Με άφησες να φύγω...

"Εσύ με παράτησες" του είπα για πολλοστή φορά στο τηλέφωνο, μα η απάντησή του αυτή τη φορά ήταν αποστομωτική... "Εσύ με άφησες να φύγω" μου είπε... Είχε πιει, το ξέρω πως είχε πιει και μάλιστα πολύ, αλλά τότε είναι που λέγονται οι μεγαλύτερες αλήθειες. Έτσι λένε τουλάχιστον... Τι να εννοούσε άραγε; Πώς τον άφησα εγώ να φύγει και με ποιον τρόπο θα μπορούσα να τον είχα κρατήσει άραγε; Αν του είχα προτείνει ΤΙ δεν θα ήθελε να πάει στους γονείς του για Πάσχα; Δεν νομίζω πως υπάρχει κάτι να τον κρατήσει μακρυά τους, μακρυά απ' το χωριό του. Δυστυχώς δεν υπάρχει...

... Συζήταγα με το Λολάκι μου για το μαγαζί που θα ανοίξει και το πόσο θέλω να χαρώ γι' αυτόν, ενώ ταυτόχρονα στενοχωριέμαι που τον χάνω. Κι ότι δεν ξέρω - δεν μπορώ να φανταστώ καν - πώς θα γίνει, να το αποτρέψω-ουμε αυτό που είμαι 100% σίγουρη ότι θα συμβεί... Κάποιος που λειτουργεί καθαρά με την λογική, θα χώριζε, θα έφευγε μακρυά από όλο αυτό τον πόνο που ξέρω πως θα νιώσω, αλλά εγώ δεν είμαι έτσι! Δεν έχω διακόπτη να τον κλείσω και να πω "σήμερα τον διαγράφω, τον ξεχνάω, γιατί του χρόνου - για παράδειγμα - θα πληγωθώ", απλά δεν γίνεται... Μακάρι να γινόταν, αλλά δεν είμαι έτσι, ποτέ δεν λειτουργούσα έτσι κι εκεί οφείλονται όλα όσα έχω ζήσει, καλά και κακά.

... Και είμαι σίγουρη πως δεν έχω ούτε τη μισή δύναμη απ' όση θα χρειαζόταν να ασκώ πάνω του για να τον κάνω να μην θέλει να βρίσκεται στον τόπο του, ούτε θα την αποκτήσω ποτέ. Αλλά δεν παύει να με τρώει αυτό που τόσο αυθόρμητα είπε... "Εσύ με άφησες να φύγω!". Ίσως γιατί το έχω ξανακούσει... Δεν ξέρω γιατί, απλά μου έμεινε.  

Ψυχανάλυση...

"Μέχρι τα πατώματα", μου έλεγαν όλοι κάποτε... "Θα συρθείς για να βρεις δύναμη να σηκωθείς ξανά..." Κι έτσι έγινε! Έπεσα τόσο χαμηλά που άκουγα τα βήματα των άλλων και τους αναγνώριζα... Έμεινα εκεί κάτω πολύ καιρό και συνήθισα να τους βλέπω όλους από χαμηλά... Κατέβαζα το κεφάλι και με προσπερνούσαν όλοι... Αλλά δεν ξέχναγα... Δεν μπορούσα να ξεχάσω κι ίσως ακόμα να μην τα έχω ξεχάσει όλα... Αλλιώς γιατί να φοβάμαι τόσο πολύ κάθε επικείμενη συνάντησή μας;;;

... Εδώ και πόσο καιρό γκρίνιαζα πως δεν θέλω να πάω στο νησί, αλλά τελικά θα πάω. Για 2 μέρες μόνο βέβαια, αλλά θα είμαι εκεί. Και δεν έχω καμία όρεξη να τον δω. Μα καμία! Και να δεις που θα τον δω τελικά... Και θα πρέπει να τον χαιρετήσω κιόλας! Τόσο μακρυά από όλα, σε μία άλλη σχέση, τόσο υπέροχη που ξεπερνάει κάθε προσδοκία, ερωτευμένη όσο δεν πάει άλλο κι όμως με πειράζει η ιδέα και μόνο του ότι θα συναντηθούμε... Γιατί άραγε; 

