Ποιος δρόμος;;;;

... κι επέμεινα, να το ξέρεις... Σε σκέφτομαι τόσες μέρες, δεν στο δείχνω όσο θα ήθελα γιατί δεν τρέχει κάτι υποτίθεται, αλλά τρελλαίνομαι! Και σου στέλνω και το δωράκι σου και θέλω να μείνεις εσύ μέσα μου για κάμποσο καιρό ακόμα, αλλά... παραμένεις μακρυά... δυστυχώς...

Ένα ψέμα είναι όλο αυτό, μία ουτοπία,"κάτι να απασχολεί το μυαλό μου" έλεγα και ζήταγα παλιότερα και μόνο αυτό είσαι, το ξέρεις και το ξέρω... Σε αγαπάω, αυτό είναι σίγουρο και το ξέρεις κι εσύ πια, αλλά... δεν γίνεται, καταλαβαίνεις;;; Καταλαβαίνεις άραγε; Το σκέφτεσαι όσο εγώ;;;

Βγήκα με κάποιον την προηγούμενη εβδομάδα, γνώρισα κάποιον απόψε, θα βγω με κάποιον άλλον την Κυριακή... Η ζωή μου δεν αλλάζει, αυτή ήταν κι αυτή παραμένει... Όλο εκπλήξεις μου επιφυλάσσει κι όσο το ξέρω, άλλο τόσο ξαφνιάζομαι όταν συμβαίνει...  Με την διαφορά ότι πια ξέρω πολύ καλά τι γίνεται, τι κάνω, πώς λειτουργώ... Δεν συνέβη απλά το ότι δεν είμαι με κάποιον τόσο καιρό, εγώ μόνη μου το αποφεύγω... "Δεν θα με ξαναπληγώσει κανείς" λέω και ξαναλέω, αλλά δεν είναι επειδή έμαθα να προσέχω, αλλά επειδή δεν αφήνομαι πια... Πώς την πάτησα έτσι, ε; Κι όμως! Αυτό κάνω, τόοοοοοοοοσο καιρό αυτό ΑΚΡΙΒΩΣ κάνω ρε γαμώτο... Γνωρίζω κάποιον, του αρέσω, μου αρέσει και μένα και μετά τα παρατάω όλα, εγκαταλείπω το παιχνίδι για να μην πληγωθώ... Άργησα να το καταλάβω, άργησα να το αναγνωρίσω, αλλά αυτό συμβαίνει... Και δεν τελειώνει ποτέ...

Κι όσο όλοι λένε για μένα "θα τον βρει τον δρόμο της, πάντα τον βρίσκει" εγώ πλέον ξέρω πως... δεν θα τον βρω... Θα συνεχίσω να βολεύομαι με "ανοιχτές σχέσεις" κι "ελεύθερα παιχνίδια" κι όποια άλλη ορολογία υπάρχει προκειμένου να μην μπορέσει κανείς να με δει,να με γνωρίσει πραγματικά, να βρει τα κουμπιά μου, να με μάθει... Γιατί όταν σε μάθει ο άλλος, ξέρει ακριβώς τι να κάνει για να σε πληγώσει και... δεν το'χω, απλά δεν γίνεται πια! Δεν θα υπάρξει άλλη φορά, όχι γιατί θα το προλάβω, αλλά γιατί δεν με αφήνω... Δυστυχώς ή ευτυχώς αυτό κάνω συνεχώς... Και περνάει ο καιρός κι ούτε τον δρόμο μου βρίσκω, ούτε παίρνω κάποια κατεύθυνση. Κύκλους κάνω συνεχώς και πάλι εδώ βρίσκομαι... Εδώ, στο μηδέν...

Please keep talking!!!!

... έπρεπε να φύγω πρώτα για να μιλήσεις τελικά... Πάντα έτσι γίνεται, γιατί περίμενα κάτι διαφορετικό - άραγε - αυτή την φορά;;; Και με πήρες και μιλήσαμε και γελάσαμε και μετά έκλαψα μόνη μου, γιατί... ήταν πολλές οι μέρες... Γιατί δεν ήταν σαν τις άλλες τις φορές... Γιατί με έψαχνες, γιατί νοιαζόσουν, γιατί... ήσουν εκεί για μένα...

