Χτες πήγα με τη Λ. στο La Pasteria και μου ήρθαν διάφορα στο μυαλό... Πόσες φορές περνάω απ' έξω και σκέφτομαι πως μόνο μαζί πηγαίναμε εκεί... Μου είχαν προτείνει και τα παιδιά από την δουλειά κάποια στιγμή, αλλά δεν είχα πάει.
Είναι αστείο το πόσο δενόμαστε με τις αναμνήσεις, όταν μόνο αυτές μένουν... Όταν δεν υπάρχει τίποτα στο παρόν, όταν δεν συμβαίνει τίποτα καινούργιο, κρατιέσαι με νύχια και με δόντια από τις αναμνήσεις και δεν θες να τις αφήσεις με τίποτα! Και τρέμεις και την στιγμή που θα ξεχάσεις έστω και κάτι από αυτές, σαν να φοβάσαι πως θα ξεχάσεις κι εκείνον... Κι ίσως, στην περίπτωσή μου να είναι καλύτερα να ξεχάσω, αλλά δεν μπορώ! Όχι ακόμα τουλάχιστον...
Άκουγα την Λ. - για ακόμα μία φορά - να μου λέει πόσο καλά είσαι και ήταν σαν να πίεσε το μαχαίρι ένα "τακ" πιο βαθειά στην καρδιά μου, αλλά δεν την σταμάτησα... "Όποια στιγμή μου πεις να μην ξαναμιλήσω γι' αυτόν, θα το κάνω, να το ξέρεις", μου είπε και με χάιδεψε. "Δεν θα αλλάξει κάτι", της απάντησα... Όσο κι αν με πονάει το ότι δεν με σκέφτεσαι, το ότι δεν νοιάζεσαι, το ότι έχεις φύγει ολοκληρωτικά - ψυχή και σώμα - θέλω να μαθαίνω για σένα. Τόσα χρόνια μιλάω μαζί της για σένα... Μα τόσα χρόνια!
No comments:
Post a Comment