Cursed???

... Ήταν κάποτε ένα κορίτσι που ζήλευε το αγόρι της πάρα πολύ! "Φοβόμαστε όσα μπορούμε να κάνουμε ή έχουμε ήδη κάνει", ήταν ένα από τα πιο ατράνταχτα επιχειρήματά του για να την ηρεμεί κι ίσως να λειτουργούσε για λίγο, αλλά την κοπέλα την έτρωγε το σαράκι μέσα της μέρα-νύχτα! Και χωρίς να το ξέρει το παλικάρι, είχε τόσο μα τόσο δίκιο...

... Όλα τα είχε κάνει... δυστυχώς ή ευτυχώς... Τον είχε απατήσει τόσες φορές και με τόσους διαφορετικούς τρόπους, που αν τα διηγηθεί ποτέ, θα γράψει βιβλίο! Γι' αυτό και σπάνια πίστευε όσα της έλεγε σαν δικαιολογίες : γιατί γι' αυτήν ΟΛΑ μπορούσαν να είναι αυτό ακριβώς... Πολύ καλές δικαιολογίες...

... Και καλά εκείνον, του τα είχε κάνει και φοβόταν την εκδίκηση του καιρού... Την θεία Δίκη, που όλα τα βλέπει κι όλα τα κρίνει και με κάποιο τρόπο, θα της τα επέστρεφε... Κι ίσως κι έτσι να έγινε! Το κορίτσι στο τέλος της ιστορίας ταλαιπωρήθηκε τόσο μα τόσο πολύ, που άνετα χαρακτηρίζεται εκδίκηση των καιρών και επαληθεύεται το ότι όλα πληρώνονται στη μάταιη αυτή ζωή... Αλλά έτσι θα είναι πάντα άραγε;;;

___________________________________________________________________

... Χτες, από το πουθενά, μπήκε το πράσινο διαολάκι μέσα μου... Εκεί που ήμουν χαλαρή στο κρεβατάκι μου και περίμενα τον Μορφέα, ξεκίνησα να τα σκέφτομαι όλα αυτά... Είμαι ένα βήμα μπροστά και δεν είμαι καθόλου περήφανη γι' αυτό! Πριν το σκεφτεί καν ο άλλος, έχω φτάσει στη δικαιολογία που θα χρησιμοποιήσει για να το καλύψει! Τραγικό... Και επίπονο, απίστευτα επίπονο... Και ο ένας εαυτός λέει "Και γιατί να το κάνει;" ενώ ο άλλος του απαντάει "Γιατί να ΜΗΝ το κάνει;;;;"

... Κι έτσι πέρασε η νύχτα και στις 5 το πρωί είπα να σηκωθώ, παίρνοντάς το απόφαση πως δεν θα κοιμηθώ... Είναι κατάρα όλο αυτό! Και μάλλον αυτή ακριβώς είναι η τιμωρία μου : να μην ηρεμώ ποτέ! Και με κανέναν! Καταραμένη για πάντα... να πληρώνω ένα τίμημα που δεν έχει τιμή... Δεν κοστολογείται... Ούτε ξεχρεώνεται...