Μ. Παρασκευή ας ξεκινήσω μία αυτο-ψυχανάλυση... Γιατί με ενοχλεί και δεν θέλω να τον δω; Ήμασταν μαζί τόσο χρόνια, μια ζωή ολόκληρη, θα έπρεπε να χαίρομαι να τον βλέπω... Προχωρώντας κι εγώ ση ζωή μου, κανονικά δεν θα μου προκαλούσε ζήλια η ευτυχισμένη του ζωή και θα χαιρόμουν που είναι καλά, μιας και τον αγάπησα κάποτε... Έτσι δεν είναι; Ή μήπως δεν τον αγάπησα ποτέ; Μήπως νόμιζα πως τον αγαπάω; Ώρες - ώρες, βλέποντας τι συναισθήματα μου προκαλεί ο Λαβ, μου περνάει από το μυαλό αυτό το ενδεχόμενο, αλλά με θλίβει ακόμα περισσότερο... Γιατί αν θεωρώ πως έχασα πολλά χρόνια μαζί του, είναι 10 φορές χειρότερο να τα έχασα μη αγαπώντας καν!

Από την άλλη, υπάρχουν πρωην ζευγάρια που μπορούν και βρίσκονται στον ίδιο χώρο με τον νυν του καθενός παρών; Τόσος προοδευτισμός; Υπάρχει; Υφίσταται; Δεν ξέρω αν είμαι ο κανόνας ή η εξαίρεση τελικά, αλλά δεν μπορώ... Ακόμα όχι τουλάχιστον. Ίσως κάποια μέρα μπορέσω. Όποτε τον σκέφτομαι, κάτι ραγίζει μέσα μου... Για το πόσο άσχημα τέλειωσαν όλα, για το κλάμα που έριξα, για τα όσα είχαμε ζήσει μαζί και τελικά δεν μέτρησε καθόλου και πουθενά... Δεν υπάρχουν ούτε καν σαν αναμνήσεις, δεν αναπολώ τίποτα! Τα έχω διαγράψει, να τα ξεχάσω προσπαθώ... Να τον δω κάποια στιγμή και να νιώθω πως κάτι μου θυμίζει και να προσπαθώ να βρω τι και ποιον... Γίνεται; Μάλλον όχι, αλλά η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία!

... "Να έρθω να σε πάρω να πάμε να κάνουμε μόνοι μας Πάσχα;" μόλις με ρώτησε και όλα γίνονται καπνός, εξαφανίζονται! Αυτό έχει σημασία, αυτό μετράει στη ζωή μου, αυτό Α Κ Ρ Ι Β Ω Σ  μου έλειπε και γι' αυτό - μάλλον - το βρήκα! Για να δω τι έχασα τόσα χρόνια νομίζοντας, πιστεύοντας, ελπίζοντας... Τι; Πως αγαπούσα, πως θα βελτιωθούν όλα, ότι θα τον άλλαζα, πως θα φεύγαμε μαζί από το νησί, πως θα με έβαζε πάνω από όλους... Πολλά, τόσο πολλά... 

Γιορτάζω μεθαύριο και θυμάμαι την αντίστοιχη ανάρτηση προ διετίας... "Αφού ο πιο σημαντικός άνθρωπος της ζωής μου τα κατέστρεψε όλα, εγώ θα δουλέψω... Άγνωστη μεταξύ αγνώστων που δεν θα θέλουν να μάθουν τι έχω ή δεν θα ρωτήσουν λόγω έλλειψης θάρρους... Αυτό τον κάνει ευτυχισμένο (τον άνθρωπό μου) : να είμαι εγώ δυστυχισμένη!" και άλλα πολλά "ωραία"... Κι έτσι καθιερώθηκε το να δουλεύω και το Πάσχα και την Πρωτοχρονιά : εξαιτίας του! Δεν μετανιώνω, με διευκολύνει και βγάζω και λεφτά. 