Και μπορεί για ακόμα μία φορά να μην είπαμε κάτι που να δίνει συνέχεια σε όλο αυτό, αλλά δεν έχουμε τελειώσει και το ξέρουμε κι οι δυο... Τι νόημα έχει, θα μου πεις;;; Κανένα απολύτως, απλά να... ένιωσα κάτι, καταλαβαίνεις;;;; Όπως και πέρσι, αλλά στο καλύτερό του, γιατί... είμαστε κι οι δυο αλλιώς πια... Επικοινωνούμε με τα μάτια, μιλάμε χωρίς λέξεις, με νιώθεις μονίμως...

Και θέλω να ξαναέρθω το συντομότερο δυνατό! Ενώ είπες πως θα έρθεις κι εσύ για 2-3 μέρες, δεν μπορώ να περιμένω, αλλά ξέρω πως ΑΥΤΟ ακριβώς πρέπει να κάνω...  Υπομονή, αυτό που μου λείπει τόσο πολύ κι όμως να που χρειάζεται. Κι από την άλλη, δεν είναι πως μου είπες κάτι σχετικό, μόνη μου το εκλαμβάνω από τα συμφραζόμενα... Θέλω να σε ακούσω, να μου μιλήσεις, να με πειράξεις, να γελάσουμε, αλλά δεν σε παίρνω. Δεν έχει νόημα κι έχω κάνει πολλά... τέτοια φέτος! Τόσα που αρκούν και για την επόμενη χρονιά... Δυστυχώς...

Κρατάω όσα είπαμε, είτε με λόγια είτε με πράξεις και δεν ζητάω κάτι παραπάνω - για πρώτη ίσως φορά στην ιστορία μου. Δεν ζητάω, δεν μαλώνω, δεν ξεφτυλίζομαι για κάτι που επιθυμώ πάρα πολύ, απλά θα περιμένω. Τι; Να ζήσω όσα έχει να μου φέρει ο τροχός! Κι αν είναι να κολλήσουμε περισσότερο, απλά θα συμβεί, αλλιώς; Απλά θα ξεχάσει ο ένας μας τον άλλον...

Σιωπή...

"Καλά ήταν" είπες... Μόνο αυτό... Κι ας ήθελα τόσα περισσότερα να ακούσω, πάλι μέσα στο μυαλό μου ήταν όλα... Πάλι τα φαντάστηκα μάλλον, ήθελα τόσο πολύ να τα ζήσω που το πίστεψα... Για ακόμα μία φορά...

Και έβλεπα άλλα στα μάτια σου - ή μήπως ήθελα να τα δω τελικά; Τι σημασία έχει; Δε με ρώτησες καν τι ώρα πετάω και στο μυαλό μου - το μικρό αυτό και χαζό μυαλό μου - σε φαντάστηκα μέχρι και στο αεροδρόμιο να έρχεσαι... Πόσο χαζή, ε; Σεξ ήταν και μόνο αυτό, το ήξερα από την αρχή, εγώ το ξεκίνησα, γιατί περίμενα περισσότερα; Γιατί ένιωσα;;; Γιατί μου ξύπνησες πάλι την ανάγκη που έχω, την ελπίδα που σιγοκαίει μέσα μου; Γιατί μου θύμησες ΠΑΛΙ όσα θέλω να μείνουν ξεχασμένα; Γιατί έμπλεξα ΠΑΛΙ μαζί σου; 

Ένα ευχάριστο διάλειμμα ήμουν και τίποτα παραπάνω και το ίδιο θα έπρεπε να ήσουν και για μένα, αλλά γιατί δεν το κατάφερα αυτό;;; Γιατί ρε γαμώτο;;; Και δεν μπορεί να έκανα ΠΑΛΙ λάθος, αποκλείεται! Κάτι παραπάνω θα ήθελες να πεις, αλλά κρατήθηκες...  Το ξέρω, το πιστεύω, δεν μπορεί να πέφτω πάλι έξω! 

Πάλι η σιωπή τα σκεπάζει όλα... Πάλι δεν είπα όσα ήθελα γιατί φοβήθηκα, κι ίσως γι'αυτό δεν άκουσα όσα χρειαζόμουν...

