Βήματα...

"Ποιος σε αγαπάει;" με ρώτησαν απόψε... Κανένας, αγαπητέ άγνωστε, κανένας... Με είδες με το κολανάκι μου, αδυνατούλα, τα κόκκαλα πετάνε πια, χαμογελαστή, ξέγνοιαστη, εύκολα σκέφτηκες πως... ανήκω κάπου κι εγώ... Πως κάποιος με χαίρεται, απολαμβάνει την συντροφιά μου, μοιράζεται μαζί μου στιγμές... Κι όμως κανένας δεν υπάρχει αγαπητέ άγνωστε, κανείς...

Όλοι γύρω μου ερωτεύονται, αραβωνιάζονται, παντρεύονται και περιμένουν παιδί, κι εγώ τι;;; Άπειρα πρώτα ραντεβού, μα κανένα δεύτερο... Γιατί;;; Άλλοι δεν είχαν όσα ζήταγα, σε άλλους δεν ταίριαζα εγώ... Κανείς, πώς γίνεται μου λες; Δεν έχω παραξενέψει, το ξέρω αυτό για τα καλά... Έχει περάσει ενάμισης χρόνος από τότε που χώρισα και η πιο "πετυχημένη" μου σχέση είναι από απόσταση, έχει on και off, είναι και δεν είναι "σχέση" - μάλλον δεν είναι - κι όμως αυτό με κρατάει ζωντανή... Μου λέει πως περιμένει πώς και πώς ένα μου φιλί από κοντά και λιώνω! Πώς γίνεται ρε γαμώτο, μου λες;;; Γιατί όλα αυτά συμβαίνουν σε μένα, μου λες;;;

Δεν έχω απολύτως τίποτα να περιμένω, δεν με ενδιαφερει κανείς, δεν συμβαίνει τίποτα συνταρακτικό στη ζωή μου, τι πάει λάθος;;; Δεν μου λείπει καν το sex, δεν το σκέφτομαι, δεν με φτιάχνει τίποτα... Αδρανής, παγωμένη, αδιάφορη σεξουαλικά, περιμένω το νησί... Σαν να κρατιέμαι από κάτι που δεν έχει συνέχεια - δεν μπορεί να έχει, να αποκτήσει - κι όμως είναι το μόνο αληθινό στη ζωή μου!!! Κι ας περνάω super όποτε είμαι εκεί, δεν μπορώ παρά να αναρωτιέμαι πόσο αποτυχημένη μπορεί να είμαι τελικά... Πάντα σε σύγκριση με τα βήματα των άλλων, των πρώην... 

26/10....

Δεν λέει να περάσει αυτό το καλοκαίρι πια... Μου λείπεις τόοοοοοοσο πολύ ρε γαμώτο...Κάτι πάω να ξεκινήσω, μα δεν κουνιέμαι, δεν κάνω βήμα... Έχω εσένα, κι ας είσαι μακρυά και δεν νιώθω ελλειπής... Κι όμως μου λείπει τόσο πολύ μια αγκαλιά... Ένας, κάποιος, να με κρατήσει, να με στηρίξει, καταλαβαίνεις;;;;

Πέρσι τέτοια μέρα ήμασταν μαζί, αλλά δεν ήμουν έτοιμη για το... "μαζί"... Συγνώμη... Τώρα που είμαι, είναι όλα τόσο μα τόσο διαφορετικά... Την έχασα την στιγμή μου, πάει, πέρασε... Και αυτό που πονάει περισσότερο είναι πως δεν θα γυρίσει πίσω ΚΑΜΙΑ στιγμή...

Παραμονή της επετείου, 26η Οκτωβρίου είχες έρθει Αθήνα κι αμέσως με πήρες τηλέφωνο! Πήγαμε για ποτό και καταλήξαμε να είμαστε μαζί... Ένα μαζί που κανείς μας δεν το άντεχε όμως! Και φέτος είναι όλα αλλιώς... Πόσο παιχνίδια πια μας παίζει η μοίρα;;; Πόσα;;; Π Ο Σ Α ;;;;

...can't blaim i a girl for trying...