Ουφ! Βαρέθηκα τα ίδια και τα ίδια! Τουλάχιστον σκέφτομαι πως θα ξαναπάω τον Ιούλιο και όχι μόνη και με "φτιάχνει" όλο αυτό! Δυο μέρες είναι, 58,50 ώρες από τις οποίες θα δουλεύω τις 20 και θα κοιμάμαι περίπου τις 10... Νερό θα περάσει! Ούτε που θα το καταλάβω! Άντε, καλό μου ταξίδι και καλό Πάσχα!!

Μπάχαλο...

Πολύ δουλειά... Με έχει φάει απίστευτα! Από νωρίς το πρωί μέχρι που σκοτεινιάζει - και σκοτεινιάζει αργά πια... - καθημερινές ή σαββατοκύριακα δεν έχει διαφορά... Ένα πρωί ξύπνησα και δεν μπορούσα να σηκωθώ από το κρεβάτι! Ήταν σαν να μην είχα κοιμηθεί καθόλου... Δεν ξεκουράζομαι... Έχω συνέχεια μια υπερένταση στο πετσί μου και την μεταδίδω και στους γύρω μου! Κι όλοι λένε "Χαλάρωσε"... Πώς γίνεται αυτό; Όταν όλα γίνονται τόσο μα τόσο γρήγορα! 

... Αύριο φεύγει για το χωριό του και μεθαύριο είναι να φύγω κι εγώ για πάνω, στο νησί... Δεν το έχω αποφασίσει βέβαια ακόμα 100% αλλά θα δείξει... Τι να πάω να κάνω εκεί; Δεν θέλω να τον πετύχω πουθενά, δεν θέλω να βρεθώ με τους δικούς μου, δεν με γεμίζει τίποτα... Κι από την άλλη, μου είπε να πάω στο χωριό του μαζί του, αλλά ούτε αυτό το θέλω... Ένα μπάχαλο όλα μέσα στο κεφάλι μου... Κι έχω τόσο πολύ δουλειά στο γραφείο που και την Κυριακή του Πάσχα να πάω, πάλι δεν θα είμαι έτοιμη την Τρίτη που θα ξαναδουλέψουν κι όλοι οι άλλοι... 

Θέλω να κουρνιάσω σε μια γωνία και να κλάψω... Γιατί; Για την ένταση που δεν περνάει με τίποτα, για το ότι συνεχώς δεν προλαβαίνω να τα κάνω όλα, για όσα συμβαίνουν παράλληλα και δε με αφήνουν να κάνω την δουλειά μου σωστά, για το πόσο ανοργάνωτη είναι η ζωή μου... Για όλα! 

Κι ειδικά στον τομέα της δουλειάς, δεν βλέπω φως... Έτσι θα είναι πάντα, ποτέ δεν θα στρώσουν τα πράγματα, δεν θα βελτιωθούν κι όλοι το ξέρουμε... Και τι να κάνω; Να αλλάξω δουλειά; Κατά βάθος ίσως και να μου αρέσει αυτό το μπάχαλο, αυτός ο χαμός... Στο κάτω-κάτω έτσι δεν είναι κι η ζωή μου η ίδια; Ένα κουβάρι που θέλει ξεμπέρδεμα... 

Κι αν με τη ζωή μου μάλωσα...

Γιάννης Κότσιρας - Και πάλι παιδί

Babe...

Monika - Babe 

Καταραμένη εντελώς...

