...

Σήμερα έβρεξε πολύ. Βασικά όλη μέρα σταμάταγε και ξανάρχιζε. Κι επειδή ήμουν στο αμάξι και κινούμουν συνεχώς, παρατήρησα πως ήταν αλήθεια αυτό που έλεγαν στα ραδιόφωνα : πως μπορεί σε μια περιοχή να βρέχει και στη διπλανή της να έχει λιακάδα. Πολύ νερό όμως...

... Και μετά καθόμουν στο γραφείο κι έβλεπα τις σταγόνες στα τζάμια... Πλησίασα και το θόλωσα με την ανάσα μου... Θυμήθηκα μικρά, που γράφαμε δυο αρχικά και "L.F.E.", για αγάπες που σπάνια θα κράταγαν για πάντα... Αλλά ονειρευόμασταν, θέλαμε να πιστέψουμε ότι αυτό που νιώθαμε, κάθε φορά, ήταν το καλύτερο και δυνατότερο συναίσθημα... Θέλαμε να πιστέψουμε... Να πιαστούμε από κάτι και να μην το αφήσουμε να χαθεί... Φοβόμασταν πως δεν ξαναρχόταν, γι' αυτό...

... Σήμερα σχεδίασα απλά ένα ερωτηματικό. Ένα "?" απλό, μιας και αυτό με εκφράζει τον τελευταίο καιρό. Πόσο θα κρατήσει; Πόσο σύντομα θα ανακαλύψουμε πως είμαστε δύο πολύ διαφορετικοί άνθρωποι; Και πόσο θα μας επηρεάσει; Πώς νιώθω τόσα τόσο σύντομα; Και τα νιώθει κι αυτός όντως; 

"Φοβάμαι πως θα σε χάσω, γιατί είμαστε πολύ διαφορετικοί" είπε κάποια στιγμή. Και φάνηκε πως τον στενοχώρησε αυτή η σκέψη... Ίσως τον στενοχώρησε περισσότερο το ότι την εξέφρασε, το ότι την ομολόγησε... Δεν ξέρω, δεν το είχα σκεφτεί, μέχρι σήμερα... 

Άλλη μια φορά, θυμάμαι, ήμουν με κάποιον διαφορετικό μου. Τότε... με τον ψηλό μου... Βέβαια, μιλάμε για τελείως διαφορετικές συνθήκες, εντελώς άβολα δεδομένα, αλλά ναι, ήμασταν διαφορετικοί! Δυο ξένοι... Και δεν τον είχα αφήσει να με κάνει να νιώσω τίποτα, τον έδιωξα προτού προλάβω να αισθανθώ... Κι ενώ το πάλεψε, τελικά έκανε πίσω... Έφυγε... Το ξαναπροσπαθήσαμε κάμποσες φορές και σε τελείως διαφορετικές περιόδους, αλλά ποτέ δεν ξαναήταν το ίδιο... Απλά θύμιζε την πρώτη φορά, την αρχή... Ό,τι κάναμε, ήταν μονίμως προσπάθειες να νιώσουμε το πρώτο πάθος, τα πρώτα σκιρτήματα, αλλά ποτέ δεν το καταφέραμε...

... Περίεργο το πώς τα θυμήθηκα όλα αυτά... Παιχνίδια που κάνει το μυαλό μας ώρες-ώρες! Η ζωή μου πλέον δεν έχει καμία σχέση με οτιδήποτε του παρελθόντος... Και έτσι θέλω να είναι! 

Είναι το πιο κρυμμένο μυστικό
Η ρίζα της ρίζας
Ο ανθός του ανθού
Ο ουρανός του ουρανού
Του δέντρου που λέγεται ζωή
Που ψηλώνει πιο πολύ
Απ' όσο η ψυχή ελπίζει
'Η το μυαλό μπορεί να κρύψει
Είναι το θαύμα
Που κρατά τ' αστέρια χώρια
Κουβαλώ την καρδιά σου
Την κουβαλώ στην καρδιά μου