"Εσύ χαλούσες την συνταγή... Κάτι έβαζες παραπάνω και κάτι λιγότερο..." είπες και βούρκωσα γιατί έχεις ΑΠΟΛΥΤΟ δίκιο, αλλά... Δεν μπορούσα, δεν ήμουν έτοιμη, δεν ήσουν κι εσύ έτοιμος όμως... Κανείς μας δεν θα άντεχε το βάρος και λυγίσαμε... Εγώ φταίω περισσότερο, το ξέρω, το δέχομαι, με τρώει, αλλά...

Τίποτα δεν θα γίνει, τίποτα δεν ΜΠΟΡΕΙ να γίνει... Θα συνεχίσουμε να μπαινοβγαίνουμε ο ένας στη ζωή του άλλου ανενόχλητοι, σαν μην αλλάζει κάτι μεταξύ μας, σαν να μην γίνεται να αλλάξει, γιατί... δεν γίνεται δυστυχώς... 

Το ξέρω πως δεν μπορείς να έρθεις, δεν έχεις χρόνο, αλλά δεν με πειράζει να στο ζητάω όσο πιο συχνά μπορώ... "You can't blaim a girl... κτλ" σου έγραψα κι απάντησες "Κι εγώ"... Το ξέρω πως με αγαπάς, το ξέρεις πως σε αγαπάω κι ας μην έχουμε πει κάτι ανοιχτά, δεν χρειάζεται! Είναι τόσο περίεργη η δική μας η σχέση, που δεν ξέρω ούτε ποιος ούτε πότε και - κυρίως - πώς θα μπορέσει να την κόψει... Από την μία δεν έχουμε τίποτα, από την άλλη τα έχουμε όλα! Μέσα μου το νιώθω και δεν διαψεύδομαι συχνά... Είσαι παντού, σε σκέφτομαι συνέχεια, επικοινωνείς μαζί μου, την στιγμή ακριβώς που σε χρειάζομαι... 

Κι όσο λέω πως είναι ένα ψέμα όλο αυτό, μία ουτοπία, τόσο με τραβάς εκεί, μου θυμίζεις όσα πάει να διαγράψει ο καιρός κι η απόσταση που μας χωρίζει... Και βλέπω γύρω μου τους φίλους μου με τις "κανονικές" τους σχέσεις και τα προβλήματα που προκύπτουν και δεν ξέρω πόσο πιο αληθινό θα μπορούσε να είναι το δικό μας, ό,τι κι αν είναι αυτό! 

Και ναι, πέρσι την χάλασα εγώ τη συνταγή, αλλά φέτος έμαθα να... μαγειρεύω! Κι έμαθα κι άλλα πράγματα με τον άσχημο - δυστυχώς - τρόπο και δεν με νοιάζει τι είναι όλο αυτό και γιατί μου συμβαίνει κι ούτε με νοιάζει να το ψάξω, όχι πια! Ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει, όπως γίνεται και τόσο καιρό με όοοοοοοοολα στη ζωή μου! Θα συνεχίσω να ακούω αυτή τη φωνή μέσα μου κι όπου βγει! Όσο την ακούω, ξέρω τι  να κάνω... Πάντα ξέρω...

Ένα τίποτα...

Και ποια είναι τα σημαντικά τελικά;;; Τι έχει αξία, τι μετράει;;; Κουράστηκα αγαπημένε μου εξομολογητή, κουράστηκα, αλήθεια σου λέω! Έχει τόσο μα τόσο δίκιο ο φίλος μου από τα παλιά... Μα τόσο δίκιο... Χάνει τον πατέρα του και όλα τα υπόλοιπα απλά έπαψαν να μετράνε... "Αν δεν μπει στο σπίτι σου" είπε "δεν παίρνεις χαμπάρι"... Έτσι είναι! Στενοχωρήθηκα για εκείνον, αλλά δεν παίρνω χαμπάρι γιατί δεν πρόκειται για τον δικό μου μπαμπά!

Γνωρίζω κόσμο, το τηλέφωνο χτυπάει ασταμάτητα, αλλά τελικά... δεν με νοιάζει κανείς, έτσι δεν είναι; Την ώρα μου περνάω και το ξέρω καλά! Πόσες χαμένες ώρες έχω περάσει συνολικά άραγε;;; Τι έμεινε; Τίποτα απολύτως! Τίποτα...