Τον πονάει τον τόπο του και δεν συμμερίζεται - ούτε αυτός - την δική μου αγάπη για την Αθήνα... Το καλοκαίρι θα ανοίξει μαγαζί και θα το δουλέψει ο αδερφός του και θα πηγαίνει ο ίδιος τα σαββατοκύριακα... "Δεν σημαίνει πως θα πάω εκεί μόνιμα" μου είπε, αλλά εγώ ξέρω! Το ξαναπέρασα όλο αυτό, το έχω δει να γίνεται... Όσο κι αν σε αγαπάει κάποιος, η δουλειά - πόσο μάλλον αν είναι δικιά του! - τον απορροφάει απίστευτα! Και μπορεί να μην έρθει φέτος το τέλος, αλλά του χρόνου σίγουρα... Και θέλω να λιώσω στο κλάμμα, αλλά δεν με αφήνει... Δεν ξέρω κατά πόσο έχει καταλάβει τι σκέφτομαι, αλλά είναι τόσο τρυφερός και καλός μαζί μου που με κάνει να τα αφήνω στην άκρη όλα αυτά... Αλλά για πόσο; Η καταιγίδα θα έρθει και θα μας πεθάνει όλους...

... Τελικά είναι αλήθεια : είμαι καταραμένη... Με καταράστηκαν να διαλέγω να αγαπάω άντρες που αναγκαστικά θα μου φύγουν... Αυτή είναι η μοίρα μου και πρέπει να την δεχτώ μάλλον... Να μην μπορώ να χαρώ τίποτα... Κι όποιον αγαπάω να τον χάνω... 

Η Donkey...

Από προχτές διαβάζω όλες μου τις αναρτήσεις... Πάω βήμα-βήμα πίσω και μελαγχολώ με τα συναισθήματα που είχα τότε... Τότε, την μαύρη εποχή, που προσευχόμουν να μην νιώθω και να με άφηναν όλα ανεπηρέαστη... Και βιώνω για ακόμα μία φορά όλο τον πόνο και τη στενοχώρια που όλο πίστευα πως ποτέ δεν θα τελειώσει, και να που τέλειωσε τελικά!

... Κι εκεί που είχα βουτήξει στα παλιά, μου λέει πως έχει μία περίεργη εκεί που του γκρινιάζει! Και ξέρω πως εννοεί την Donkey που του πήρα δώρο για να τον ελέγχει και καλά... Και λιώνω στο γέλιο και τον παίρνω τηλέφωνο και μου λέει "Με έχει πρήξει αυτή! Όλο "πού είναι" και "πότε θα έρθει" με ρωτάει, μου λέει και δεν μπορώ να σταματήσω να γελάω! 

Και του λέω πόσο τον αγαπάω κι ότι θα τον κρατήσω και την επόμενη "σεζόν" και γελάει κι αυτός! Ποιός να μου το 'λεγε μισό χρόνο νωρίτερα... Ποιος; Και πώς θα καθόμουν να τον ακούσω;;; Αντί να τον βρίσω... Γιατί, τότε, δεν πίστευα πως θα ξαναζεσταθεί ποτέ η ψυχή μου... Δεν πίστευα πως θα αφήσω κανέναν να με κάνει να νοιαστώ γι' αυτόν... Δεν το φανταζόμουν καν ότι θα ξανάνιωθα ποτέ!... 

Κι όμως! Να που το ζω! Είναι πλέον η καθημερινότητά μου και δεν το αλλάζω με τίποτα! Του λέω πως έτσι ακριβώς τον είχα "παραγγείλει" πριν χρόνια και γελάει μη πιστεύοντάς με, αλλά έτσι είναι, κι εγώ το ξέρω... Σε μία ανάρτησή μου - εκτός όλων των άλλων - έγραφα "...και θα περιμένω όσο χρειαστεί..." κι έτσι συνέβη... Πέρασε καιρός, αλλά ήρθε η ...παραγγελία μου τελικά! Και θα την κρατήσω! Άλλωστε είναι το δέμα που περίμενα τόσο καιρό! Και... αλλαγές δεν γίνονται δεκτές! Ευτυχώς...

Μην με ξεχάσεις ποτέ...

