Κάποιες φορές...

Φεύγοντας διέκρινα μία θλίψη στο βλέμμα του... Σαν να μην μπορούσε να με αποχωριστεί... Μέσα στο μυαλό μου "έπαιζε" αυτό το τραγούδι χωρίς να είναι εμφανής ο λόγος... "My all was not enough"... τότε... παλιά... Τώρα; Είναι; Κι αν πάλι δεν είναι αρκετό;;;

Περνάνε οι μέρες και νιώθω πως είμαστε μαζί μήνες ολόκληρους! Πώς γίνεται αυτό; Και μένουν πια μόνο καμιά εικοσαριά μέρες για το πολυαναμενόμενο ταξίδι! Και ακόμα δεν μπορώ να το πιστέψω... Με κοροϊδεύει λέγοντας πως θα είμαι στο αεροπλάνο της επιστροφής κι ακόμα θα λέω πως δεν το έχω πιστέψει... Μπορεί! Ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα δεν ήταν αυτός ο προορισμός, οπότε δυσκολεύομαι απίστευτα! 

Είναι κάποιες στιγμές που σκοτεινιάζω και διακρίνει όποιος με γνωρίζει μια μελαγχολία στο βλέμμα μου... Είναι ο φόβος για το αύριο, για την στιγμή που όλο αυτό θα τελειώσει... "Ξεκινάς κάτι με το όνειρο πως δεν θα τελειώσει" μου λέει συχνά, αλλά το μέσα μου διαφωνεί... Είναι φορές που ξυπνάω στον ύπνο μου και παραμιλάω... Τι λέω; Διάφορα και πάντα διαφορετικά μεταξύ τους! Προχτές του έλεγα να μην φύγει ακόμα... 

Βιώνω καθημερινά μία εσωτερική μάχη και δεν ξέρω ποιος θα κερδίσει τελικά, ποιος εαυτός θα "βγει" σωστός... Ένα κομμάτι μου θέλει να αφεθεί και το καταφέρνει κάποιες φορές, ενώ το άλλο μου μισό φοβάται ακόμα και θέλει να το βάλει στα πόδια... Είναι οι φορές που κλείνομαι και μπαίνω πίσω από τον τοίχο μου, όπως πολύ πετυχημένα περιγράφει... "Δεν μπορώ να σε βοηθήσω αν δεν μου αφήσεις έστω ένα παραθυράκι ανοιχτό" μου είπε τις προάλλες... Θέλει να μπει, αλλά δεν τον αφήνω... 

Κάποιες φορές μόνο... Εκείνες τις λιγοστές φορές είμαι απόλυτα ελεύθερη και δεν σκέφτομαι τίποτα απολύτως... Αυτές τις φορές το απολαμβάνω όσο δεν γίνεται... Και, αυτές τις φορές δεν μετανιώνω απολύτως τίποτα! Μόνο αυτές τις φορές...

Roger Sanchez - Not enough