φορές, σου αρκεί ένα "όλα καλά θα πάνε" από έναν άγνωστο, για να σου φτιάξει η μέρα...

________________________________________________

...Είμαι άρρωστη από την Δευτέρα και θέλω να γκρινιάζω συνέχεια! Πονάει όλο μου το σώμα, δεν μπορώ να αναπνεύσω, έχω μονίμως νεύρα! Κι έχω κι εκείνον να μου χαμογελάει και να προσπαθεί να με κάνει να νιώσω καλά, να με ηρεμήσει... Πού ήσουν τόσα χρόνια μωρό μου;;; Πού;;;

"Σας αγαπάω..."

... Και αγχώνεσαι και ιδρώνεις και αναρωτιέσαι αν έχει καταλάβει κάτι... Και μέσα σου γίνεται μία ολόκληρη μάχη! Σου λέει πως σε αγαπάει πάρα πολύ και την μια του το ανταποδίδεις, ενώ την άλλη του απαντάς "Μακάρι να το εννοείς..." με μία θλίψη στα μάτια...

Και παλεύεις να μην τον αφήσεις να το δει... Πως είσαι δύο κι όχι ένας άνθρωπος! Πως διχάζεσαι - όχι απλά καθημερινά - αλλά μονίμως και κάθε μοναδική στιγμή που είστε μαζί... Και κάνει τόση φασαρία μέσα στο κεφάλι σου! Μα τόση φασαρία... Που χάνεις τα πραγματικά γεγονότα και αναπολείς όσο συνέβησαν, ενώ ακόμα συμβαίνουν!!! Και η συζήτηση εκεί μέσα παίρνει μεγάλες διαστάσεις...

- Λες να το εννοεί;

- Μπα, δεν τον πιστεύω και μην τον πιστέψεις ούτε κι εσύ...

- Κι αν το εννοεί;

- Μάλλον κάποιο στοίχημα έχει βάλει, να το δεις.

- Με ποιον;

- Δεν έχω ιδέα, αλλά θα το καταλάβεις κι εσύ σύντομα...

- Δεν θέλω να το πιστέψω αυτό! Δεν θέλω! 

- Κι αν πληγωθείς ξανά;; Καλύτερα να το πιστέψεις, να το πάρεις σαν δεδομένο και μετά να σε διαψεύσει. Σκέψου το κι έτσι και πίστεψέ το.

Και ο διάλογος συνεχίζεται ασταμάτητα... Και παράλληλα με την τόση... ηχορύπανση μέσα στο μυαλό σου, συζητάς και μαζί του και πρέπει να είσαι προσηλωμένη κι εκεί... Πόσα πράγματα μπορείς να κάνεις ταυτόχρονα τελικά... 

Και ξαφνικά, από το πουθενά, σε κοιτάζει μέσα στα μάτια και παγώνει! Δεν είναι σαν τις άλλες φορές που σε χαζεύει με τις ώρες... Σε κοκαλώνει αυτό το βλέμμα... Και περιμένεις να δεις τι θα πει. Και τελικά βγάζει μερικές λέξεις και δεν πιστεύεις στα αυτιά σου... Μα, πώς είναι δυνατόν;; Πώς σε ξέρει τόσο καλά σε τόσο μικρό διάστημα;;; Πώς μπαίνει μέσα στο μυαλό σου; Και πόσα άλλα γνωρίζει;; Πόσα από όσα εσύ κρύβεις τόσο καλά;;; Και τι ήταν αυτό που είπε! 

Και τα 2 μέσα σου γίνονται ένα! 

... "Σας αγαπάω και τους 2, έτσι πές του γιατί μάλλον νιώθει παραμελημένος"... "Ποιος;;;" ρωτάς και τρέμει η φωνή σου... " Ο άλλος σου εαυτός, ο κακός, ο καχύποπτος"... 

The feelings I have never touched anyone...

Μάλλον φταίει το ότι είμαι άρρωστη... και στα πλαίσια της γκρίνιας μου, σκέφτομαι αρνητικά... Αλλά το λατρεύω από παλιά και βρήκα και τέλειο videάκι και... here you are...