Giusy Ferreri - Non ti scordar mai di me

When it's cold outside and all your soul is naked, when there is one last try, one last chance, then take it..."

Tom Novy feat. Lima - Take it

Στιγμές...

...Τίναξε τα μακριά - πλέον - μαλλιά της προς τα πίσω και συμφώνησε απόλυτα με την πρωταγωνίστρια που δήλωσε πως "έχουν κλάψει πολλοί εξαιτίας μου, αλλά κανείς για μένα... Ρώτα και θα δεις τι θα σου πουν..."

Έτσι είναι, δίχως αμφιβολία καμιά... Αναμφισβήτητα πόνεσε διάφορους στην πορεία της, αλλά κανείς δεν στενοχωρήθηκε που την έχασε. Μάλλον ανακουφίστηκαν, αφότου ξεπέρασαν τον καημό που λέγεται εγωισμός! Ο εγωισμός του μίλησε εκείνη τη βραδιά! Ο εγωισμός του πληγώθηκε που την είδε με άλλον! Ο εγωισμός του θεώρησε πως τα έκανε όλα για εντυπωσιασμό! Όλα αυτός!... 

Κι εκείνη; Ζει το παραμύθι της και δεν υπάρχει τίποτα άλλο στη γυάλα που έχει επιλέξει να ζει καθημερινά... Δεν την αγγίζει τίποτα και κανείς! Μόνο οι δυο τους... Κι αυτό ακριβώς θέλουν! Όλη μέρα στη δουλειά ανταλλάσουν μηνύματα σε μια προσπάθεια να επικοινωνήσουν κάτω από δεκάδες ζευγάρια μάτια που περιμένουν να τους "πιάσουν"... Και με τον καιρό συνειδητοποιούν πως έχει κι αυτό το γούστο του και το διασκεδάζουν. Και χαίρονται που τουλάχιστον βλέπει ο ένας τον άλλον... 

Κι έρχεται μία κακή σκέψη της και την γεμίζει αμφιβολίες... Είναι τόσο μα τόσο αργά για πισωγυρίσματα... Μα τόσο αργά... Η ανάγκη της έχει γίνει τόσο φανερή... Αυτό που της έλειπε, ήρθε και την βρήκε και δεν θέλει να την αφήσει με τίποτα! Και φοβάται τόσο πολύ - ώρες-ώρες - που νομίζεις πως ακούγεται ο θόρυβος και στους τριγύρω... Φοβάται, ΤΡΕΜΕΙ, για την κακιά την ώρα... Γιατί δεν ήθελε "μπλεξίματα", δεν σχεδίαζε να ξαναβρεθεί κοντά σε κανέναν, να μην ξανανιώσει για να μην μπορέσει κανείς να την ξαναπληγώσει ποτέ! Αλλά στη ζωή τι πάει όπως το σχεδιάζουμε; 

Κι επιλέγει να ζει χωρίς αρνητικές σκέψεις! Και γουστάρει που όλοι γύρω της θεωρούν πως εκεί καταλήγει, εκεί τερματίζει, γιατί το νιώθει κι αυτή μέσα της συνέχεια, αλλά δεν θέλει να το παραδεχτεί... Κι όταν όλα πάνε στραβά, όταν η μέρα είναι γαμημένη από το πρωί, τον περιμένει να της πει ένα "καλημέρα καρδιά μου" για να σκάσει ένα δειλό χαμογελάκι... Κι αυτό έχει τόση σημασία όση δεν έχει τίποτα άλλο! Γιατί αυτό είναι η ζωή μας : στιγμές, αμέτρητες στιγμές, που αν στηθούν η μία δίπλα στην άλλη γίνονται εικόνες κι αναμνήσεις και δεν φεύγουν ποτέ από μέσα μας! Γι' αυτό κάθε πρωί σηκώνομαι από το κρεβάτι : επειδή είναι εκεί, στο μυαλό μου!