Χάνομαι

Δεν μπορώ... Δεν γίνεται!

Βγήκα χτες, βγήκα και σήμερα, προσπαθώ...

Δεν γίνεται...

Είσαι παντού! Από όταν ερχόσουν να με πάρεις, μέχρι τα κάσιους που μου διάλεγες...

Δεν το αντέχω... Γύρνα πίσω! Σε παρακαλώ...

Χάνομαι...

Πανσέληνος

Πρώτο βράδυ χωριστά... 

Είναι και πανσέληνος...

Πόσο μου λείπεις ρε γαμώτο! Πόσο μόνη νιώθω!

Πού πήγες;;;

Σήμερα ήταν η πρώτη μέρα χωρίς εσένα στο γραφείο, χωρίς εσένα στην Αθήνα, χωρίς εσένα δίπλα μου... Το πρωί ήπιαμε τον καφέ μας, σαν οποιαδήποτε άλλη μέρα, ντύθηκα κανονικά για την δουλειά, αλλά δεν μπορούσα να σε αφήσω και να φύγω! Πέρασα από το γραφείο σου και το είδα εντελώς άδειο και βούρκωσα... Δεν το αντέχω! Πού πήγες; 

Μιλήσαμε αρκετές φορές στο τηλέφωνο, κι όλο σκεφτόμουν τις φορές που σε έπαιρνα για να πάμε για τσιγάρο, για να σε δω... Πάει αυτό, τέλειωσε... Κοίταξα τη θέση που πάρκαρες κι ένιωσα αυτό το κενό της απουσίας σου να με πλημμυρίζει... Πού πήγες;

Σχόλασα και οδηγούσα προς το σπίτι μου, ενώ ένα κομμάτι μου ήθελε να πάει στο δικό σου σπίτι, για να δω με τα μάτια μου τα πράγματά σου να λείπουν, μήπως κι έτσι το συνειδητοποιήσω ευκολότερα... Δεν μπορεί να μας συμβαίνει αυτό! Πού πήγες;

Μου είχες αφήσει ένα γράμμα στο πορτοφόλι μου και ανυπομονούσα να έρθω σπίτι να το διαβάσω. Μου γράφεις πως με αγαπάς κι ότι κανείς δεν θα μας χωρίσει ποτέ! Μου ζητάς να φανώ δυνατή και να σου έχω εμπιστοσύνη, πως έχεις σχέδιο μέσα στο μυαλό σου. Έβαλα τα κλάματα, γιατί μου λείπεις ήδη πάρα πολύ! Πώς θα συνηθίσω; Πού πήγες; 

Πού πήγες; Γύρνα πίσω...

Μια κλαίω, μια γελάω

"Θα ξαναγελάσουμε ποτέ;" σε ρώτησα χτες βουρκωμένη και μου απάντησες πως γελάμε! Χωρίς να το νιώθουμε όμως καρδιά μου...

Από την Δευτέρα δυσκολεύομαι στη δουλειά. Είναι η τελευταία σου εβδομάδα κι από την μία πονάω με την σκέψη ότι δεν θα σε ξαναδώ εκεί μέσα, ενώ από την άλλη καταλαβαίνω πόσο άσχημο είναι για σένα να είσαι εκεί, έστω και για 4-5 ημέρες ακόμα, και πόσο βιάζεσαι να φύγεις. Οι δικές σου ανάγκες απέναντι στις δικές μου, ε; Κέρδισες εσύ...

Μια κλαίω, μια γελάω και οι μέρες περνάνε... Θέλω να μετατρέπω τον χρόνο σε ώρες πια κι όχι σε μέρες, γιατί το "5 μέρες ακόμη" μου φαίνεται πολύ λίγο! Ακόμα υπάρχουν στιγμές που τρελλαίνομαι και αρνούμαι να το πιστέψω... Είμαστε πολύ μαζί στη δουλειά και αναρωτιέμαι πώς θα 'ναι η απουσία αυτών των σκηνών. Κλαίω όσο το δυνατόν λιγότερο, για να νιώθεις πως είμαι δίπλα σου, πρόθυμη να σε στηρίξω όποτε το χρειαστείς, αλλά έχω και τις αδύναμες στιγμές μου... Μέσα μου; Πεθαίνω κάθε μέρα, κάθε στιγμή!!

