2.16 Θυμήσου!!!

Σε 5 μέρες φεύγω... Λέω και ξαναλέω μέσα μου πως μπορεί να μην ξανάρθω... Κάτι θα βρω εκει να αρπάξω και να μην το ξαναφήσω ποτέ... Ποτέ! Θέλω τόσο πολύ να φύγω... Μα τόσο πολύ... Είναι πολύ αργά για όλα. Το "αφήσαμε" εμείς οι ίδιοι πολύ καιρό πριν και πώς τώρα μου ζητάς να ξαναυπάρξουμε μαζί; Είναι τόσο πρόσφατα όλα... Τόσο κοντινά. Πώς μπορείς και ξεχνάς;

Θυμήσου την γιορτή σου. Πόσο στη κατέστρεψα κανονικά... Κι ήταν και Πρωτοχρονιά... Με τις ζήλιες μου και τα μούτρα μου... Έτσι πέρασαν όλες οι μέρες των Χριστουγέννων, το θυμάσαι; Θυμάσαι την Λ. που έκλαιγε έξω από το Μ. επειδή "έβλεπε" από τότε το τέλος μας; Θυμάσαι ή κάνεις πως τα έχεις ξεχάσει;

Το Πάσχα; Θυμάσαι πόσο χάλια ήταν όλα; Το ότι κατέλειξα να δουλεύω στη γιορτή μου το θυμάσαι; Το ότι έφταιγες εσύ, το θυμάσαι; Μετά, το όλο θέμα του στρατού το θυμάσαι; Πως ό,τι κι αν έκανα ήταν ή πολύ λίγο ή πολύ λάθος... Πως πάντα γκρίνιαζες και ζήλευες ότι κι γινόταν το θυμάσαι; Τα μόνιμά σου μούτρα; Ούτε αυτά δεν θυμάσαι; Δεν γίνεται να μην θυμάσαι τίποτα! Απλά δεν γίνεται...

Δεν είναι μία ή δύο εβδομάδες, μιλάμε για 6-7 μήνες που είμαστε χάλια. Δεν μπορεί να μην θυμάσαι τίποτα από αυτούς τους μήνες... Δεν γίνεται επειδή τώρα πονάς, να φέρεσαι σαν να είμασταν στους μεγάλους έρωτες και στα μέλια και να μην το περίμενες! Δεν έχεις το δικαίωμα να το κάνεις αυτό, δεν επιτρέπεται! Πρέπει να καταλάβεις ότι τώρα πρέπει να μείνουμε χώρια. Δεν έχω κάτι άλλο να σου δώσω, είμαι άδεια, με άδειασες... Και το ίδιο συμβαίνει και σε σένα, αλλά νομίζεις και ισχυρίζεσαι το αντίθετο... Αλλά δεν μπορείς να το κάνεις αυτό!        
Δεν μπορείς!