Cultured Pearls on 6Lyrics.com

Cultured Pearls - Just to let you know

Κάποιες φορές...

Φεύγοντας διέκρινα μία θλίψη στο βλέμμα του... Σαν να μην μπορούσε να με αποχωριστεί... Μέσα στο μυαλό μου "έπαιζε" αυτό το τραγούδι χωρίς να είναι εμφανής ο λόγος... "My all was not enough"... τότε... παλιά... Τώρα; Είναι; Κι αν πάλι δεν είναι αρκετό;;;

Περνάνε οι μέρες και νιώθω πως είμαστε μαζί μήνες ολόκληρους! Πώς γίνεται αυτό; Και μένουν πια μόνο καμιά εικοσαριά μέρες για το πολυαναμενόμενο ταξίδι! Και ακόμα δεν μπορώ να το πιστέψω... Με κοροϊδεύει λέγοντας πως θα είμαι στο αεροπλάνο της επιστροφής κι ακόμα θα λέω πως δεν το έχω πιστέψει... Μπορεί! Ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα δεν ήταν αυτός ο προορισμός, οπότε δυσκολεύομαι απίστευτα! 

Είναι κάποιες στιγμές που σκοτεινιάζω και διακρίνει όποιος με γνωρίζει μια μελαγχολία στο βλέμμα μου... Είναι ο φόβος για το αύριο, για την στιγμή που όλο αυτό θα τελειώσει... "Ξεκινάς κάτι με το όνειρο πως δεν θα τελειώσει" μου λέει συχνά, αλλά το μέσα μου διαφωνεί... Είναι φορές που ξυπνάω στον ύπνο μου και παραμιλάω... Τι λέω; Διάφορα και πάντα διαφορετικά μεταξύ τους! Προχτές του έλεγα να μην φύγει ακόμα... 

Βιώνω καθημερινά μία εσωτερική μάχη και δεν ξέρω ποιος θα κερδίσει τελικά, ποιος εαυτός θα "βγει" σωστός... Ένα κομμάτι μου θέλει να αφεθεί και το καταφέρνει κάποιες φορές, ενώ το άλλο μου μισό φοβάται ακόμα και θέλει να το βάλει στα πόδια... Είναι οι φορές που κλείνομαι και μπαίνω πίσω από τον τοίχο μου, όπως πολύ πετυχημένα περιγράφει... "Δεν μπορώ να σε βοηθήσω αν δεν μου αφήσεις έστω ένα παραθυράκι ανοιχτό" μου είπε τις προάλλες... Θέλει να μπει, αλλά δεν τον αφήνω... 

Κάποιες φορές μόνο... Εκείνες τις λιγοστές φορές είμαι απόλυτα ελεύθερη και δεν σκέφτομαι τίποτα απολύτως... Αυτές τις φορές το απολαμβάνω όσο δεν γίνεται... Και, αυτές τις φορές δεν μετανιώνω απολύτως τίποτα! Μόνο αυτές τις φορές...

Roger Sanchez - Not enough

Cursed???

... Ήταν κάποτε ένα κορίτσι που ζήλευε το αγόρι της πάρα πολύ! "Φοβόμαστε όσα μπορούμε να κάνουμε ή έχουμε ήδη κάνει", ήταν ένα από τα πιο ατράνταχτα επιχειρήματά του για να την ηρεμεί κι ίσως να λειτουργούσε για λίγο, αλλά την κοπέλα την έτρωγε το σαράκι μέσα της μέρα-νύχτα! Και χωρίς να το ξέρει το παλικάρι, είχε τόσο μα τόσο δίκιο...

... Όλα τα είχε κάνει... δυστυχώς ή ευτυχώς... Τον είχε απατήσει τόσες φορές και με τόσους διαφορετικούς τρόπους, που αν τα διηγηθεί ποτέ, θα γράψει βιβλίο! Γι' αυτό και σπάνια πίστευε όσα της έλεγε σαν δικαιολογίες : γιατί γι' αυτήν ΟΛΑ μπορούσαν να είναι αυτό ακριβώς... Πολύ καλές δικαιολογίες...