Far away...

...και μου λες "κάνε λίγη υπομονή να δούμε πώς θα είναι, μπορεί να μην αντέξω και να γυρίσω, μπορεί να μην αντέξεις εσύ και να έρθεις εδώ", ενώ εγώ σκέφτομαι συνεχώς ότι δεν έχουμε χρόνο, μας τελειώνει κι τον λιγοστό που μας μένει, κάθεσαι και τον ξοδεύεις εκεί που θα είσαι για το υπόλοιπο της ζωής σου! 

Κι αν πριν αγχωνόμουν μόνο για τα σαββατοκύριακα που πέρναγες μαζί τους, φαντάσου τώρα που θα είστε συνέχεια μαζί... Είμαι χαμένο χαρτί, έτσι δεν είναι; Ποτέ δεν με γούσταρε κανείς τους κι ακόμα περισσότερο τώρα που δεν θα σε ακολουθήσω εκεί... Θα είμαι "αυτή που είναι μακριά" ενώ "υπάρχουν τόσες γυναίκες εδώ τριγύρω" και το ξέρω... 

Αχ ρε μωράκι μου, αν όντως περνάς - πέρναγες - τόσο καλά μαζί μου, μείνε εδώ! Ας νικήσω μια φορά κι εγώ... Ας νικήσουμε εμείς! Λες ότι είμαι η ζωή σου, αλλά δεν έχω κανένα τρόπο να σε κερδίσω από την...ζωή που επιλέγεις...  "Δεν σε χόρτασα ποτέ μου, όλα ήταν μια στιγμή..."

Γιατί;;;

Με βάζουν όλοι γύρω μου να τους υποσχεθώ πως δεν θα πάρω καμία βιαστική απόφαση, να βάλω σαν όριο χρόνου τον ένα μήνα, πριν καταλήξω στο οτιδήποτε και συμφωνώ μαζί τους... Ένα μεγάλο μου κομμάτι θέλει να μην σου απαντάει στα τηλέφωνα, να μην έρθει σε καμία επαφή μαζί σου, να μην ανταποκριθώ σε καμία σου προσπάθεια επικοινωνίας μαζί μου και να σε αφήσω να βγεις έτσι από την ζωή μου... Θα κλάψω αμέτρητες βραδιές, αλλά θα έχω αποχωρήσει οριστικά. Και μετά... ο χρόνος θα κάνει τα δικά του, θα με βοηθήσει όπως και παλιότερα και κάποια στιγμή θα συνέλθω... 

Είναι όμως κι εκείνο το μικρό μου κομμάτι, που λειτουργεί με την καρδιά και δεν μπορεί να κάνει τίποτα από όλα αυτά... Κάθε φορά σου απαντάω στο τηλέφωνο, συνεχώς τρέχω να σε δω, σκεπτόμενη πως ακόμα κι αν είναι οι τελευταίες μας φορές, θέλω να σε χορτάσω. Βιώνω στο μυαλό μου την μέρα που θα μαζεύεις τα ρούχα σου κι εγώ θα σε βοηθάω... Πώς θα το κάνω αυτό Χριστέ μου; Πώς;;; Όλα μένουν στη μέση... Από Σεπτέμβρη θα βάφαμε το σπίτι σου, θυμάσαι; Μέσα Οκτώβρη θα έπαιρνες το αμάξι για να φτιάξω τον κήπο μου, θυμάσαι; Πού θα πας;

Γιατί πάλι κερδίζει αυτή απέναντί μου; Τόσοι καυγάδες, τόσο κλάμα για το συγκεκριμένο τόπο κι όμως τελικά κερδίζει εκείνη... Γιατί; Δεν το πιστεύω πως μου συμβαίνει αυτό! Δεν το πιστεύω! Γιατί; Γιατί πάλι σε μένα; "Μ' απογοήτευσες πολύ, αλλιώς το είχα ονειρευτεί για μας τους δυο..." 

...αλλιώς τα είχα ονειρευτεί...

