2.49 Μέχρι να μην έχεις άλλο...

Κι εκεί που θεωρείς ότι έχεις το πάνω χέρι, γυρίζει και σου λέει "Αν θες το τελειώνουμε εδώ" και διαπιστώνεις ότι τόσο καιρό κάνεις λάθος.  Και σου έρχεται την στιγμή που έχεις ομολογήσει στον εαυτό σου και σ' εκείνον πως...παίζει επικίνδυνα... Και διαπιστώνεις πως ακριβώς την ίδια στιγμή που εσύ αρχίζεις να νιώθεις, εκείνος μπορεί και το τελειώνει ανά πάσα στιγμή... Και βρίσκεσαι και πάλι στο μηδέν... Πίσω, στο πουθενά...

Κι από την άλλη, κάποιος άλλος σημαντικός για σένα - ίσως ο πιο σημαντικός από όλους - επιλέγει να ξαναζήσει το παρελθόν του κι ας το είχε απορρίψει από μόνος του. Κι εκεί που είχες λίγο πάρει τα πάνω σου, ένιωθες πως σε γουστάρουν, ξαφνικά όλα διαλύονται, όλα είναι από σκόνη κι ο πρώτος αέρας τα παίρνει μακρυά... Και συμβαίνουν όλα παράλληλα με αυτό που σε πονάει περισσότερο : το γεγονός ότι ο άλλος έχει προχωρήσει. Κι ας μην νιώθεις έτοιμη για κάτι τέτοιο, ας φοβάσαι να αφήσεις το παρελθόν και να σε αφήσει κι αυτό, φοβάσαι να αφήσεις την σιγουριά που νομίζεις πως έχεις - που πάντα είχες, αλλά όχι πια - σε πονάει όλη αυτή η πραγματικότητα... Και εντελώς συνειδητά έχεις επιλέξει να ζεις σε ένα πλασματικό κόσμο, όπου όλα είναι ωραία, έχεις 2-3 τύπους τριγύρω σου και νιώθεις "γεμάτη" και τελικά... κανείς δεν είναι εκεί! Όλοι είναι έτοιμοι να σε στείλουν κι ας νόμιζες πως το αντίθετο συμβαίνει... Και πονάς, πολύ πονάς και τίποτα δεν είναι ικανό να σταματήσει αυτόν σου τον πόνο.

Κι αποφασίζεις να προσποιηθείς... Γιατί υπάρχουν - μετρημένα - άτομα που στενοχωριούνται να σε βλέπουν χάλια και αποφασίζεις να βάλεις την μάσκα και να είσαι χαλαρή και άνετη και - τι έγινε; τίποτα!'Ολα καλά - κι όμως μέσα σου βράζεις. Καίγεσαι να βρεις πάλι ένα στήριγμα, κάποιον, κάτι που να σου δώσει ένα χέρι βοήθειας κι όμως κανείς δεν μπορεί, γιατί δεν θες εσύ η ίδια να βοηθήσεις τον εαυτό σου κι όλο και πιο βαθειά βυθίζεσαι... Κι όλο αυτό είναι η θλίψη σου, αλλά πρέπει να την κρύψεις. Δεν σε αφήνουν να μείνεις μέσα, όλο και κάποιος σε παρακινεί και σε κάνει να πιστεύεις πως στο χέρι σου είναι να διορθωθούν όλα, και βρίσκεις λίγο κουράγιο και βγαίνεις από την σιγουριά του δωματίου σου, όπου κανείς δεν μπορεί να σε αγγίξει, και καταλήγεις να κλαις για ακόμα μία φορά στο τέλος της βραδιάς, καθώς τίποτα δεν μπορεί να σε κάνει καλά...

Και ξέρεις πως είναι η στιγμή, η περίοδος, ο μήνας, το έτος που θα κλαις μέχρι να μην έχεις άλλο, αλλά δεν σε αφήνουν να ξεσπάσεις κι όλο κάτι μένει μέσα σου. Γιατί όλοι - όσοι έμειναν δίπλα σου -  έμαθαν να σε παρηγορούν μόλις κλαις και να στενοχωριούνται για σένα και να θέλουν να σε δουν ξανά να γελάς, αλλά δεν υπάρχει αυτό το γαμημένο το κουμπί ή κι αν υπάρχει, δεν μπορείς να το βρεις κι όλο πιο χαμένη νιώθεις... Και πονάς... Πολύ πονάς και τέλος δεν έχει. Φαύλος κύκλος; Ίσως!

Δεν το βλέπω να τελειώνει πάντως και δεν ξέρω αν είναι ή όχι στο χέρι μου, αλλά έχει ακόμα πολύ δρόμο να διανύσει... Και θέλω δεν θέλω, θα το ζήσω. Θα κλάψω μέχρι να πρηστούν τα μάτια μου, μέχρι να σταματήσει αυτός ο πόνος στην ψυχή μου, μέχρι να λυγίσουν οι πέτρες - που έλεγαν κάποτε. Και θέλω όταν είμαι καλά, να φανεί, να "βγει" προς τα έξω. Όχι για να το δουν, αλλά για να λάμψω ξανά και να νιώθω το βήμα μου σταθερό. Να περπατάω και να ακούγομαι.