Μελαγχόλησα απόψε, χάρηκα που βρέθηκα με κάποιον από τα παλιά, αλλά χαλάστηκα κιόλας, τι να κάνω;

Ποιος δρόμος;;;;

... κι επέμεινα, να το ξέρεις... Σε σκέφτομαι τόσες μέρες, δεν στο δείχνω όσο θα ήθελα γιατί δεν τρέχει κάτι υποτίθεται, αλλά τρελλαίνομαι! Και σου στέλνω και το δωράκι σου και θέλω να μείνεις εσύ μέσα μου για κάμποσο καιρό ακόμα, αλλά... παραμένεις μακρυά... δυστυχώς...

Ένα ψέμα είναι όλο αυτό, μία ουτοπία,"κάτι να απασχολεί το μυαλό μου" έλεγα και ζήταγα παλιότερα και μόνο αυτό είσαι, το ξέρεις και το ξέρω... Σε αγαπάω, αυτό είναι σίγουρο και το ξέρεις κι εσύ πια, αλλά... δεν γίνεται, καταλαβαίνεις;;; Καταλαβαίνεις άραγε; Το σκέφτεσαι όσο εγώ;;;

Βγήκα με κάποιον την προηγούμενη εβδομάδα, γνώρισα κάποιον απόψε, θα βγω με κάποιον άλλον την Κυριακή... Η ζωή μου δεν αλλάζει, αυτή ήταν κι αυτή παραμένει... Όλο εκπλήξεις μου επιφυλάσσει κι όσο το ξέρω, άλλο τόσο ξαφνιάζομαι όταν συμβαίνει...  Με την διαφορά ότι πια ξέρω πολύ καλά τι γίνεται, τι κάνω, πώς λειτουργώ... Δεν συνέβη απλά το ότι δεν είμαι με κάποιον τόσο καιρό, εγώ μόνη μου το αποφεύγω... "Δεν θα με ξαναπληγώσει κανείς" λέω και ξαναλέω, αλλά δεν είναι επειδή έμαθα να προσέχω, αλλά επειδή δεν αφήνομαι πια... Πώς την πάτησα έτσι, ε; Κι όμως! Αυτό κάνω, τόοοοοοοοοσο καιρό αυτό ΑΚΡΙΒΩΣ κάνω ρε γαμώτο... Γνωρίζω κάποιον, του αρέσω, μου αρέσει και μένα και μετά τα παρατάω όλα, εγκαταλείπω το παιχνίδι για να μην πληγωθώ... Άργησα να το καταλάβω, άργησα να το αναγνωρίσω, αλλά αυτό συμβαίνει... Και δεν τελειώνει ποτέ...

Κι όσο όλοι λένε για μένα "θα τον βρει τον δρόμο της, πάντα τον βρίσκει" εγώ πλέον ξέρω πως... δεν θα τον βρω... Θα συνεχίσω να βολεύομαι με "ανοιχτές σχέσεις" κι "ελεύθερα παιχνίδια" κι όποια άλλη ορολογία υπάρχει προκειμένου να μην μπορέσει κανείς να με δει,να με γνωρίσει πραγματικά, να βρει τα κουμπιά μου, να με μάθει... Γιατί όταν σε μάθει ο άλλος, ξέρει ακριβώς τι να κάνει για να σε πληγώσει και... δεν το'χω, απλά δεν γίνεται πια! Δεν θα υπάρξει άλλη φορά, όχι γιατί θα το προλάβω, αλλά γιατί δεν με αφήνω... Δυστυχώς ή ευτυχώς αυτό κάνω συνεχώς... Και περνάει ο καιρός κι ούτε τον δρόμο μου βρίσκω, ούτε παίρνω κάποια κατεύθυνση. Κύκλους κάνω συνεχώς και πάλι εδώ βρίσκομαι... Εδώ, στο μηδέν...

Please keep talking!!!!