... Και καλά εκείνον, του τα είχε κάνει και φοβόταν την εκδίκηση του καιρού... Την θεία Δίκη, που όλα τα βλέπει κι όλα τα κρίνει και με κάποιο τρόπο, θα της τα επέστρεφε... Κι ίσως κι έτσι να έγινε! Το κορίτσι στο τέλος της ιστορίας ταλαιπωρήθηκε τόσο μα τόσο πολύ, που άνετα χαρακτηρίζεται εκδίκηση των καιρών και επαληθεύεται το ότι όλα πληρώνονται στη μάταιη αυτή ζωή... Αλλά έτσι θα είναι πάντα άραγε;;;

___________________________________________________________________

... Χτες, από το πουθενά, μπήκε το πράσινο διαολάκι μέσα μου... Εκεί που ήμουν χαλαρή στο κρεβατάκι μου και περίμενα τον Μορφέα, ξεκίνησα να τα σκέφτομαι όλα αυτά... Είμαι ένα βήμα μπροστά και δεν είμαι καθόλου περήφανη γι' αυτό! Πριν το σκεφτεί καν ο άλλος, έχω φτάσει στη δικαιολογία που θα χρησιμοποιήσει για να το καλύψει! Τραγικό... Και επίπονο, απίστευτα επίπονο... Και ο ένας εαυτός λέει "Και γιατί να το κάνει;" ενώ ο άλλος του απαντάει "Γιατί να ΜΗΝ το κάνει;;;;"

... Κι έτσι πέρασε η νύχτα και στις 5 το πρωί είπα να σηκωθώ, παίρνοντάς το απόφαση πως δεν θα κοιμηθώ... Είναι κατάρα όλο αυτό! Και μάλλον αυτή ακριβώς είναι η τιμωρία μου : να μην ηρεμώ ποτέ! Και με κανέναν! Καταραμένη για πάντα... να πληρώνω ένα τίμημα που δεν έχει τιμή... Δεν κοστολογείται... Ούτε ξεχρεώνεται... 

Όχι πια!

Με αφορμή τα σχόλια ενός εικονικού φίλου - ναι! για σένα μιλάω - σκέφτομαι διάφορα... Δεν το πολυ-ήθελα να "πάω" εκεί, αλλά το μυαλό δεν το ελέγχει κανείς... Αυτή είναι η μαγεία και η παγίδα ταυτόχρονα!

'Όλα είναι εκεί" μου είπε "Θα είναι εκεί, μέχρι στο σήμερα του κάθε αύριο που θα συναντάς"... Κάπως απαισιόδοξο μου "έσκασε" αρχικά, αλλά ο κακός μου εαυτός έτρεξε να το υποστηρίξει... Κι αν όλο αυτό που ζω καθημερινά είναι ένα ψέμα; Μία αυταπάτη... που ήθελα απεγνωσμένα να την πιστέψω κι έτσι έκανα... Και στο πρώτο "ωχ" που θα σκοντάψω, θα γυρίσω πάλι εκεί, στα παλιά, στον πόνο και την κατάθλιψη και θα θεωρώ πάλι τον εαυτό μου αδύναμο και μικρό για να ξεπεράσω εκείνον. Τόσο βαθειά νυχτωμένη μπορεί να είμαι... Γιατί... όλα είναι εκεί κατά βάθος... 

Και όλα είναι όντως εκεί, αφού συνέβησαν κάποτε...και σήμαιναν και πολλά για μένα... Αλλά έτσι θέλω να είναι εκεί : σαν αναμνήσεις μακρινές... και επίπονες... Σαν βελόνες στο κορμί μου, που όσο περνάει ο καιρός, θα νιώθω το τσίμπημά τους όλο και λιγότερο, για να καταλήξουν στο τέλος να με γαργαλάνε! 

Όπως για πρώτη φορά - όχι εδώ και πολύ καιρό, μη φανταστείς, καναδυό εβδομάδες θα' ναι - σταμάτησα τις συγκρίσεις, έτσι θα σταματήσω κι όλα τα άλλα που καλπάζουν μέσα μου! Έτσι δεν γίνεται πάντα άλλωστε; Ακόμα και το να ξεπεράσεις κάτι, έχει τα βήματά του! Όλα στη ζωή έχουν στάδια και το ένα διαδέχεται το άλλο. 

