2.45 Τελευταίο δάκρυ

Και ναι, τον είδα τελικά μαζί της. Ήρθαν στο μαγαζί που δουλεύω, αλλά προφανώς δεν το ήξερε ότι δουλευώ. Και τον είδα... Πλάτη μεν, αλλά τον είδα. Και μου κόπηκαν τα πόδια... Είχα πάει 20 λεπτά νωρίτερα και θέλησα να πιάσω αμέσως δουλειά κι όχι στην ώρα μου... Και το μετάνιωσα. Είπα "θα πάω κι ότι γίνει". Και πήγα. Γιατί στο τραπέζι που καθόταν, βρίσκονταν και τα παιδιά που βγαίνω και κυκλοφορώ τόσο καιρό. Γιατί κανείς ποτέ δεν είπε ότι φοβάμαι το οτιδήποτε. Κι έτσι είναι. Ίσως φοβόμουν τον εαυτό μου, αλλά αποφάσισα να τον αντιμετωπίσω. Κι έτσι έκανα...

Κι ας ήθελα να τον βρίσω... Κι ας ήθελα να τον ταπεινώσω... Κι ας ήθελα να το μειώσω λέγοντάς του πόσο λίγος στάθηκε απέναντί μου... Κι ας πέθανα μέσα μου... Πήγα στο τραπέζι του, χαιρέτησα όλους μου τους φίλους, δεν γύρισα καν να τον κοιτάξω, ούτε με την άκρη του ματιού μου... Ούτε αυτόν, ούτε αυτήν που ήταν μαζί του. Και μέρος μου ένιωσε όπως παλιά, που θα "έπεφτε στα γόνατα" και θα του έλεγε κλαίγοντας πόσο τον αγαπάει... Και το μαχαίρι στριφογύριζε στην πληγή... Κι όμως τίποτα 
δεν έγινε. Τίποτα δεν έκανα. Το άφησα για επόμενη φορά; Δεν ξέρω.
Ξέρω σίγουρα πως σήμερα κέρδισα. Δεν είχε ιδέα ότι είμαι εκεί και τον αφόπλισα.

Σίγουρα πάγωσε μόλις άκουσε την φωνή μου και με είδε αμέσως μετά. Σίγουρα του ήρθαν όλα στο νου. Και σίγουρα, δεν σκεφτόταν αυτήν όσο ήμουν εγώ μπροστά. Και φεύγοντας, που γύρισε και έβρισε τον Φ. κατάλαβα πόσο άσχημα είχε νιώσει. Και απόψε, όταν θα κάνει έρωτα μαζί της, θα είμαι εγώ στο μυαλό του. Όπως είναι κι αυτός στο δικό μου... Αλλά δεν θα ξαναυπάρξει εκεί... Δακρύζω, αλλά είναι η τελευταία φορά, το υπόσχομαι!

Και περιμένω πώς και πώς την μέρα που θα επαναληφθεί η σκηνή αυτή και εντελώς αφοπλιστικά θα γυρίσω να τον χαιρετήσω. Και θα τον μπλοκάρω... Και θα κολλήσει και γι' αυτόν ο χρόνος... Και θα του λείπω πάλι από την αρχή, έστω και στιγμιαία... Γιατί...όσο λίγα κι αν νιώθεις, όσο λίγο κι αν αγάπησες τελικά, δεν διαγράφεις μία ολόκληρη οντότητα από την
 ζωή σου από την μία μέρα στην άλλη. 
Δεν υπάρχει κουμπί να πατήσεις. Και είχαμε κάνει σχεδόν τα πάντα μαζί...
Είμαι παντού... Ότι κι αν κάνει μαζί της, το έχουμε ήδη κάνει μαζί... Είμαι ένα βήμα μπροστά της συνεχώς. Κι αυτό θα τον κρατάει ξύπνιο πολλά βράδια, είμαι σίγουρη...

Τελευταία φορά που κλαίω εγώ. Δεν έχω άλλα δάκρυα να κλάψω και νιώθω υπεράνω όλης αυτής της κατάστασης... Με πόνεσε η σκηνή και γι' αυτό δεν μπόρεσα να την κοιτάξω κατάματα... Θα μπορέσω όμως, σύντομα κιόλας θα συμβεί κι αυτό... Πολύ σύντομα...