... έπρεπε να φύγω πρώτα για να μιλήσεις τελικά... Πάντα έτσι γίνεται, γιατί περίμενα κάτι διαφορετικό - άραγε - αυτή την φορά;;; Και με πήρες και μιλήσαμε και γελάσαμε και μετά έκλαψα μόνη μου, γιατί... ήταν πολλές οι μέρες... Γιατί δεν ήταν σαν τις άλλες τις φορές... Γιατί με έψαχνες, γιατί νοιαζόσουν, γιατί... ήσουν εκεί για μένα...

Και μπορεί για ακόμα μία φορά να μην είπαμε κάτι που να δίνει συνέχεια σε όλο αυτό, αλλά δεν έχουμε τελειώσει και το ξέρουμε κι οι δυο... Τι νόημα έχει, θα μου πεις;;; Κανένα απολύτως, απλά να... ένιωσα κάτι, καταλαβαίνεις;;;; Όπως και πέρσι, αλλά στο καλύτερό του, γιατί... είμαστε κι οι δυο αλλιώς πια... Επικοινωνούμε με τα μάτια, μιλάμε χωρίς λέξεις, με νιώθεις μονίμως...

Και θέλω να ξαναέρθω το συντομότερο δυνατό! Ενώ είπες πως θα έρθεις κι εσύ για 2-3 μέρες, δεν μπορώ να περιμένω, αλλά ξέρω πως ΑΥΤΟ ακριβώς πρέπει να κάνω...  Υπομονή, αυτό που μου λείπει τόσο πολύ κι όμως να που χρειάζεται. Κι από την άλλη, δεν είναι πως μου είπες κάτι σχετικό, μόνη μου το εκλαμβάνω από τα συμφραζόμενα... Θέλω να σε ακούσω, να μου μιλήσεις, να με πειράξεις, να γελάσουμε, αλλά δεν σε παίρνω. Δεν έχει νόημα κι έχω κάνει πολλά... τέτοια φέτος! Τόσα που αρκούν και για την επόμενη χρονιά... Δυστυχώς...

Κρατάω όσα είπαμε, είτε με λόγια είτε με πράξεις και δεν ζητάω κάτι παραπάνω - για πρώτη ίσως φορά στην ιστορία μου. Δεν ζητάω, δεν μαλώνω, δεν ξεφτυλίζομαι για κάτι που επιθυμώ πάρα πολύ, απλά θα περιμένω. Τι; Να ζήσω όσα έχει να μου φέρει ο τροχός! Κι αν είναι να κολλήσουμε περισσότερο, απλά θα συμβεί, αλλιώς; Απλά θα ξεχάσει ο ένας μας τον άλλον...

Σιωπή...

"Καλά ήταν" είπες... Μόνο αυτό... Κι ας ήθελα τόσα περισσότερα να ακούσω, πάλι μέσα στο μυαλό μου ήταν όλα... Πάλι τα φαντάστηκα μάλλον, ήθελα τόσο πολύ να τα ζήσω που το πίστεψα... Για ακόμα μία φορά...

Και έβλεπα άλλα στα μάτια σου - ή μήπως ήθελα να τα δω τελικά; Τι σημασία έχει; Δε με ρώτησες καν τι ώρα πετάω και στο μυαλό μου - το μικρό αυτό και χαζό μυαλό μου - σε φαντάστηκα μέχρι και στο αεροδρόμιο να έρχεσαι... Πόσο χαζή, ε; Σεξ ήταν και μόνο αυτό, το ήξερα από την αρχή, εγώ το ξεκίνησα, γιατί περίμενα περισσότερα; Γιατί ένιωσα;;; Γιατί μου ξύπνησες πάλι την ανάγκη που έχω, την ελπίδα που σιγοκαίει μέσα μου; Γιατί μου θύμησες ΠΑΛΙ όσα θέλω να μείνουν ξεχασμένα; Γιατί έμπλεξα ΠΑΛΙ μαζί σου; 

Ένα ευχάριστο διάλειμμα ήμουν και τίποτα παραπάνω και το ίδιο θα έπρεπε να ήσουν και για μένα, αλλά γιατί δεν το κατάφερα αυτό;;; Γιατί ρε γαμώτο;;; Και δεν μπορεί να έκανα ΠΑΛΙ λάθος, αποκλείεται! Κάτι παραπάνω θα ήθελες να πεις, αλλά κρατήθηκες...  Το ξέρω, το πιστεύω, δεν μπορεί να πέφτω πάλι έξω! 