Και ΟΧΙ δεν θέλω να το πιστέψω τελικά! Δεν θέλω κακές και αρνητικές σκέψεις! Ακόμα κι αν όλο αυτό είναι μια αυταπάτη, ένας συναισθηματικός εξαναγκασμός, ένα ... κάτι που εγώ έκανα στον εαυτό μου και δεν συμβαίνει στην πραγματικότητα, θέλω να το ζήσω σαν να είναι αληθινό! Είτε το ήθελε είτε όχι, έγινε το stepping stone μου και κάθε μέρα δίπλα του είναι μία μέρα πιο μακριά από το παρελθόν μου. Ένα ακόμα βήμα! Και στα δικά του βήματα πατάω για να σταθώ και πάλι στα δικά μου πόδια και να πραγματοποιώ τα δικά μου βηματάκια - αρχικά. Δεν το αντέχω να αρχίσω πάλι τα "Για πόσο ακόμα;" και τα "Μέχρι πότε Θεε μου;"! Δεν με παίρνει άλλο! Ήμουν στην κόλαση και θα αργήσω να ξαναπάω! 

Γι' αυτό!

Και βγήκα μόνη μου σήμερα. Γιατί εσύ έλειπες... Πήγες στο χωριό να φέρεις τους δικούς σου. Κι όμως δεν ήταν σαν την άλλη φορά που ήσουν μακριά... Τώρα ένιωθα πως λείπει ολόκληρο κομμάτι μου...

Κι είμασταν σε διαρκή επικοινωνία όλο το βράδυ, σαν να ήσουν δίπλα μου, μόνο που δεν σε άγγιζα. Και κάποια στιγμή, ενώ νόμιζα πως θα κοιμόσουν, μου στέλνεις πως με αγαπάς πάρα πολύ! Και χαμογελάω και γυρίζει το φιλαράκι μου και λέει πως έχει καιρό να με δει έτσι... Και του λέω κι αυτουνού, πως σε περίμενα 3 ολόκληρα χρόνια! "Κάπου τόσο καιρό έχω να σε δώ τόσο καλά" μου είπε... Κι έτσι είναι! Δεν το κρύβω, δεν προσπαθώ να το αρνηθώ : έτσι είναι! 

Νιώθω πως δεν ζούσα αυτά τα χρόνια, σαν να πέρασαν έτσι, γιατί έπρεπε να περάσουν. Γιατί ο χρόνος κυλά είτε το θέλουμε είτε όχι... Κι αυτό συνέβη... Είμαι ερωτευμένη ξανά και δεν θέλω τίποτα άλλο! Κάποιος στο bar με κοιτούσε ώρα. Τον κοίταξα μία, τον κοίταξα δύο, πάντα το βλέμμα του ήταν εκεί... Δεν με ένοιαξε και δεν ξανακοίταξα... Δεν θέλω κάτι άλλο, παρά μόνο αυτό που έχω! Κι όπως σου είπα και το πρωί, θέλω ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ μία σχέση αληθινή, χωρίς ίχνος ψέμματος, χωρίς καμία υποκρισία, χωρίς ανακρίβειες και μισόλογα! Χτες που με στενοχώρησες, σε έκανα να το καταλάβεις παραπάνω από όσο έπρεπε, αλλά αυτό ήθελες! "Δεν είχα καταλάβει πως είμαι τόσο σημαντικός για σένα" μου παραδέχτηκες, "Δεν με αφήνεις να το διαπιστώσω".

Κι έχει δίκιο! Μα τόσο δίκιο... Και σήμερα επιδίωξα πάλι τα "δικά μου" και μου είπε "Κάνε ό,τι θες, εγώ δεν σε αφήνω" και μου άρεσε τόσο πολύ! Να ταλαιπωρείς κάποιον - όχι γιατί το θες, αλλά γιατί έτσι είσαι, έτσι κάνεις τόσα χρόνια - και να σου λέει πως δεν θα σε εγκαταλείψει, δεν θέλει! Δεν είναι μόνο θέμα επιβεβαίωσης, δεν ψάχνω αυτό. Θέλω αυτόν δίπλα μου, αποφασισμένο να παλέψει με όλα όσα με βασανίζουν από το παρελθόν και να τα νικήσουμε μαζί. Και το καταφέρνουμε νομίζω... Σιγά-σιγά και με μικρά βηματάκια, αλλά το καταφέρνουμε! Γι' αυτό! Γι' αυτό δεν θέλω να μου φύγει! Γι' αυτό...

