Γρίφοι και λύσεις

Κι έτσι είναι νομίζω... Έτσι γίνεται πάντα σε όλες τις ιστορίες που ακούω και ζω... Κάποτε απλά... δεν σε νοιάζει! Είναι τόσο πολλά και είναι όλα ταυτόχρονα μέσα στο κεφάλι μου! Ώρες-ώρες νομίζω πως με το μιλάω σε φίλους, χάνω τον χρόνο μου... Νιώθω πως κανείς δεν με παρακολουθεί, είναι όλοι μαριονέτες σε ένα έργο που πρωταγωνιστώ και ενώ όλοι ξέρουν την συνέχεια, περιμένουν από μένα να παίξω μόνη μου... 

Όλοι σας το ξέρετε έτσι δεν είναι; Απλά κανείς δεν το λέει, γιατί πρέπει να το ανακαλύψω μόνη μου, σωστά; Όλοι το βλέπατε από την αρχή... Την παραίτηση... Ακροβατώ τόσους μήνες κι όλοι σας κρατάτε το δίχτυ για να πέσω αναίμακτα... Γιατί μου πήρε τόσο καιρό να το συνειδητοποιήσω άραγε; Τόσο καιρό παλεύω και χτυπιέμαι γιατί δεν ξέρω τι θα γίνει και τελικά... ήταν συνέχεια μπροστά μου η απάντηση... Το πρωτοσκέφτηκα όταν με ρώτησες τι θέλω από σένα, εκτός από το να γυρίσεις και δίστασα : δεν θέλω τίποτα άλλο από σένα, έτσι δεν είναι; Με τίποτα άλλο δεν θα συμβιβαστώ, σωστά;

Αυτό είναι; Έφτασα στο τέλος του παιχνιδιού; Κέρδισα τίποτα; Μήπως έχασα; Και γιατί νιώθω ανακουφισμένη;

Βάζω τον πύχη όλο και πιο ψηλά, λένε... Μόνη μου προκαλώ την θλίψη μου... Με το που καταφέρνω κάτι, απαιτώ κάποιο άλλο δυσκολότερο, για να είμαι μονίμως δυστυχισμένη... Πόσο ισχύει αυτό;  Είμαι κουρασμένη ή απλά... κουράστηκα από όλα αυτά; Παίζουμε τόσους μήνες και καταστρέφουμε τους εαυτούς μας. Ψάχνουμε τα όριά μας, τα φτάνουμε, τα αγγίζουμε, αλλά δεν το καταλαβαίνουμε πόσο μας φθίρουμε... Δεν με νοιάζει πια νομίζω, τερμάτισα... Νομίζω... Νομίζω...