Μουδιασμένη

Αυτό λοιπόν εννοούσαν όταν έλεγαν πως ό,τι κάνω θα το βρω από τον Θεό... Με πέτυχε η οργή Του... Σηκώθηκα το πρωί και ήθελα να ήταν ένα κακό όνειρο, ένας εφιάλτης... Κοίταξα τα πρησμένα μου μάτια στον καθρέφτη και η ελπίδα εξατμίστηκε... Οι άνθρωποι ανακάλυψαν την ελπίδα για να τους δίνει δύναμη να αντέξουν την επόμενη μέρα, λένε... Όταν κι η επόμενη όμως είναι δύσκολη; Πού βρίσκεις κουράγιο να σηκωθείς από το κρεβάτι; Περιφέρομαι μέσα στο σπίτι σαν νεκρή... Τίποτα δεν έχει σημασία πια... Νιώθω τόσο μουδιασμένη και αδύναμη για το οτιδήποτε...

Όλο το βράδυ είχα αγκαλιά μου τον τίγρη σου. Θυμάσαι; Μου τον είχες πάρει από το Mall κάποιο βράδυ, για να σε συγχωρήσω επειδή είχες πάει στο μαγαζί σου και είχες μείνει πολλές μέρες. Τώρα πώς θα ξελασπώσεις; Πώς θα συγχωρήσω την φυγή σου αυτή; Το δρόμο που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στο τέλος μας; Πώς; 

Δεν μπορώ να το πιστέψω ότι μας συμβαίνει αυτό! Είμαι ακόμα σοκαρισμένη; Δεν ξέρω, αλλά δεν μπορώ! Κι εσύ επιμένεις και λες πως θα είσαι κοντά μου, κι ας είσαι μακριά... Πώς ακριβώς θα το κάνεις αυτό, μου λες;;; Που, ακόμα και σήμερα που ξέρεις πόσο χάλια είμαι, και σε έχει συνεπάρει η δουλειά σου εκεί και έχεις να με πάρεις κάμποσες ώρες! Πόσες τέτοιες φορές θα υπάρξουν; Και πόσες άλλες που δεν θα ξέρεις καν τι έχω, αν έχω κάτι και θα θέλω απεγνωσμένα να με πάρεις, αλλά εσύ δεν θα είσαι διαθέσιμος; 

Μην φύγεις, σε παρακαλώ... Μην τα γκρεμίσεις όλα, αν όντως με αγαπάς, μείνε μαζί μου. Σε παρακαλώ... 

Απο(χωρισμός)???

Αυτή ακριβώς την στιγμή φοβόμουν - έτρεμα!! - όταν έλεγα πέρσι στο λολάκι μου "τι θα κάνω όταν μου ανακοινώσει πως φεύγει από την Αθήνα;"... Ποτέ δεν θα μάθεις πόσα βράδια με άγχωνε και ξαγρυπνούσα και σκεφτόμουν πως θα έπρεπε να σε αφήσω πριν το κάνεις εσύ... Και να που συμβαίνει και τελικά το αποφάσισαν άλλοι για μας...

Σκέφτομαι πως για δεύτερη φορά αυτή η εταιρεία με πληγώνει διώχνοντας κάποιον δικό μου άνθρωπο, αλλά φυσικά το περσινό δεν πλησιάζει καν αυτό που νιώθω τώρα! Ok, το υποψιαζόμουν, έκλαψα και μόνο με την σκέψη, αλλά η ελπίδα ποτέ δεν σταμάτησε μέσα μου... Μέχρι και τάμα έκανα, να φανταστείς! Κι όμως σήμερα σε απέλυσαν... Και σταμάτησε η καρδιά μου για μερικά λεπτά... Και μετά... τίποτα! Δεν άκουγα τι μου έλεγαν, δεν με ενδιέφερε πια... "Κανείς δεν χάνεται" και "Όσοι φεύγουν είναι καλύτερα από αυτούς που μένουν" μπαινόβγαιναν στα αυτιά μου με τρελή ταχύτητα εναλλαγής, αλλά ήταν να σα ήμουν έξω από το σώμα μου... Δεν μπορούσα να το δεχτώ πως αυτό συνέβαινε σε μένα... Σε σένα... Σε μας...