Δεν θέλω να φύγω ρε γαμώτο, τι έγινε πάλι; Πώς τα σκάτωσα πάλι έτσι;;;

Σιωπή - Ξύλινα Σπαθιά

Ρελαντί

Μένω μέσα τελευταία. Αυτό έχω ανάγκη κι αυτό κάνω. Με κούρασαν όλοι και όλα και θέλω να μείνω μόνη με μένα να τα πούμε λιγάκι, μιας κι έχουμε καιρό να το κάνουμε αυτό...Χάθηκα πάλι νομίζω, μπερδεύτηκαν τα δικά μου θέλω με των γύρω και φέρθηκα περισσότερες από "κάποιες" φορές τρελά, πλήγωσα ανθρώπους που με αγαπάνε και νοιάζονται για μένα κι ένιωσα ακόμα περισσότερο μόνη, με την σκέψη πως εγώ το προκάλεσα αυτό...

Έχω γνωρίσει τόσο κόσμο φέτος, μα τόσο κόσμο! Άντρες κυρίως, μην γελιόμαστε. Έχω βγει τόσα "πρώτα ραντεβού" όσα δεν θα μπορούσα ποτέ! Και τι έγινε; Κανένας δεν άξιζε για δεύτερο... Ή δεν το είδα, κι αν άξιζε... Δεν με ενδιέφερε νομίζω να το δω... Έτρεχα πάλι... Όπως πέρσι.

"Είσαι της σχέσης, ε;" με ρώτησε κάποιος πρόσφατα και απάντησα μέσα από την καρδιά μου όσο πιο  ειλικρινά γινόταν. "Δεν με νοιάζει πώς λέγεται, ποια είναι η ταμπέλα" είπα "Μπορεί να το λένε σχέση, dating, fucking ή... it's complicated - επιρροή από το facebook - δεν με νοιάζει καθόλου ο τίτλος που θα του δώσω, όσο περνάω καλά και μου ταιριάζει. Μπορεί να βγαίνουμε, να περνάμε καλά και να αρχίσω να δένομαι μαζί σου, ενώ εσύ δεν είσαι σε παρόμοια θέση. Θα σταματήσω να περνάω καλά και θα φύγω απλά, γιατί πια αυτό που θα έχουμε δεν θα μου ταιριάζει. Μπορεί να συμβεί και το ακριβώς αντίθετο."

Κι έτσι είναι τελικά... Πέρασα τόσο καιρό, απομακρύνοντας ανθρώπους δηλώνοντας πως δεν με ενδιαφέρει κάτι πρόσκαιρο κι ότι αναζητώ την σταθερότητα, ενώ δεν είμαι καθόλου μα καθόλου σίγουρη πως αυτό ψάχνω τελικά...

Δεν θεωρώ πως ξέρω τι θέλω, τι χρειάζομαι, τι έχω πραγματικά ανάγκη, νιώθω τελείως μα τελείως χαμένη και είμαι μόνο στην αρχή του δρόμου που πρέπει να περπατήσω, αλλά θα φτάσω στο τέλος του κάποια στιγμή, αυτό είναι σίγουρο!

Τώρα έχω ανάγκη λίγο... ρελαντί... Χαλαρούς ρυθμούς και ηρεμία... Χρειάζομαι να με ακούσω κι όσο τρέχω, δεν πρόκειται να συμβεί αυτό. Και... τρέχω εδώ και τόσο πολύ καιρό ρε γαμώτο! Νομίζω κουράστηκα πια...

Φυγή!!