Where have you been???

"Δεν με εμπιστεύεσαι" μου είπες και σε ρώτησα γιατί το λες αυτό. "Απλή διαίσθηση" απάντησες... Αλήθεια είναι. Στο μεγαλύτερο κομμάτι της τουλάχιστον...

Σαν να μην μπορώ να πιστέψω τίποτα από όσα λες και κάνεις, έτσι νιώθω ώρες-ώρες... Μάλιστα στο είπα κιόλας μια μέρα... "Μήπως έχεις βάλει στοίχημα με κανέναν;;;" και γέλασες! Λογικό... Δεν ξέρω γιατί, αλλά ξυπνάω μέσα στον ύπνο μου κάποιες νύχτες ιδρωμένη από κάποιο όνειρο που σε βλέπω να μου φεύγεις... Να δέθηκα κιόλας;;; Γι' αυτό εγώ δεν ήθελα σχέσεις!

"Σε στρίμωξα;" με ρωτάς όταν με βλέπεις να πετάγομαι στο κρεβάτι και μου χαϊδεύεις τα μαλλιά. Πού ήσουν τόσα χρόνια άραγε;;; Πού;;;

Hurting myself...

Εκτέθηκα σήμερα... Ανοίχτηκα λίγο παραπάνω και νιώθω πως αιμορραγώ... Με πίεσε - συνέχεια το κάνει - και του μίλησα... Του είπα ΕΝΑ από όσα με αγχώνουν καθημερινά... Και, ok, προσπάθησε να με ηρεμήσει, να με καθησυχάσει, αλλά... δεν λειτουργώ έτσι εγώ! Δεν ήταν ποτέ έτσι...

Και έχω συνέχεια στην ακρη του μυαλού μου, πως αν μάθει όλα όσα είναι μέσα στο κεφάλι μου, όλα όσα με κρατάνε ξύπνια τα βράδια, όλα όσα με προβληματίζουν ασταμάτητα, θα πανικοβληθεί και θα το βάλει στα πόδια! Αλλά πώς το κάνει κάθε φορά, κι ενώ μέσα μου σκέφτομαι "Μην κάνεις την μαλακία και του πεις όσα σκέφτεσαι!", όλο και κάτι του αποκαλύπτω! Να, σήμερα του είπα πως νιώθω ότι δεν μου αξίζει η ευτυχία και γι' αυτό αγχώνομαι που περνάω τόσο καλά δίπλα του! 

Και νιώθω τόσο μα τόσο χάλια! Όσο δεν πάει άλλο! Και θέλησα να φύγω εκείνη τη στιγμή και του είπα "Πάω να γραψω, μου ήρθε έμπνευση" εννοώντας το blog μου και μου είπε πως κάποια στιγμή θα πρέπει να σταματήσω να τα γράφω και να αρχίσω να του λέω όσα νιώθω... Πώς;;; Πώς γίνεται αυτό;;; Πώς, όταν επί ενάμιση χρόνο - στην ουσία - κανείς δεν ήξερε όλα όσα ένιωθα, κανείς δεν μάθαινε... Πώς;;; Κι αν φύγει κι αυτός;;; Μάλλον, κι αν τον διώξω κι αυτόν;;; Δεν θέλω, αλλά μπορεί να ξυπνήσω μια μέρα και να νιώσω πως δεν γίνεται, δεν μπορώ να είμαι με κάποιον - πάλι - να τρελλαθώ και να τα τινάξω όλα στον αέρα! Πολύ εύκολα γίνεται... Μάλλον, πολύ εύκολα γινόταν... Με αυτόν άρχισα να δένομαι και γι΄ αυτό μου τριβελίζουν το μυαλό όλα αυτά... Γι' αυτό "τρώγομαι με τα ρούχα μου", όπως συχνά μου λέει...