Πάλι η σιωπή τα σκεπάζει όλα... Πάλι δεν είπα όσα ήθελα γιατί φοβήθηκα, κι ίσως γι'αυτό δεν άκουσα όσα χρειαζόμουν...

Δεν θέλω να φύγω ρε γαμώτο, τι έγινε πάλι; Πώς τα σκάτωσα πάλι έτσι;;;

Σιωπή - Ξύλινα Σπαθιά

Ρελαντί

Μένω μέσα τελευταία. Αυτό έχω ανάγκη κι αυτό κάνω. Με κούρασαν όλοι και όλα και θέλω να μείνω μόνη με μένα να τα πούμε λιγάκι, μιας κι έχουμε καιρό να το κάνουμε αυτό...Χάθηκα πάλι νομίζω, μπερδεύτηκαν τα δικά μου θέλω με των γύρω και φέρθηκα περισσότερες από "κάποιες" φορές τρελά, πλήγωσα ανθρώπους που με αγαπάνε και νοιάζονται για μένα κι ένιωσα ακόμα περισσότερο μόνη, με την σκέψη πως εγώ το προκάλεσα αυτό...

Έχω γνωρίσει τόσο κόσμο φέτος, μα τόσο κόσμο! Άντρες κυρίως, μην γελιόμαστε. Έχω βγει τόσα "πρώτα ραντεβού" όσα δεν θα μπορούσα ποτέ! Και τι έγινε; Κανένας δεν άξιζε για δεύτερο... Ή δεν το είδα, κι αν άξιζε... Δεν με ενδιέφερε νομίζω να το δω... Έτρεχα πάλι... Όπως πέρσι.

"Είσαι της σχέσης, ε;" με ρώτησε κάποιος πρόσφατα και απάντησα μέσα από την καρδιά μου όσο πιο  ειλικρινά γινόταν. "Δεν με νοιάζει πώς λέγεται, ποια είναι η ταμπέλα" είπα "Μπορεί να το λένε σχέση, dating, fucking ή... it's complicated - επιρροή από το facebook - δεν με νοιάζει καθόλου ο τίτλος που θα του δώσω, όσο περνάω καλά και μου ταιριάζει. Μπορεί να βγαίνουμε, να περνάμε καλά και να αρχίσω να δένομαι μαζί σου, ενώ εσύ δεν είσαι σε παρόμοια θέση. Θα σταματήσω να περνάω καλά και θα φύγω απλά, γιατί πια αυτό που θα έχουμε δεν θα μου ταιριάζει. Μπορεί να συμβεί και το ακριβώς αντίθετο."

Κι έτσι είναι τελικά... Πέρασα τόσο καιρό, απομακρύνοντας ανθρώπους δηλώνοντας πως δεν με ενδιαφέρει κάτι πρόσκαιρο κι ότι αναζητώ την σταθερότητα, ενώ δεν είμαι καθόλου μα καθόλου σίγουρη πως αυτό ψάχνω τελικά...

Δεν θεωρώ πως ξέρω τι θέλω, τι χρειάζομαι, τι έχω πραγματικά ανάγκη, νιώθω τελείως μα τελείως χαμένη και είμαι μόνο στην αρχή του δρόμου που πρέπει να περπατήσω, αλλά θα φτάσω στο τέλος του κάποια στιγμή, αυτό είναι σίγουρο!

Τώρα έχω ανάγκη λίγο... ρελαντί... Χαλαρούς ρυθμούς και ηρεμία... Χρειάζομαι να με ακούσω κι όσο τρέχω, δεν πρόκειται να συμβεί αυτό. Και... τρέχω εδώ και τόσο πολύ καιρό ρε γαμώτο! Νομίζω κουράστηκα πια...

Φυγή!!