"Πρέπει να ξεκολλησεις!"...
"Ξεκόλλα πια!!"
...όλοι το ίδιο φωνάζουν, αλλά δεν υπάρχει διακόπτης τελικά κι αν υπάρχει δεν τον βρίσκω πουθενά!
Εκείνος παντρεύτηκε και περιμένει παιδί... Υιο... "Ξανθό με μπουκλάκια" μου έλεγε... Και τώρα θα το αποκτήσει... Με κάποια άλλη φυσικά...
Και ξέρω πως δεν με πειράζει που είναι καλά, ο εγωισμός μου, ο αιώνιος αυτός εχθρός είναι που με πονάει... Πώς προχώρησε; Πώς; Πώς... όλα αυτά; Πώς δεν με σκέφτεται πια... καθόλου;;; Και ΝΑΙ, πονάει, σκοτώστε με, τι να κάνω; Με πονάει γαμώτο! Όλοι είναι τακτοποιημένοι, ευχαριστημένοι από το πώς τους τα έφερε η ζωή, χαίρονται, ζουν! Κι εγώ; Εγώ, βγαίνω 7 "πρώτα ραντεβού" σε 10 ημέρες και δεν θέλω κανένα δεύτερο...
Και τι θέλω τελικά; Γιατί κανείς δεν... "κάνει"; Σε όλους κάτι βρίσκω να με ενοχλεί, όλοι κάτι έχουν λάθος... Ποιο είναι το πρόβλημα τελικά, ξέρει κανείς;;;
Μένω τόσο κολλημένη με κάποια πράγματα... Πράγματα που για άλλους ακούγονται αστεία, αλλά ΜΟΝΟ αυτά με νοιάζουν! Θέλω να περνάνε οι μέρες, να ΤΡΕΧΟΥΝ χωρίς σταματημό, να μην περισσεύει χρόνος να σκεφτώ, να μην με νοιάζει τίποτα! Ούτε εκείνος που προχώρησε, ούτε κανένας άλλος και το τι κάνει, γίνεται;;;
Πλησιάζει Σεπτέμβρης, ο μήνας των αλλαγών, και πάλι θέλω να τα τινάξω όλα στον αέρα και να φύγω! Να φύγω Θεέ μου, όσο πιο μακριά γίνεται... Και βλέπω και τα σημάδια και κολλάω σε αυτά - ό,τι κι αν μου λένε - τα παρατηρώ... Γιατί ένα χρόνο τώρα τίποτα δεν έχει γίνει να με κρατήσει; Μήπως όλα οδηγούν στη φυγή;
Να φύγω Θέε μου, να φύγω, όσο πιο μακριά γίνεται, μπας και ξεχάσω... Γιατί όλα εδώ με πληγώνουν, με σκότωσαν, με τέλειωσαν... Δεν θέλω να τα ξαναδώ!

Me, myself and I

Κάποτε μου είχες πει "αν δεν έχει αυτό που αγαπάς, αγάπα αυτό που έχεις, δηλαδή εσένα" και το κράτησα... Προσπάθησα να το εφαρμόσω χιλιάδες φορές, άλλες τα κατάφερα, άλλες όχι, αλλά σήμερα δεν μπορώ λολάκι μου... Απλά δεν μπορώ... 

"Ξέρεις πόσες φορές έχεις ξεκινήσει πρόταση με το "γνώρισα κάποιον..." "με ρώτησαν σήμερα, εννοώντας πως δεν θα έπρεπε να έχω προβλήματα! "Για καπνό πας και γνωρίζεις τον οποιονδήποτε!" συνέχισαν... Ποιον γνωρίζω όμως και τι θα σημαίνει για μένα, έχει καμία σημασία; 

Δεν μπορώ λολάκι, κουράστηκα! Δεν με αγαπώ πια, με σιχαίνομαι για την ακρίβεια! Δεν είναι όλοι οι άλλοι σκάρτοι, ΕΓΩ κάνω κάτι λάθος, αλλά τι; Ποιος θα μου πει, ποιος θα φανεί άντρας αρκετά, ώστε να μείνει να μιλήσει; Έχω τόσες απορίες, τόσες ερωτήσεις, πώς θα πάρω απαντήσεις;;;

Άντε γεια!!!

"Με θέλεις;" επιτέλους τον ρώτησε... "Με θέλεις ή δε με θέλεις; Είναι απλό!"

Εκείνος κοίταζε τον τοίχο απένταντί του, μιας και του είχε επιβάλει να κλείσει την τηλεόραση...

Ήθελε να τελειώνει, ό,τι ήταν να ειπωθεί, θα λεγόταν και θα ξεμπέρδευε, έτσι είχε αποφασίσει... 

Της είπε ότι την ήθελε αλλά... Τον έκοψε, δεν την ενδιέφερε το "αλλά" του, δεν της καιγόταν καρφάκι... "Δεν σε θέλω εγώ πια όμως" είπε "όχι αυτό που έχεις γίνει, θέλω τον άλλον που γνώρισα"... 