Μου είχες πει να μην κλάψω, αλλα δεν τα κατάφερα και... δεν έχω σταματήσει από εκείνη την στιγμή... Και μου λες πως με αγαπάς και είμαι η ζωή σου και θα είμαστε για πάντα μαζί κι ότι δεν θα μας χωρίσει η απόσταση, αλλά δεν μπορώ να σε πιστέψω... Με ξέρω, δεν είμαι φτιαγμένη για σχέσεις από απόσταση και το ξέρω καλά... 

... Και κάθομαι μόνη στο σπίτι και μου έρχονται στο μυαλό όλες μας οι στιγμές... Εσύ να έρχεσαι να με παίρνεις από το σπίτι για να βγούμε, εγώ να παρκάρω σπίτι σου, τα πρωινά που ξυπνάμε μαζί, ο καφές που σου φτιάχνω... Όλα, όλα... Όλα όσα σταματούν εδώ...

Και με παίρνεις συνέχεια τηλέφωνο για να δεις αν κλαίω ακόμα και στενοχωριέσαι και προσπαθείς να με πείσεις για όσα επιμένεις να μου λες... Κι όλο θέλω να σου φωνάξω να μην με αφήσεις, να μην πας εκεί, ότι θα είναι το τέλος μας, αλλά δείχνεις να μην καταλαβαίνεις καν τι προσπαθώ να πω... Κι άλλες σκηνές στο μυαλό μου... Όταν πήγαμε στο πανηγύρι, στο βίντεο κλαμπ με την μηχανή, που σε κορόιδευα για την... σπουδαία βόλτα που με πήγαινες, τότε που πήγαμε στη Χαλκίδα, στην Εύβοια, το σινεμά που όλο πηγαίνουμε κι ας έχουμε καιρό να πάμε... Είναι τόσα πράγματα που δεν κάναμε, επειδή ήμασταν κουρασμένοι και τόσος λίγος ο χρόνος μας πια για να τα κάνουμε όλα... Τόσος λίγος...

Και μου ζήτησες να σου κάνω την χάρη και να δώσω μία παράταση στο ξέσπασμά μου αυτό μέχρι τις διακοπές μας. Και συμφώνησα, αλλά δεν μπορώ τελικά, συγνώμη αλλά δεν μπορώ...

Πώς μπορώ να σε... πετάξω έτσι από την ζωή μου; Γιατί αυτό θα συμβεί κι ας μην θέλεις να το παραδεχτείς ή ας μην στο επιτρέπει η μόνιμη αισιοδοξία σου! Θυμάσαι όλες αυτές τις φορές που σχόλασα αργά κι ερχόμουν σπίτι σου για "ένα ποτό"; Ή εκείνες που ήθελα να μιλήσουμε για την δουλειά ή τα οικογενειακά μου ή οτιδήποτε άλλο με απασχολούσε; Πώς θα με αφήσεις; Πώς; Με ποιον θα μιλάω; Ποιος θα είναι ο άνθρωπός μου τώρα; ΠΟΥ θα είναι; 

Ας με άκουγες ρε γαμώτο! Μην φύγεις, με ξέρω σου λέω, δεν είμαι εγώ για τέτοια... Μείνε εδώ να παλέψουμε μαζί και να νικήσουμε, σε ικετεύω... Μην μας διαλύσεις, είμαστε τόσο δυνατοί μαζί... Τόσο δυνατοί... "Τίποτα δεν μπορεί να μας χωρίσει" μου είπες "αν δεν το θέλουμε εμείς". Μην φύγεις τότε, μην πας εκεί... Μην μας αφήσεις!

...Νομίζω πως θα τρελαθώ από στιγμή σε στιγμή, θα μου στρίψει! Δεν το αντέχω όλο αυτό, είναι πολύ... μεγάλο... Και στο είχα πει ρε λολάκι μου τότε, πέρσι : αν τελειώσει και μαζί του, θα τελειώσω κι εγώ... 

 

Ό,τι πεις, δεν μπορείς να το πάρεις πίσω...

