"Σας αγαπάω..."

... Και αγχώνεσαι και ιδρώνεις και αναρωτιέσαι αν έχει καταλάβει κάτι... Και μέσα σου γίνεται μία ολόκληρη μάχη! Σου λέει πως σε αγαπάει πάρα πολύ και την μια του το ανταποδίδεις, ενώ την άλλη του απαντάς "Μακάρι να το εννοείς..." με μία θλίψη στα μάτια...

Και παλεύεις να μην τον αφήσεις να το δει... Πως είσαι δύο κι όχι ένας άνθρωπος! Πως διχάζεσαι - όχι απλά καθημερινά - αλλά μονίμως και κάθε μοναδική στιγμή που είστε μαζί... Και κάνει τόση φασαρία μέσα στο κεφάλι σου! Μα τόση φασαρία... Που χάνεις τα πραγματικά γεγονότα και αναπολείς όσο συνέβησαν, ενώ ακόμα συμβαίνουν!!! Και η συζήτηση εκεί μέσα παίρνει μεγάλες διαστάσεις...

- Λες να το εννοεί;

- Μπα, δεν τον πιστεύω και μην τον πιστέψεις ούτε κι εσύ...

- Κι αν το εννοεί;

- Μάλλον κάποιο στοίχημα έχει βάλει, να το δεις.

- Με ποιον;

- Δεν έχω ιδέα, αλλά θα το καταλάβεις κι εσύ σύντομα...

- Δεν θέλω να το πιστέψω αυτό! Δεν θέλω! 

- Κι αν πληγωθείς ξανά;; Καλύτερα να το πιστέψεις, να το πάρεις σαν δεδομένο και μετά να σε διαψεύσει. Σκέψου το κι έτσι και πίστεψέ το.

Και ο διάλογος συνεχίζεται ασταμάτητα... Και παράλληλα με την τόση... ηχορύπανση μέσα στο μυαλό σου, συζητάς και μαζί του και πρέπει να είσαι προσηλωμένη κι εκεί... Πόσα πράγματα μπορείς να κάνεις ταυτόχρονα τελικά... 

Και ξαφνικά, από το πουθενά, σε κοιτάζει μέσα στα μάτια και παγώνει! Δεν είναι σαν τις άλλες φορές που σε χαζεύει με τις ώρες... Σε κοκαλώνει αυτό το βλέμμα... Και περιμένεις να δεις τι θα πει. Και τελικά βγάζει μερικές λέξεις και δεν πιστεύεις στα αυτιά σου... Μα, πώς είναι δυνατόν;; Πώς σε ξέρει τόσο καλά σε τόσο μικρό διάστημα;;; Πώς μπαίνει μέσα στο μυαλό σου; Και πόσα άλλα γνωρίζει;; Πόσα από όσα εσύ κρύβεις τόσο καλά;;; Και τι ήταν αυτό που είπε! 

Και τα 2 μέσα σου γίνονται ένα! 

... "Σας αγαπάω και τους 2, έτσι πές του γιατί μάλλον νιώθει παραμελημένος"... "Ποιος;;;" ρωτάς και τρέμει η φωνή σου... " Ο άλλος σου εαυτός, ο κακός, ο καχύποπτος"...