"Πρέπει να ξεκολλησεις!"...
"Ξεκόλλα πια!!"
...όλοι το ίδιο φωνάζουν, αλλά δεν υπάρχει διακόπτης τελικά κι αν υπάρχει δεν τον βρίσκω πουθενά!
Εκείνος παντρεύτηκε και περιμένει παιδί... Υιο... "Ξανθό με μπουκλάκια" μου έλεγε... Και τώρα θα το αποκτήσει... Με κάποια άλλη φυσικά...
Και ξέρω πως δεν με πειράζει που είναι καλά, ο εγωισμός μου, ο αιώνιος αυτός εχθρός είναι που με πονάει... Πώς προχώρησε; Πώς; Πώς... όλα αυτά; Πώς δεν με σκέφτεται πια... καθόλου;;; Και ΝΑΙ, πονάει, σκοτώστε με, τι να κάνω; Με πονάει γαμώτο! Όλοι είναι τακτοποιημένοι, ευχαριστημένοι από το πώς τους τα έφερε η ζωή, χαίρονται, ζουν! Κι εγώ; Εγώ, βγαίνω 7 "πρώτα ραντεβού" σε 10 ημέρες και δεν θέλω κανένα δεύτερο...
Και τι θέλω τελικά; Γιατί κανείς δεν... "κάνει"; Σε όλους κάτι βρίσκω να με ενοχλεί, όλοι κάτι έχουν λάθος... Ποιο είναι το πρόβλημα τελικά, ξέρει κανείς;;;
Μένω τόσο κολλημένη με κάποια πράγματα... Πράγματα που για άλλους ακούγονται αστεία, αλλά ΜΟΝΟ αυτά με νοιάζουν! Θέλω να περνάνε οι μέρες, να ΤΡΕΧΟΥΝ χωρίς σταματημό, να μην περισσεύει χρόνος να σκεφτώ, να μην με νοιάζει τίποτα! Ούτε εκείνος που προχώρησε, ούτε κανένας άλλος και το τι κάνει, γίνεται;;;
Πλησιάζει Σεπτέμβρης, ο μήνας των αλλαγών, και πάλι θέλω να τα τινάξω όλα στον αέρα και να φύγω! Να φύγω Θεέ μου, όσο πιο μακριά γίνεται... Και βλέπω και τα σημάδια και κολλάω σε αυτά - ό,τι κι αν μου λένε - τα παρατηρώ... Γιατί ένα χρόνο τώρα τίποτα δεν έχει γίνει να με κρατήσει; Μήπως όλα οδηγούν στη φυγή;
Να φύγω Θέε μου, να φύγω, όσο πιο μακριά γίνεται, μπας και ξεχάσω... Γιατί όλα εδώ με πληγώνουν, με σκότωσαν, με τέλειωσαν... Δεν θέλω να τα ξαναδώ!

Me, myself and I

Κάποτε μου είχες πει "αν δεν έχει αυτό που αγαπάς, αγάπα αυτό που έχεις, δηλαδή εσένα" και το κράτησα... Προσπάθησα να το εφαρμόσω χιλιάδες φορές, άλλες τα κατάφερα, άλλες όχι, αλλά σήμερα δεν μπορώ λολάκι μου... Απλά δεν μπορώ... 

"Ξέρεις πόσες φορές έχεις ξεκινήσει πρόταση με το "γνώρισα κάποιον..." "με ρώτησαν σήμερα, εννοώντας πως δεν θα έπρεπε να έχω προβλήματα! "Για καπνό πας και γνωρίζεις τον οποιονδήποτε!" συνέχισαν... Ποιον γνωρίζω όμως και τι θα σημαίνει για μένα, έχει καμία σημασία; 

Δεν μπορώ λολάκι, κουράστηκα! Δεν με αγαπώ πια, με σιχαίνομαι για την ακρίβεια! Δεν είναι όλοι οι άλλοι σκάρτοι, ΕΓΩ κάνω κάτι λάθος, αλλά τι; Ποιος θα μου πει, ποιος θα φανεί άντρας αρκετά, ώστε να μείνει να μιλήσει; Έχω τόσες απορίες, τόσες ερωτήσεις, πώς θα πάρω απαντήσεις;;;