Και ξέρεις ποια είναι η πλάκα; Ότι εγώ καμία διάθεση δεν είχα για να σου κάνω μία τέτοια κουβέντα! Κάτι μου συνέβη εκεί που σε περίμενα 20 λεπτά κάτω από το σπίτι μου. Ίσως να είχα και περίεργα κέφια από το απόγευμα που με γίωσες έτσι μπροστά στους γνωστούς-άγνωστους φίλους-πρώην συναδέλφους σου, δεν ξέρω. Ίσως βούησαν καμπανάκια μέσα μου οι απόψεις φίλων-γνωστών... Πάντως η κουβέντα πήγε εκεί χωρίς να το καταλάβω! Κι επίσης χωρίς να το καταλάβω είπες το χειρότερο - ίσως - που μου έχουν πει ποτέ : Δεν θέλω να μείνω μαζί σου.

Και το είπες τόσο ξεκάθαρα και αδίστακτα, όσο μόνο η αλήθεια λέγεται... Όσο κι αν με πονάει αυτή η σκέψη... Κι ένιωσα σαν να με βομβάρδισες! Ειλικρινά δεν ξέρω αν εγώ θα ήθελα να συζήσουμε, αν είμαι έτοιμη για κάτι τέτοιο, αλλά το να σου δηλώνουν πως δεν το επιθυμούν,  είναι τουλάχιστον μαχαιριά στην καρδιά...

Και δάκρυσα και στενοχωρήθηκες, αλλά δεν μπορούσα να κάνω κάτι πια, ήταν αργά... Κι εσύ δεν μπορούσες να κάνεις ή να πεις κάτι, τα είχες ήδη πει όλα για μένα... Και ότι το έχεις ξανακάνει, να συζήσεις με το ζόρι και θέλεις όταν το ξανακάνεις να είσαι σίγουρος κι άλλα τέτοια... Αλλά ξέρεις κάτι; Κι εγώ το έχω ξανακάνει! Παράτησα ολόκληρη την ζωή μου, την πόλη που τόσο λατρεύω, τους φίλους μου, τα πάντα! Κι εγώ δεν θέλω να είμαι σίγουρη όταν το ξανακάνω : ΕΓΩ δεν θα το ξανακάνω!

Γιατί ΤΙΠΟΤΑ δεν είναι όπως το άφησα! Γιατί η δουλειά που είχα ίσως να ήταν καλύτερη και πιο σταθερή από αυτή που έχω τώρα! Γιατί μέσα μου δεν θα είχα τόσες συνεχόμενες εναλλαγές απόψεων! Γιατί οι φίλοι μου... δεν είναι πια φίλοι μου : τους έχασα! Την ίδια μου την ζωή έχασα, αλλά δεν θα μπορέσεις να το καταλάβεις ποτέ αυτό, γιατί εσύ με γνώρισες μετά την... κρίση!

Και συγνώμη αν νιώθω ότι χάνω χρόνο, αλλά έχω χάσει ηδη αρκετό και δεν γυρνάει πίσω όσο κι αν το θέλω... Όσες φορές κι αν έχω ονειρευτεί ότι το "παίρνω" πάλι από την αρχή το παιχνίδι, στα ίδια είμαι μόλις ξυπναώ! "Όνειρο ήταν" λέω και συνεχίζω... Και ξέρεις και κάτι ακόμα; Κι εγώ νιώθω ότι με κατέστρεψε ο πρώην μου, αλλά με βοήθησες και το προσπέρασα! Πρέπει κι εσύ να το προσπεράσεις! "Just let it go" που λένε κι οι ξένοι... Εγώ δεν είμαι η πρώην σου ούτε εσύ είσαι ο δικός μου πρώην - ευτυχώς!  

... Και μετά τις σημερινές αποκαλύψεις, ένα μόνο είναι σίγουρο : δεν θα ξανακάνω ΠΟΤΕ  αυτή την κουβέντα! Άμυνα; ΝΑΙ! Με όλα τα μέσα! Θα κάθομαι στα αυγά μου κι όπου βγει, όσο αντέξω ή αντέξεις εσύ! Γιατί κάποιος από τους δύο θα λυγίσει, αυτό είναι το μόνο σίγουρο! Το θέμα είναι ποιος θα το κάνει πρώτος...