2.44 Σκέψεις μιας Παρασκευής

Την Παρασκευή το βράδυ βγήκαμε. Και είχαμε από νωρίς τρελό κέφι και τρελή όρεξη για να τα κάνουμε όλα πουτάνα, για να ρουφήξουμε το βράδυ μέχρι το κόκκαλο κι έτσι κάναμε! Κι ας ξεκίνησε στραβά η βραδιά, όταν τον είδαμε να περπατάει με την καινούργια του κοπέλα... Κι ας κόλλησε ο χρόνος για ακόμα μία φορά... Ξε-κόλλησε πολύ γρήγορα, όταν ο κύριος εκπρόσωπος του παρόντος με αποκάλεσε "γλυκό μου μωράκι"! Και ήταν "εκεί" όλο το βράδυ, με την σκέψη του, με τα λόγια του... 

Και χορέψαμε και ήπιαμε και κάναμε όλο το μαγαζί να μας κοιτάει! Γιατί εμείς ξέρουμε να διασκεδάζουμε, γιατί δεν πάμε σε ένα μαγαζί και στεκόμαστε σαν ξύλα με ένα ποτό στο χέρι, γιατί δεν χρειαζόμαστε κάποιον-ους να μας νταντεύουν όλο το βράδυ... Κι ας τρομάζουμε τα αρσενικά με την αυτοπεποίθηση και τον δυναμισμό μας... Έτσι είμαστε κι όποιος φοβάται, ας προσπεράσει. Καλύτερα θα είναι και για τις 2 μεριές!

Κι αν αυτός έκανε ένα βήμα μπροστά και προχώρησε, έχω κάνει κι εγώ κάποια - μικρά - βηματάκια... Και οι δικές μου κινήσεις είναι σαφώς σωστότερες και ωριμότερες. Κι αν
μετά από 6 χρόνια δίπλα σε έναν άνθρωπο, μπορεί κανείς και τον αντικαθιστά άμεσα,
τον βοηθάει να καταλάβει πόσο λάθος έκανε όλα αυτά τα χρόνια κι ότι δεν υπάρχει απολύτως τίποτα να του λείπει από μία 
σχέση με κάποιον τόσο άδειο... 
Γιατί αν 
μπορείς και κοιμάσαι δίπλα σε κάποιον χωρίς να σκέφτεσαι τον προηγούμενο...είσαι άδειος!
Και μάλλον ήσουν πάντα... Και λυπάμαι που σπατάλησα τα καλύτερά μου 
χρόνια δίπλα σου... 
Λυπάμαι πολύ... 

Και ειλικρινά χαίρομαι που έγιναν έτσι τα πράγματα. Ικανοποιείται απόλυτα όλο μου το είναι, που "βγαίνουν" 
όλοι τους σωστοί, όταν 
μου έλεγαν πόσο λίγος ήταν αυτός για μένα και πόσο τον επισκίαζα μονίμως...
Δεν μου χρειάζεται κάποιος που να είναι από κάτω μου. Θέλω να περπατάω
δίπλα σε κάποιον που να είναι πάνω από μένα και να προσπαθώ να τον φτάσω.
Κουράστηκα να κινώ εγώ τα νήματα... Κι όσο κακό κι ακούγεται, όσο γουστάρει
να βλέπει και να ακούει 3 doors κάθε φορά που κάθεται στον υπολογιστή, θα ξέρω πως υποκρίνεται! Ενώ εγώ...τέλειωσα! Αληθινά!!
Και δεν θα ξαναυποκριθώ για κανέναν πια...
Δεν μου χρειάζεται...