Της είπε διάφορα... Ότι "έφαγε φλασιά", ότι "μπερδεύτηκε και θέλει να τα τακτοποιήσει μέσα του", ότι "λυπάται αν με πλήγωσε"... Εκεί τον έκοψε! Γιατί... κανείς δεν μπορεί να την πληγώσει πια και καλό είναι να το μαθαίνουν! Το ξεπέρασε αυτό το σημείο όταν γλύτωσε το τρελάδικο πέρσι το καλοκαίρι... Κι από τότε, κανένας ποτέ δεν θα μπορέσει να την ξαναπληγώσει! Δεν είναι πια ανοιχτή, ξέρεις, δεν δίνει καν την ευκαιρία 100% σε κανέναν!

Μέσα της είχε ήδη τελειώσει, οι απαντήσεις ήταν κάτι που ζήταγε ο εγωισμός της και μόνο αυτό, τίποτα άλλο! Είχε ήδη διαγράψει τον αριθμό του, προς αποφυγή βραδινού μεθυσμένου προσβλητικού μηνύματος και βάδιζε σίγουρη προς την μοναξιά της! 

____________________________________________________________________________

Και ΝΑΙ, σε γουστάρω, ένας Θεός ξέρει πόσο, αλλά ήμουν μέχρι εδώ! "Όταν σου λείπω, θυμήσου ότι με άφησες να φύγω...". Τελείωσε, μου τέλειωσε, τι να κάνω; Δεν με ενδιαφέρει να βοηθήσω ΑΚΟΜΑ έναν να τα βρει με τον εαυτό του. Τις απαντήσεις μου ήθελα, που τις ήξερα, αλλά ήθελα να ακούσω κάποια πράγματα, το χρειαζόμουν και τώρα είμαι ok! Καλά να περνάς, να τα βρείς με σένα εύχομαι και να είσαι καλά, γιατί στην τελική, καλά περάσαμε! Αλλά το γάμησες κι ίσως έτσι έπρεπε να γίνει για να θυμηθώ ποια είμαι και πού πατάω και πού βρίσκομαι!!! Άντε γεια!!!

Η άλλη πλευρά

Είναι τόοοοοοσο διαφορετικός ο τρόπος που τα βλέπουμε όλα! Μα τόσο διαφορετικός... Σε σοκάρει ώρες-ώρες...Σαν να βλέπεις πως τα 2 φύλα δεν μπορούν με τίποτα να επικοινωνήσουν και προσπαθούν μάταια τόσα, μα τόσα χρόνια... Άλλα λέω εγώ, ενδεχομένως άλλα εννοώ κι άλλα καταλαβαίνουν οι άλλοι... Πόσος χαμένος χρόνος... Τόσες εργατοώρες για πέταμα, πραγματικά!

Και είπα το "άντε γαμήσου πια!" τελικά... Μέσα μου, δεν το φώναξα, εσύ δεν το ξέρεις, αλλά το είπα και πρέπει να το μάθεις... Δεν πρόκειται να σε αφήσω να εξαφανιστείς έτσι απλά, το ξέρεις; Θα το μάθεις! Δεν θα είσαι ακόμα ένας που πήγε για τσιγάρα ενώ δεν καπνίζει, τέλειωσε αυτό το αστείο! Το βαρέθηκα, με κούρασε, δεν το δέχομαι πια! Όχι στην ηλικία μας!

Θα πάρω απαντήσεις... Θα μου δώσεις όσα χρειάζομαι και για όλους τους άλλους που προηγήθηκαν, να το ξέρεις... Μέχρι να μου πεις "νιώθω άσχημα, θέλω να φύγεις από το σπίτι μου", εγώ θα είμαι εκεί και θα επιμένω! Κι ό,τι βγει, ό,τι προκύψει! Δεν έχω να χάσω τίποτα, δεν υπάρχει τίποτα για να χαθεί, οπότε δεν με νοιάζει ΑΠΟΛΥΤΩΣ τίποτα!

Την πάτησες; Ναι, την πάτησες, αλλά δεν με νοιάζει! Εγώ θα είμαι ok το επόμενο πρωί κι αυτό έχει σημασία, μόνο αυτό! Έχεις επηρεάσει ολόκληρο το νευρικό μου σύστημα, με έχεις τρελάνει και δεν έχεις πάρει γραμμή! Γιατί; Για να μην πιεστείς, να μην νιώσεις το βάρος μου, να μην... Έ όχι, συγνώμη, δεν είσαι ο μπέμπης, φτάνει πια! Και στην τελική, 40 κιλά είμαι, δεν θα πάθεις και κάτι τρομερό να με νιώσεις!

