2.50 1-1

Και τελικά...ξαναβγήκα πιο σύντομα απ' όσο νόμιζα! Και - παραδόξως - όλα πήγαν καλά! Παραπάνω απ' όσο θα μπορούσα να περιμένω... Το ένα βράδυ βρεθήκαμε όλοι μαζί στο ίδιο μαγαζί και το επόμενο, στάθηκα στο ένα μέτρο και μίλησα σε όλους τους υπόλοιπους της "παρέας"... "Και ναι, ήρθαν όλοι εδώ" είπε η κολλητή και σκοτείνιασα άμεσα. Τα μάτια μου, λέει, άλλαξαν χρώμα, αλλά η διάθεσή μου όχι. Ήταν το ότι ένιωθα όμορφη; Το ότι χορεύαμε συνέχεια από την αρχή της βραδιάς; Δεν έχω ιδέα ειλικρινά, μιας και μέχρι να βγω από το
σπίτι, η διάθεσή μου ήταν γάματα.

Και μετά, ήρθε το επόμενο βράδυ... Που περπατούσαμε την απόσταση ανάμεσα στο πρώτο μαγαζί και στο δεύτερο και τους είδα όλους μαζεμένους κι ενώ αρχικά απλά χαιρέτησα, τελικά στάθηκα και μίλησα. Μίλησα στην ΔΙΚΗ μου φίλη, στα παιδιά, σε όλους εκτός από αυτόν. Κι αυτός δεν είχε πού να κοιτάξει. Να και μιά φορά που η αμηχανία δεν ήταν πάνω μου... Και τελικά - ίσως - και να μην είναι τόσο άνετος με μένα τριγύρω. Τουλάχιστον όχι με μένα στο ένα μέτρο...

Και η ανακούφιση ξεχύλλιζε μέσα μου. Γιατί δεν το έκανα αναγκαστικά, δεν υποκρίθηκα. Ήθελα να μιλήσω σε όλους αυτούς, και δεν το έκανα μηχανικά, απλά... μου βγήκε. Και δεν ξέρω πόσο θα κρατήσει αυτή την φορά, αλλά νιώθω καλά. Προσποιούμαι; Ίσως, τώρα που πέρασαν όλα, ναι να προσποιούμαι και την επόμενη φορά να μην είναι όλα τόσο καλά, αλλά η νίκη μου καταχωρήθηκε στα πρακτικά. Το σκορ άλλαξε εις βάρος του. Κι εγώ πήρα τα πάνω μου λιγάκι... Επιτέλους!