Δεν με γνώρισες ποτέ έτσι, δεν ξέρεις πως υπάρχει αυτή η εκδοχή μου, αλλά ΝΑ που υπάρχει! Και θα την γνωρίσεις, λυπάμαι... Ένα μήνα τώρα έχω νεύρα, δεν ξέρω τι θες, δεν ξέρω τι στο διάβολο γίνεται, ε, τώρα θα μάθω! Το απαιτώ, δεν το ζητώ κι ό,τι θέλεις πες μου εσύ! Τέλειωσε και θα το τελειώσω εγώ με τον δικό μου τρόπο... Λυπάμαι... Η άλλη μου πλευρά είναι πιο ισχυρή από αυτήν που γνώρισες, μάλλον γιατί είναι κι η αληθινή... Λυπάμαι...

Πού πήγε ο άντρας;;;

Δεν υπάρχει κανείς να πει "στα 'λεγα" ή κανένας να κατηγορήσω για να ξαλαφρώσω λίγο. Κανέναν δεν άκουσα κι έκανα 100% ό,τι ήθελα... Κι όταν άλλαξες, πάλι κανείς δεν μου είπε να σε αγνοήσω ή να σε παρατήσω ή κάτι εναντίον σου τέλος πάντων... Δεν το θυμάμαι, άρα δεν έγινε!
Έκανα ακριβώς ό,τι ήθελα με σένα, έπραξα εντελώς μόνη μου, είδες το 100% του εαυτού μου κι αν δεν σε κέρδισα, φταίω μόνο εγώ και κανείς άλλος! Ίσως αυτό να είναι που πονάει τόσο...
Και ναι, σου μίλησα, και ναι, είπα όσα ήθελα να ακούσεις, αλλά όχι, εσύ δεν είπες τίποτα... Με άφησες να πιστεύω πως όλα είναι τα ίδια, ότι δεν έχει αλλάξει τίποτα και θα ήθελα να μάθω το γιατί, μπορείς;
Γιατί εσύ κι όλοι οι όμοιοί σου επιλέγουν αυτό το παιχνίδι; Γιατί να καταστρέψεις κάποιον που νοιάστηκε; Γιατί; Και δεν με κατέστρεψες, μην υπερβάλλουμε, κατεστραμμένη με βρήκες, απλά δεν σε άφησα να το δεις ούτε για μια στιγμή... Έπαιξα το παιχνίδι σου, πήγα με τους κανόνες σου και σε άφησα να νομίζεις πως... δέρμα αγγίζεις μόνο, είμαι καλά και τίποτα δεν μπορεί να με χαλάσει... Γνώρισες ένα κεφάτο άτομο, με όρεξη για ζωή, που ξέχασε να σου πει ότι σε χρειάζεται για να στηριχτεί πάνω σου... Γιατί, έχει τόση όρεξη για τα πάντα, αλλά είναι τόσο μόνη της, που μισεί τον εαυτό της γι' αυτό! Κι από το πουθενά, ήρθες εσύ και ήσουν μέσα σε όλα και είχες όρεξη για τα πάντα και εκείνη γούσταρε τρελά!
Πού πήγε εκείνος ο άντρας; Τι του κάνανε;;; Φέρτε τον πίσω σας παρακαλώ, πού είναι;;; Εκείνον μόνο θέλω! Κι έρχονται και τα γενέθλια κι όσο κι αν το λέω ότι τα τρέμω, όλοι νομίζουν πως κάνω πλάκα,,, Δεν θέλω σε αυτά τα γενέθλια να είμαι μόνη μου, δεν θα το αντέξω! Άλλη μία αποτυχία μοιάζει, το πιάνεις;;; Δεν γίνεται, απλά δεν γίνεται...

...hard to dance with a devil on your back...

I am done with my graceless heart...
So tonight I'm gonna cut it out and then restart...
Cause I like to keep my issues drawn...
It's always darkest before the dawn...




Florence + The Machine - Shake It Out